Αρχείο | Persons RSS feed for this section

Κεν Λοουτς

27 Μαρ.
KenLoachCapture

Ken Loach – Κατά τη διάρκεια των γυρισμάτων του «Ψωμί και Τριαντάφυλλα»

Ο Ken Loach γεννήθηκε στην Αγγλία το 1936 και υπήρξε σκηνοθέτης που ποτέ δεν πήρε το δρόμο που χάραξε το Hollywood. Αν και με σπουδές νομικής στην Οξφόρδη δεν ασχολήθηκε παρά με το θέατρο ως σκηνοθέτης και μετά με τον κινηματογράφο. Οι ταινίες του αποτελούν μέρος του στιλιστικού κεφαλαίου που αποκαλείται «βρετανικός σοσιαλιστικός ρεαλισμός» χωρίς όμως να έχει τα βρετανικά εθνικά χαρακτηριστικά. Αντιθέτως βγαίνει έξω από τα σύνορα με εξαίρεση την Ιρλανδία της οποίας τον αγώνα για ανεξαρτησία κατέδειξε κυρίως με το έργο του «Ο άνεμος χορεύει με το κριθάρι».

Στη συνέχεια ο Ken Loach γύρισε έργα και στις ΗΠΑ, ασχολούμενος με θέματα μετανάστευσης: «Ψωμί και Τριαντάφυλλα», αλλά και με τον πόλεμο στο Ιράκ: «Ιρλανδέζικος Δρόμος». Για την Ιρλανδία δεν γινόταν να μην ασχοληθεί με το εθνικό τους ποτό – το ιρλανδέζικο ουίσκι με το έργο – κωμωδία αυτή τη φορά – όμως με έντονο κοινωνικό υπόβαθρο, «Το μερίδιο των αγγέλων», αλλά και με τη μετανάστευση προς τις ΗΠΑ που έπληξε την Ιρλανδία την εποχή της ποτοαπαγόρευσης: «Jimmy Hall»- 2014.

kenLoach

Ken Loach – 1936 –

Οι ταινίες του είναι πάντα έντονου κοινωνικού προβληματισμού με εστίαση πάντα στους ήρωες περισσότερο από τον περίγυρο. Τον ενδιαφέρει πάνω από όλα ο άνθρωπος μέσα σε ένα γίγνεσθαι που προσπαθεί να το αλλάξει να προσθέτοντας την δική του πολλές φορές οδυνηρή σφραγίδα, αγωνιζόμενος να ανατρέψει συνθήκες (The Wind that shakes the barley – 2006) και συμπεράσματα είτε από πολέμους προερχόμενα (Route Irish – 2010) είτε από κοινωνικά αίτια (Bread and Roses – 2000). Το alter ego Ken Loach είναι ο συγγραφεύς Paul Laverty – αγγλο-ιρλανδικής καταγωγής που γεννήθηκε στις Ινδίες που υπογράφει τα περισσότερα σενάρια στα έργα του.

Advertisements

Μικελ-Αντζελο Αντονιονι

26 Μαρ.

Michelangelo Antonioni (1904 – 2007)

Ο πραγματικός κόσμος μέσα στον οποίο ζούμε είναι αόρατος. Έτσι λοιπόν πρέπει να μάθουμε να ζούμε με τον ορατό – που δεν είναι – (πραγματικός αλλά κόσμος της ψευδαπάτης)

AntonioniCapture

Blow up Κατά τη διάρκεια γυρισμάτων Λονδίνο 1966

Ο Μικελάντζελο Αντονιόνι (1912 – 2007) γεννήθηκε σ’ ένα μεσοαστικό περίγυρο στη Ferrara – της Ιταλικής επαρχίας Emilia-Romagna, το 1912. Στη Μπολόνια σπούδασε οικονομικά ενώ παράλληλα ζωγράφιζε και έγραφε κριτικές για  μια τοπική εφημερίδα.

Το 1939 σε ηλικία 27 ετών, πηγαίνει στη Ρώμη όπου προσλαμβάνεται ως κριτικός κινηματογράφου στο περιοδικό Cinema καθώς σπουδάζει στη Σχολή Κινηματογράφου.

Τα πρώτα του έργα (Χρονικό ενός έρωτα 1950, Η κυρία χωρίς καμέλιες 1953, οι Φίλοι 1955) ανήκουν στο ρεύμα του νεορεαλισμού καθώς ήταν κυρίαρχο στην Ιταλία.

Antonioni2Capture

Η Έκλειψη – Με τους Alain Delon, Monica Vitti 1962

Η παγκόσμια αναγνώριση ήρθε με την τριλογία η Περιπέτεια, η Νύχτα, η Έκλειψη – ταινίες γυρισμένες μεταξύ 1960 – ’62 οι οποίες και βραβεύθηκαν στις Κάνες και στη Βενετία.

Η επιτυχία του επέτρεψε να μεταβεί στο εξωτερικό (Λονδίνο, όπου γύρισε το Blow-up 1966), ΗΠΑ με το Zabriski Point 1970, και το Επάγγελμα Ρεπόρτερ 1975.

Υπήρξε παντρεμένος με την Enrica Αντονιόνι από το 1985 έως το τέλος της ζωής του ενώ από το ’42 είχε σχέση με τη Letizia Balboni. Η σχέση του με την αποκαλούμενη Μούσα του Αντονιόνι, Monica Vitti που αν και χαρακτηριζόταν καταλυτική, διεκόπη. Από το 1985 η εργασία του άρχισε να ελαττώνεται λόγω καρδιακού προβλήματος στην υγεία του.

Ανήκει στην εξέχουσα πλειάδα των Ιταλών σκηνοθετών κρατώντας τη 2η θέση ή την 1η κατ’ άλλους, δίπλα στον Φεντερίκο Φελίνι.

Σύνδεσμος

Μιχαήλ Καλατόζωφ – Το ανεπίδοτο γράμμα

29 Φεβ.

Mikhail Kalatozof Soy Cuba

Μιχαήλ Καλατόζωφ Mijail Kalatozov (1903 – 1973) – από τους σκηνοθέτες στυλοβάτες της Μόσφιλμ, δημιουργός ταινιών σταθμών ορόσημων της εποχής μεν κατά την οποία γυρίστηκαν, διαχρονικών δε ως προς την αισθητική και θεματική τους αξία.

LetterCapture

Το γράμμα που δεν εστάλη ποτέ – Μιχαήλ Καλατόζωφ – DVD The Criterion Collection

«Το Γράμμα που δεν εστάλη ποτέ» (1960) του Μιχαήλ Καλατόζωφ: Τέσσερις γεωλόγοι ψάχνουν για διαμάντια στην απομακρυσμένη Σιβηρία. Πρόκειται για τον αγώνα του ανθρώπου με τα στοιχεία της Φύσης. Η ταινία βρίσκεται κοντά στην αισθητική του Ταρκόφσκι – πολλές φορές την υπερβαίνει. Και αν ήταν γνωστό το έργο αυτό στο ευρύ κοινό θα βρισκόταν σίγουρα στο τοπ-50 της λίστας του Imdb. Πρωταγωνιστούν η μούσα του Καλατόζωφ Τατιάνα Σαμοήλοβα και ο Ινοκέντι Σμοκτουνόφσκι. Η ταινία ήταν υποψήφια για τον Χρυσό Φοίνικα (σκηνοθεσία) στις Κάνες το 1960.

(Το έργο αντιγράφτηκε σε νέα κόπια με την υποστήριξη του Φ.Φ. Κόπολα και παρουσιάστηκε στις ΗΠΑ το 1995).

Ο Mikhail Kalatozishvilli (πραγματικό όνομα) γεννήθηκε το 1903 στην Τιφλίδα (στη τωρινή Δημοκρατία της Γεωργίας). Σκηνοθέτης και κινηματογραφιστής γνωστός για τις ταινίες: «Όταν περνούν οι Γερανοί» (The Cranes are flying) 1957, «Το Γράμμα που δεν εστάλη ποτέ» (Letter Never Send) 1960, «Είμαι η Κούβα» (Soy Cuba) 1964,»Κοντά στον Κόκκινο Ήλιο» (The Red Tent) 1969.

Letter Never Sent (1960) on IMDb
//

Ξεκίνησε από ηθοποιός για να καταλήξει στη σκηνοθεσία κινηματογραφικών έργων. Άφησε τη Γεωργία το 1936 για να μεταβεί στη Μόσχα. Διετέλεσε υπουργός ειδικός στα θέματα κινηματογράφου κατά τη 10ετία του ’50.

sovietReal Ταινίες – οι περισσότερες από τα στούντιο της Mosfilm

Αν και τα έργα του είναι αντιπροσωπευτικά του πνεύματος του σοσιαλιστικού ρεαλισμού, κατηγορήθηκε για αρνητισμό από το καθεστώς και παραμερίστηκε από σκηνοθέτης στα κινηματογραφικά πλατό της κρατικής εταιρείας παραγωγής Mosfilm σε θέση γραφείου για επτά χρόνια – απέχοντας έτσι από τη σκηνοθεσία. Απεβίωσε το 1973 στη Μόσχα.

Σύνδεσμος

Aki Kaurismäki

4 Φεβ.

Aki Kaurismaki: 44 βραβεύσεις 45 υποψηφιότητες

KaurismakiCapture

Άκι Καουρισμάκι – Το λιμάνι της Χάβρης 2011

Aki Kaurismaki Τριλογία Φινλανδία

Ο Aki Kaurismaki έκανε διάφορες δουλειές προτού δημιουργήσει μια εταιρία παραγωγής και διανομής την Ville Alfa προς τιμήν της ταινίας «Άλφαβιλ» του Γκοντάρ με τον αδελφό του επίσης σκηνοθέτη, Mika Kaurismaki. Αμφότεροι είναι οι πιο δημιουργικοί σκηνοθέτες στη Φινλανδία καθ’ όσον έχουν στο ενεργητικό τους το 1/5 της συνολικής κινηματογραφικής παραγωγής της Φινλανδίας από τη 10ετία του 1980 – με αιχμή του δόρατος τις ταινίες του Άκι που έτυχαν μεγαλύτερης επιτυχίας στο εξωτερικό.

Τα έργα του είναι μάλλον σύντομα – ο ίδιος δηλώνει πως μια ταινία δεν πρέπει να υπερβαίνει τα 90 λεπτά, και πολλά μέσα στο σύνολο τους – περίπου 70, είναι εκκεντρικές παρωδίες διαφόρων ειδών: (ταινίες δρόμου, φιλμ-νουρά, ροκ μιούζικαλς) στα οποία πρωτοστατούν σκοτεινοί πότες με μουσικό υπόβαθρο των εικόνων του film ροκ μουσικές των 50’s.
Στη δεκαετία του ’90 γύρισε ταινίες στη Βρετανία («Προσέλαβα ένα επαγγελματία δολοφόνο»), στη Γαλλία («Η μποέμικη ζωή»).
Το επώνυμο του στα Φινλαδικά θα πει κυνηγός ελαφιών!  Πολιτικά επίσης είναι εναντίον της εξωτερικής πολιτικής των ΗΠΑ αρνούμενος να παραβρεθεί στην 75η ετήσια απονομή της Ακαδημίας 2003 για το έργο του «Ο άνθρωπος χωρίς παρελθόν» – υποψήφιο για βραβείο, καθώς επίσης και για το 2006 υποψηφιότητα της ταινίας του στην 78η τελετή, Laitakaupungin Valot («Φώτα στην Ομίχλη»). Επίσης είναι δεινός επικριτής για την επικρατούσα σήμερα στην Ευρώπη πολιτική: «Η Ευρώπη πρόδωσε τα όνειρά μου«.

kaurismaki Βασικές επιρροές για το έργο του ήταν οι Γάλλοι σκηνοθέτες Ζαν-Πιερ Μελβίλ και Ρομπέρ Μπρεσόν. Επίσης και ο Marcel Carné – βλέπε Τα παιδιά του Παραδείσου
Το έργο του Rikos ja rangaistus (1983) – Έγκλημα και Τιμωρία, βασίζεται στη διάσημη νουβέλα του Ντοστογιέβσκι. Αποφάσισε να κάνει αυτή την ταινία μετά που διάβασε το βιβλίο του Τρυφώ για τον Χίτσκοκ, ο οποίος είχε δηλώσει πως ποτέ δεν θα επιχειρούσε να κάνει αυτό το βιβλίο ταινία, θεωρώντας το πολύ δύσκολο εγχείρημα.

Ο Καουρισμάκι ζει τα τελευταία χρόνια με τη ζωγράφο γυναίκα του στην Πορτογαλία. Δεν εγκατέλειψε ωστόσο τη Φινλανδία καθώς η τελευταία του ταινία, είναι εκεί γυρισμένη.
Άλλα άρθρα για Kaurismaki

πηγή: imdb.com – Aki Kaurismaki Mini Bio

Σύνδεσμος

Κριστιάν Ντιόρ – Η αναβίωση ενός μύθου

8 Μάι. Dior and I
Dior and I
Dior and I

O Ντιόρ κι εγώ (Dior and I) – Frédéric Tcheng

Christian Dior

Τίτλος: Dior and I
Σκηνοθεσία: Frédéric Tcheng (Taiwan)
Σενάριο: Frédéric Tcheng
Παίζουν: Raf Simons, Marion Cotillard
Έτος: 2014
Είδος: Ντοκυμαντέρ
Διάρκεια: 90
Τιμητικές διακρίσεις (Κυριώτερες): Seattle film festival (Ειδικό Βραβείο Κριτικής επιτροπής: Frédéric Tcheng, Υποψηφιότητα καλύτερου ντοκυμαντέρ Frédéric Tcheng ’14, Tribeca film festival Υποψηφιότηα καλύτερου ντοκυμαντέρ ’14
Τοποθεσία: Παρίσι

Κεντρική Ιδέα: Είχε ένα όραμα και μόνο οκτώ εβδομάδες για να το υλοποιήσει

Υπόθεση: Το έργο Εγώ και ο Ντιόρ μεταφέρει τον θεατή στον παγκοσμίου φήμης κόσμο του Γάλλου σχεδιαστή μόδας Κριστιάν Ντιόρ. Στην ταινία αυτή πρόκειται για την αποτύπωση εκ των έσω του κόσμου αυτού που ηγείται ο τωρινός σχεδιαστής του οίκου Ραφ Σίμονς. Βρισκόμαστε στην προετοιμασία της νέας κολεξιόν που καλείται ο νέος επικεφαλής να υλοποιήσει μέσα σε οκτώ πυρετώδεις εβδομάδες. Αναμειγνύοντας την ετοιμασία του σόου με τους απόηχους από εικόνες του παρελθόντος, παρακολουθούμε την αγωνία του δημιουργού μαζί μ’ εκείνην όλου του προσωπικού, ιδιαίτερα των μοδιστρών του οίκου.

Κριστιάν Ντιορ:  Η αναβίωση ενός μύθου

Οι οίκοι υψηλής ραπτικής προστατεύουν ασφαλώς την εικόνα τους. Ωστόσο ο ήταν αρκετά πειστικός στο εγχείρημα του να συμπεριλάβει τον οίκο στο αποκαλυπτικό του ντοκυμαντέρ «Ο Ντιορ κι εγώ» (Dior and I). O Frederic Tcheng (37) κινηματογραφεί τον Raf Simons το καλοκαίρι του 2012 καθώς δημιουργεί την πρώτη του κολεξιόν ως διευθυντής του οίκου βασισμένη στην κληρονομιά του Ντιορ – επινοητή της καινοτομίας στα ρούχα διάσημος τόσο στον κόσμο της μόδας που έγινε εξώφυλλο στο περιοδικό Time το 1957.
O Βέλγος Raf Simons άρχισε σαν σχεδιαστής επίπλων, κατόπιν σχεδιαστής ανδρικής μόδας το 1995. Τον Απρίλιο του 2012 μεταπηδά στον οίκο Ντιορ σαν επικεφαλής σχεδιαστής όπου εντός δυο μηνών θα πρέπει να ετοιμάσει τη νέα κολεξιόν του οίκου.
Ο ίδιος ο Τσενγκ όπως και ο Σίμονς, θεωρούν εαυτούς τους σαν αουτσάιντερ της μόδας έχοντας ήδη γυρίσει το Βαλεντίνο ο τευλευταίος αυτοκράτορας και το Ντιάνα Βρίλαντ το μάτι πρέπει να ταξιδεύει και αυτή την οπτική θέλησε να μεταφέρει στην υψηλή ραπτική.
Ο Τσένγκ εξανθρωπίζει τον κόσμο των 30.000 δολ. για ένα φόρεμα δείχνοντας τον κόσμο των ραπτριών στα ατελιέ από μια οπτική από ψηλά δημιουργίας. Συνενώνει όλες τις καλλιτεχνικές τελείες από το παρελθόν και το παρόν συνθέτοντας την παρουσίαση της πρώτης κολεξιόν του Σίμονς – από τα λουλούδια στον κήπο της ιστορικής βίλλας του Ντιορ στο Granville, στην αίθουσα της ενός εκατομυρίου λάμψεων αυτής της επίδειξης. Από την γύψινη διακοσμητική εργασία του Ρούμπι στο κέντρο Πομπιντού, στο ύφασμα που αποτυπώθηκε επάνω. Οι θεατές επίσης γίνονται κοινωνοί της επίπονης χειροποίητης τέχνης του κεντήματος και της κοπής των πατρόν.
«Δεν θέλαμε το έργο να είναι για τις διασημότητες που βλέπει κανείς στα νέα» λέει ο Τσένγκ που ζει στη Νέα Υόρκη. «Θέλαμε να είναι ένα έργο για τους ανθρώους πίσω από την κάμερα, εκείνων που δημιουργούν αυτό που θα φορεθεί».

maison_dior_granville

Έπαυλη Κριστιάν Ντιόρ στη Granville

Ακολουθεί μια συνέντευξη με τον Φρεντερίκ Τσένγκ που εξιστορεί για το πως έγινε αυτή η ταινία .

Πως σας ήρθε η ιδέα για το έργο;
Παρουσιάζαμε το έργο για την Νταϊάνα Βρίλαντ στο Παρίσι όταν συνάντησα τον Ολιβιέ Μπιαλομπός επικεφαλής πρόεδρος του οίκου Ντιορ διεθνώς. Του άρεσε η ταινία κι αρχίσαμε με το να συζητάμε στο ν’ ανοίξουμε τις πόρτες για ένα ντοκυμαντέρ του οίκου Ντιόρ με την άφιξη εκεί ενός νέου σχεδιαστή.

Πως πείσατε τον Σίμονς να συμμετάσχει;
Στην αρχή αρνήθηκε. Του έγραψα ένα γράμμα γιατί δεν τον ήξερα όπου του εξηγούσα ποιος είμαι και τι ήθελα να κάνω. Μου λέει να πάω εκεί για μια βδομάδα, δοκιμαστικά. Πέταξα στο Παρίσι και τον συνάντησα κατ’ ιδίαν έχοντας κάποιες ιδέες μαζί μου που του άλλαξαν την απόφαση του. Κατάλαβε πως δεν ήθελα να τον παρουσιάσω σαν ένα σταρ. Με ενδιέφερε το σύνολο των ανθρώπων στου Ντιορ. Καθώς του αρέσει ο διάλογος και η συνεργασία ανταποκρίθηκε σ’ αυτό.

Υπήρχαν κάποια όρια; Εξετάστηκε καθόλου αυτό που γυρίζατε;
Ποτέ δεν ρωτούσε. Ήξεραν τι κινηματογραφούσα. Ήμουν στο κτίριο του Ντιορ κι αυτό ήταν αρκετό για να με θέτει μπροστά στα μάτια τους. Μ’ άφησαν εντελώς απερίσπαστο. Μετά τους έδειξα την ταινία και υπήρξε μεγάλη ανακούφιση. Όλοι συγκινήθηκαν, μερικοί δάκρυσαν κι όλας. Οι ράφτριες προπάντων αισθάνθηκαν μεγάλη υπερηφάνεια.
Στην ταινία οι μοδίστρες παίζουν εξ ίσου μεγάλο ρόλο όσο ο Σίμονς. Αυτοί οι άνθρωποι με συγκινούν. Θέλω να τους γνωρίσω καλύτερα – ποιοι είναι, τι κάνουν, ποιον αγαπούν. Πράγματι εξεπλάγην όταν γνώρισα τη Φλοράνς και τη Μονίκ επικεφαλής δύο διαφορετικών ατελιέ. Έχουν τόσο διαφορετικές προσωπικότητες. Η μια είναι αγχωμένη η άλλη καθόλου. Έτσι είχαν διαφορετικές σχέσεις με την κάμερα. Η Φλοράνς ζει δυο ώρες έξω από το Παρίσι, έτσι η διαδρομή της κάθε μέρα διαρκεί δυο ώρες – τόσο κουραστικό.

Φοράνε ρούχα Ντιορ;
Μπορεί κάτι ελάχιστο που μπορούν να αγοράσουν στον δειγματισμό, γενικά πάντως όχι.

Πως ανταπεξήλθατε στη σκηνή του φανταστικού διαλόγου του Κριστιάν Ντιορ με τον Σίμονς;
Διάβασα την αυτοβιογραφία του Ντιορ «Ο Ντιορ για τον Ντιορ» Dior on Dior, Αυτό ήταν όλη η έρευνα μου. Με εντυπωσίασε η απλότητα της φωνής του. Ήταν πολύ ταπεινός και έντιμος καθώς μιλούσε για συναισθήματα που του γενώνταν κατά τη διάκρκεια των επιδείξεων. Θέλησα να το χρησιμοποιήσω όταν πληροφορήθηκα ότι ο Ραφ διάβαζε κι αυτός την αυτοβιογραφία, και είχε μια εσωτερική επικοινωνία που του έμοιαζε πλην όμως έγινε τόσο άβολη που διέκοψε την ανάγνωση της. Το ήξερα πως τα πράγματα γινόντουσαν στην πραγματικότητα με τον ίδιο παλιό τρόπο.

Υπάρχουν μεγάλες ομοιότητες με τη δημόσια εικόνα τόσο του Ντιορ όσο και του Ραφ στο να μη θέλουν και οι δύο τη δημοσιότητα, να διαφοροποιούνται έντονα από τη δημόσια εικόνα τους.
Πράγματι, αλλά ο Ραφ κτίζει τη δική του φωνή στη σκιά του Ντιορ. Έτσι γρήγορα έγινε κάτι σαν τη Ρεβέκκα, που προσπαθεί να βρει τη θέση της σ’ ένα σπίτι στοιχειωμένο.

Υπάρχει μια σκηνή που ξαφνιάζει όταν κινηματογραφείτε τον Ραφ πριν την επίδειξη, με τα νεύρα του τεντωμένα σχεδόν να ‘χει πάθει μια κατάρευση.
Πράγματι αυτή η στιγμή ήταν πολύ έντονα φορτισμένη. Δεν ήθελα να καταδείξω το εύθραυστο του χαρακτήρα του, γι’ αυτό σε μερικά δευτερόλεπτα σηκώθηκα κι απομακρύνθηκα από κοντά του, πήγα στη ταράτσα για να του δώσω χρόνο να συνέλθει. Είναι θέμα προσωπικόύ ανθρώπινου σεβασμού.

Ο Σίμονς είναι εδώ και τρία χρόνια που στελειώσατε το φιλμ στου Ντιόρ κι έχει μεγάλη επιτυχία. Νομίζετε πως ζει πια εφ εξής μ’ αυτή τη δημόσια εικόνα;
Ναι έχω την αίσθηση πως διανύει μια άλλη εξελεικτική εμπειρία και τηρουμένων των αναλογιών αυτό συνέβη και σε μένα. Δεν διοικώ 200 υπαλλήλους στα ατελιέ ραψίματος, αλλά μια μικρή ομάδα για πρώτη φορά και έχω να συνομιλώ με δημοσιογράφους για πρώτη φορά και να προχωρώ στο επίκεντρο της δημοσιότητας παρουσιάζοντας τη δουλειά μου. Αυτό είναι που μου επέτρεψε να σας διηγηθώ την ιστορία μου.
15/4/2015 Από latimes.com

(LA Times Booth Moore latimes.com – Entertainment – Movies – Me and Dior)

Πρόσωπα – Tony Kushner

29 Μαρ.
kushner

Tony Kushner – Θεατρικός συγγραφεύς – σεναριογράφος

Ο Tony Kushner έγραψε το σενάριο του «Lincoln» (2012), καθώς και του «Μόναχο» (2005) —και στις δύο αυτές ταινίες του Στίβεν Σπήλμπεργκ. Για αμφότερες τις δύο συνεργασίες η σεναριογραφική του δουλειά έτυχε πλείστων διακρίσεων. Θεατρικά έργα του επίσης έτυχαν ευνοϊκών κριτικών. Το πολιτικό, επικό έργο του Άγγελοι στην Αμερική (Angels in America) (2003) γυρίστηκε για την τηλεόραση και κέρδισε 5 Χρυσές Σφαίρες. Πρόκειται για τον αγώνα κατά του Aids στα μέσα της 10ετίας του ’80 στην Αμερική.
Κέρδισε το βραβείο Πούλιτζερ (Pulitzer Prize) για το σύνολο του έργου του.
Είναι ένας μάχιμος ακτιβιστής και συμμετέχει ενεργά στα πολιτικά δρώμενα. Έλαβε μέρος ως υποστηρικτής της προεκλογικής καμπάνιας ((2004) του John Kerry.

«Για το «Σπίτι μου Kabul» (Homebody/Kabul) ήταν πολύ δύσκολο να βρούμε Αφγανούς ηθοποιούς – έτσι ψάχναμε για ηθοποιούς που είχαν κάποια σχέση με το Ισλάμ στις μη Αμερικανικής κουλτούρας κοινότητες. Οι Αφγανοί στο έργο μέσα μιλούν τις τοπικές διαλέκτους Pashto ή Dari έτσι ανακάλυψα έναν τύπο στο Κουίνς (Queens) που είχε μεγαλώσει στη Καμπούλ για να μου μεταφράζει κι ενώ μου μετέφραζε μου διηγόταν πολλές ιστορίες. Με βοηθούσε πολύ με πληροφορίες αλλά και μου θύμιζε «εκ του φυσικού» τι μεγάλη πολιτισμική διαφορά επιχειρούσα να αναδείξω.

Σε μια σκηνή ήθελα έναν Ταλιμπάν στρατιώτη να προσβάλει έναν Βρετανό ως fag. «Δεν γνωρίζω τι θα πει αυή η λέξη» μου λέει ο μεταφραστής μου. Του λέω πως πρόκειται για μια αργκό λέξη για τον ομοφυλόφιλο. Και μου λέει πως δεν είναι βέβαιος για το τι σημαίνει αυτό. Και του απαντώ κάποιος που συνευρίσκεται ερωτικώς με άτομο του ίδιου φύλου. Και λέει πως δεν υπάρχει αυτή η λέξη στην τοπική διάλεκτο Pashto.

Και του λέω Αλήθεια; Δεν είναι δυνατόν. Και μου λέει πως δεν υπάρχει τέτοια λέξη. «Δεν υπάρχουν τέτοιου είδους άνδρες στο Αφγανιστάν.» —συνέχεια στην ενδιαφέρουσα συνέντευξη – Αγγλικά

Από συνέντευξη του που δημοσιεύτηκε στο theparisreview.org

Σύνδεσμος

Θόδωρος Αγγελόπουλος – Η Ιστορία περνάει μέσα από την ομίχλη

28 Οκτ.

Θόδωρος Αγγελόπoυλος

theo_thumb

Θόδωρος Αγγελόπουλος

Η τριλογία Τo Λιβάδι που Δακρύζει

Ο Θόδωρος Αγγελόπουλος (1935 – 2012) αφήνοντας πίσω τις σπουδές Νομικής, πηγαίνει στο Παρίσι όπου γράφεται στη Σορβόννη στη σχολή Λογοτεχνίας. Τελειώνοντας τις σπουδές του αποφασίζει να σπουδάσει στη Σχολή Κινηματογράφου αλλά τον κερδίζει η επιθυμία επιστροφής του στην Ελλάδα. Πιάνει δουλειά σαν δημοσιογράφος – κριτικός κινηματογράφου, στην εφημερίδα «Δημοκρατική Αλλαγή» ως τη στιγμή που την κλείνει η Χούντα.
Χωρίς δουλειά πια, αποφασίζει ωστόσο να γυρίσει την πρώτη του ταινία «Αναπαράσταση» το χρονικό ενός φόνου από ερωτικό κίνητρο, σε ένα απομονωμένο ορεινό χωριό της Ελλάδας.

anaparastasi2

Αναπαράσταση 1970 – Α΄βραβείο Φεστιβάλ Θεσσαλονίκης

theo_Anaparastasi

Αναπαράσταση Το χρονικό ενός φόνου 1970

Τίτλος: Αναπαράσταση
Σκηνοθεσία: Θόδωρος Αγγελόπουλος
Σενάριο: Θόδωρος Αγγελόπουλος – Στο σενάριο συνεργάσθηκε ο συγγραφεύς Στρατής Καρράς (Οι παλαιστές)
Πρωταγωνιστούν: Τούλα Σταθοπούλου, Γιάννης Τότσικας, Θάνος Γραμμένος
Είδος: Δράμα
Έτος: 1970
Διάρκεια: 110΄
Φωτογραφία: Γιώργος Αρβανίτης
Τόπος γυρισμάτων: Ιωάννινα
Τιμητικές διακρίσεις: Φεστιβάλ κινηματογράφου Θεσ/κης 1970, καλύτερη ταινία, σκηνοθεσία, ηθοποιία (Τούλα Σταθοπούλου), κινηματογράφησης (Γιώργος Αρβανίτης) – Βερολίνου 1971, βραβείο ειδικής μνείας, Θ. Αγγελόπουλος
Θέμα: Ερωτικό έγκλημα από ζευγάρι εραστών – με αιτία τη μοναξιά γυναίκας της οποίας ο άνδρας έλειπε καιρό μετανάστης στη Γερμανία.

anaparastasi

Αναπαράσταση – 1970

Υπόθεση: Ο Κώστας Γούσης (Μιχάλης Φωτόπουλος) επιστρέφει σπίτι από τα χωράφια. Από το κατώφλι φωνάζει τη γυναίκα του. Εκείνη δεν απαντά και καθώς αυτός μπαίνει στο σπίτι, δέχεται ξαφνική επίθεση με τσεκούρι απο τον Χρίστο Γκίκα τον εραστή της (Γιάννης Τότσικας) – κάτι που σχεδίαζαν με την Ελένη (Τούλα Σταθοπούλου). Αυτοί δεν αργούν να ομολογήσουν τη φονική πράξη τους. Τις έρευνες για το φόνο με τη σχετική αναπαράσταση, αναλαμβάνει ο ενωμοτάρχης (Πέτρος Χοϊδάς), ενώ παράλληλα προβάλονται σκηνές από το αληθινό περιστατικό. Επίσης ένα συνεργείο της TV έχει πάει στο χωριό να τραβήξει πλάνα για το έγκλημα.

Η διεθνής αναγνώριση για τον Θ. Αγγελόπουλο ήρθε λίγο μετά – με την τριλογία του που αφορούσε την Ιστορία της Ελλάδος των δεκαετιών 1930 – 1970 + με τις ταινίες «Μέρες του ’36» (1972), «Ο Θίασος» (1975), «Οι Κυνηγοί» (1977).

Με το πέρας της δικτατορίας ο Θ. Αγγελόπουλος πηγαίνει στην Ιταλία όπου εργάζεται για την RAI – οι ταινίες του τότε γίνονται λιγότερο πολιτικές και κερδίζουν μια πιο άμεση αναγνώριση. Στον «Μελισσοκόμο» (1986) πρωταγωνιστεί ο Marcello Mastroianni σε μια πορεία από τη Βόρειο στη Νότιο Ελλάδα με τις μέλισσες του για να συναντήσει την άνοιξη.
Γνωστές ταινίες του είναι «Τοπίο στην Ομίχλη» (1988), «Η Αιωνιότητα και μια Μέρα» (1998) «Το Λιβάδι που δακρύζει» (Τριλογία Ι / 2004), «Το βλέμμα του Οδυσσέα» (1994).

Χαρακτηριστικά της κινηματογραφικής του τέχνης, τα συνεχή φλας-μπακ (flash-back), τα αργά, στιλιζαρισμένα πλάνα (tracks), σκηνές με βροχερά, ομιχλώδη, χειμωνιάτικα τοπία στην επαρχιακή Ελλάδα – εναλάσσοντας με αργόσυρτες εστιάσεις (tracking shots) στη λεπτομέρεια του πλάνου – αναδεικνύοντας έτσι στις ταινίες του, τη θαυμάσια πλην όμως χειμερινή με την αίσθηση συχνά του κρύου, ομορφιά των ελληνικών – άγνωστων στο τουρισμό τοπίων.

Αναπαράσταση – 1970 – Όλη η ταινία

Η Ευρώπη ήταν ένα όνειρο που γκρεμίστηκε πολύ γρήγορα

28 Οκτ. Το βλέμμα του Οδυσσέα

Το βλέμμα του Οδυσσέα

Το βλεμμα του Οδυσσεα του Θοδωρου Αγγελοπουλου

Το βλέμμα του Οδυσσέα - Harvey Keitel

Το βλέμμα του Οδυσσέα – Harvey Keitel

ulyssesGaze2

Το βλέμμα του Οδυσσέα 1993

Τίτλος: «Ulysses Gaze» 1995
Σκηνοθεσία: Θεόδωρος Αγγελόπουλος
Πρωταγωνιστούν: Harvey Keitel, Maja Morgenstern, Θανάσης Βέγγος (οδηγός ταξί)
Είδος: Δράμα
Διάρκεια: 176
Τιμητικές διακρίσεις Κυριώτερες: Αργεντινή 1999: Βραβείο Ασημένιος Κόνδωρ (Silver Condor): Καλύτερη ξένη ταινία, 1995, Βραβείο Χρυσός Βάτραχος (Golden Frog) – Κάννες 1995 Βραβείο Κριτικής Επιτροπής, Βραβείο Κριτικών, Υποψηφιότητα για το Α΄Βραβείο Χρυσός Φοίνικας (Palme d’ Or), Goya Awards: 1995 Υποψηφιότητα καλύτερης ξένης ταινίας, Συνδικάτο Ιταλών Κριτικών 1995 Ασημένια Κορδέλα (Silver Ribbon).

Υπόθεση: Ένας Έλληνας σκηνοθέτης που ζει αυτοεξόριστος στις Η.Π.Α. επιστρέφει στη γενέθλια πόλη του την Πτολεμαϊδα, για τα γυρίσματα της καινούργιας ρηξικέλευθης ταινίας του. Αλλά αυτό που τον ενδιαφέρει πραγματικά είναι η αναδίφηση στην πρώτη ταινία των αδελφών Μανάκια στις αρχές του αιώνα – που γύρισαν όλη την περιοχή ψάχνοντας για την ιστορία της, τα ήθη και τα έθμα της, χωρίς τις υπερβολές των εθνικιστικών εξάρσεων και μεροληψιών. Που είναι λοιπόν αυτές οι παλιές κόπιες σελυλόιντ; Αν ψάχνοντας και μη μπορώντας να τις βρει, ο σκηνοθέτης της ταινίας αναρωτιέται για τη δική του ικανότητα να εξιστορήσει τα πράγματα. Το βλέμμα του είναι τόσο  καθαρό και αμερόληπτο για να δει την ιστορία;
Μη κερδίζοντας τον Χρυσό Φοίνικα στις Κάννες ως υποψήφιο, ο Αγγελόπουλος τότε δήλωσε στενοχωρημένος: «Αν αυτό άξιζε στην ταινία, τότε εγώ δεν έχω να πω τίποτα». Από αυτή του την αντίδραση διαφαίνεται η πίστη και το όραμα που είχε γυρίζοντας «το Βλέμμα του Οδυσσέα» αλλά και πόσο ταπεινόφρων υπήρξε σαν άνθρωπος.

Αν και πέρασαν 19 χρόνια από τότε που γυρίστηκε, η ταινία είναι τόσο προφητική και έχει τεράστια δύναμη η κινηματογραφική γλώσσα του Θόδωρου Αγγελόπουλου που διαμορφώνει την ιστορική συνείδηση.
Μπορεί να μην πρόλαβε να δράσει μέσα στην κρίση ο ποιητής της ιστορίας και των εικόνων αλλά την πρόβλεψε γιατί είχε βαθιά γνώση της ιστορίας.
«Ναι, η Ελλάδα πεθαίνει. Πεθαίνουμε σα λαός» λέει ο Θόδωρος Αγγελόπουλος και την ίδια στιγμή το απεύχεται :
«Θα ευχόμουν να είναι ένας εξορκισμός… »

Τα βλέμματα των κινηματογραφόφιλων συναντήθηκαν με το βλέμμα του Οδυσσέα και πήραν το μήνυμα.
Λίγο πριν βγει στο φως ο Αγγελόπουλος είχε προβλέψει και την χρεοκοπία της Ευρώπης :

«Η κατάσταση είναι απαίσια, όλα αυτά για τα οποία πολεμήσαμε, δεν ήρθαν ποτέ, η Ευρώπη έγινε ένα όνειρο που γρήγορα κατέρρευσε και δεν βλέπω διέξοδο. Η Ευρώπη ήταν ένα όνειρο που γκρεμίσθηκε πολύ γρήγορα…»
Ενώ σε μια από τελευταίες του συνεντεύξεις αναφερόμενος στην οικονομική κρίση είχε πει κατάμουτρα στους ηγετίσκους :

«Θα πρέπει να σκεφτόμαστε το λαό. Αυτό σημαίνει ότι θα πρέπει να γίνουμε περισσότερο ανθρωπιστές».

Το βλέμμα του Οδυσσέα

Το βλέμμα του Οδυσσέα 1995 Θανάσης Βέγγος

Ο Θόδωρος Αγγελόπουλος αγάπησε πολύ την Ελλάδα και τη ταξίδεψε με τις κόπιες του σε όλο τον κόσμο, κερδίζοντας την αναγνώριση και το σεβασμό της παγκόσμιας κινηματογραφικής κοινότητας και των σινεφίλ στους οποίους χάρισε σπουδαία καλλιτεχνικά έργα βαθιά ανθρώπινα και παντοτινά επίκαιρα. Αλλά το πιο σημαντικό που έκανε μέσα από το έργο που μας άφησε ήταν ότι προκάλεσε τον Έλληνα να αναμετρηθεί με την ταυτότητά του και να συλλογιστεί.

« Η Ελλάδα πεθαίνει ;»

Ας συλλογιστούμε με αφορμή τον εορτασμό του ΟΧΙ . Ποια σκοπιμότητα έχει αυτή η επέτειος ; Γιατί γιορτάζουμε αυτή την ημέρα . Για να κάνουμε απλά μια ακόμη γιορτούλα ή για να θυμόμαστε ότι έρχονται καιροί που πρέπει να ειπωθούν και άλλα ΟΧΙ. Και μήπως ήρθαν και είμαστε ακόμη με το κεφάλι σκυμμένο;
Ήρθε ο καιρός, ήρθε ο καιρός πάνω στης Ελλάδας την πληγή να ξαναχτίσουμε το δικό μας ΟΧΙ παιδιά της Ελλάδας παιδιά… Σμαράγδα Μιχαλιτσιάνου toxwoni.gr – cover photo vorini.gr

Σύνδεσμος

Αφιέρωμα στον Αντρει Βαϊντα

9 Φεβ. Wajda

Αφιέρωμα στον Αντρει Βαϊντα

Wajda

Andrzej Wajda – Danton 1975

Andrzej Wajda: Η Τέχνη του να δημιουργείς Ποίηση μέσα από τη Βία και την Τυραννία – Ένας δημιουργός που προσέφερε μια Τέχνη για την ελευθερία, τη δημοκρατία, την ελπίδα – στο βωμό του μεγαλύτερου ανθρώπινου συναισθήματος – εκείνου που μάχεται ενάντια στη βία κάθε εποχής – έτσι όπως ο ίδιος ο άνθρωπος, τη βιώνει.

Ο πόλεμος, η στρατιωτική επιβολή, οι πολιτικές αναταράξεις και τα δεινά που τις ακολουθούν, η πολιτική τυραννία, αλλά και η βία που γεννά το χρήμα, είναι τα θέματα που απασχόλησαν τον Πολωνό σκηνοθέτη από την αρχή της δημιουργίας των ταινιών του. Μέσα από τα δεινά ωστόσο η ζωή συνεχίζεται, ο άνθρωπος επιβιώνει ως μονάδα που αντιστέκεται ενάντια σε μια παράλογη, τυφλή βία – ενώ μέσα του ανθίζει χωρίς ποτέ να μαραίνεται, το λουλούδι της αγάπης και της ελπίδας.

Ο  Αντρέι Βάιντα (Andrzej Wajda) μετά από κάποιες μικρού μήκους ταινίες, ξεκίνησε ουσιαστικά την καριέρα του με την μεγάλου μήκους ταινία του το 1955 «Pokolenie» (Μια γενιά) – που είναι το Α΄ Μέρος της επονομαζόμενης Τριλογίας του Πολέμου – στα χνάρια του Ρομπέρτο Ροσσελίνι που είχε την προηγούμενη 10ετία συνθέσει μια ομώνυμη τριλογία.

Ακολούθησε το Κανάλ (Kanal) το 1957 και το Στάχτες και Διαμάντια (Popioli i Diament) το 1958, με πρωταγωνιστή τον πρόωρα χαμένο Ζμπίγνιου Σιμπούλσκι (Zbigniew Cybulski). Το 1939 η Πολωνία καταλαμβάνεται από τους Ναζί αλλά και τους Σοβιετικούς και ο Βάιντα λαμβάνει μέρος στην Πολωνική Αντίσταση των Παρτιζάνων – (1942 – 1945) μέχρι δηλαδή το τέλος του πολέμου και το 1946 πηγαίνει στην Κρακοβία στη Σχολή Καλών Τεχνών όπου μελέτησε Ιμπρεσσιονιστές και Μετα-Ιμπρεσσιονιστές ζωγράφους. Αδυναμία είχε στον Paul Cezanne. To 1950 με 1955 πηγαίνει στη Ανωτάτη Σχολή Κινηματογράφου του Λοτζ όπου διδάσκεται σκηνοθεσία.

Promissed Land

Η Γη της Επαγγελίας 1975

Έπονται, το 1975 «Η Γη της Επαγγελίας» (Ziemia Obiecana) μια πολυεπίπεδη αλληγορία στο θέμα του ανόδου του καπιταλισμού και της καταπίεσης έως εξόντωσης των εργατών στην Πολωνία και γενικότερα στις χώρες το άλλοτε υπαρκτού Σοσιαλισμού – από τη γέννηση και την άνδρωση του το 1922, ως τις μέρες του Νικήτα Κρουτσώφ – υποψήφιο για Όσκαρ, το Δαντών (Danton) 1983 μια επική ανάλυση των χρόνων της Γαλλικής Επανάστασης, το «Katyn» (Κατύν) κι αυτό υποψήφιο για το έτος 2007.

H υπόθεση αναφέρεται στα χρόνια του 2ου Παγκοσμίου πολέμου και στις εκκαθαρίσεις του Στάλιν στην περιοχή Κατύν. Ανάμεσα στα θύματα υπήρξε και ο αξιωματικός πατέρας του  (1940) που σκοτώνεται από μυστικούς πράκοτορες του Στάλιν στη σφαγή του Κατύν. Η ταινία έτυχε της υποστήριξης του Μιχαήλ Γκορμπατσώφ που έδοσε εντολή να ανοιχθεί ο φάκελος Κατύν και να ριχτεί άπλετο φως στα γεγονότα της εποχής της σφαγής του Κατύν υπό τις εντολές του Ιωσήφ Στάλιν.

Andrzej Wajda - Κυριότερες ταινίες

Andrzej Wajda – Κυριότερες ταινίες

Στο επόμενο διάστημα θα δήλωνε ο Αντρέι Βάιντα: «Ποτέ δεν θα μπορούσαμε να φανταστούμε την Πολωνία σαν μια ελεύθερη χώρα«!

Εκτός από τις πολλές διακρίσεις και βραβεία έως τώρα, κέρδισε και τα 2 ανώτερα Βραβεία: τιμητικό Όσκαρ το 2000 για την συνολική προσφορά του στον κινηματογράφο και τιμητική Χρυσή Άρκτο στο Βερολίνο, το 2006.

πληροφορίες από το IMDb / Andrzej Wajda / A Short Biography

Εικόνα

Federico Fellini

1 Νοέ.
Federico Fellini

Federico Fellini

Η ζωή είναι εικόνες

Mε τη συμπλήρωση είκοσι χρόνων από το θάνατο του Federico Fellini, το Ιταλικό Μορφωτικό Ινστιτούτο Αθηνών και το Ίδρυμα Μιχάλης Κακογιάννης, σε συνεργασία με το Υπουργείο Εξωτερικών της Ιταλίας, την Cinecittà Luce και την Cinemazero (Pordenone), αποτίουν φόρο τιμής στο μεγάλο μετρ του κινηματογράφου διοργανώνοντας ένα αφιέρωμα που περιλαμβάνει:
•μια ρετροσπεκτίβα με μερικές από τις πιο φημισμένες ταινίες του,
•και μια έκθεση φωτογραφίας με παράλληλη προβολή ντοκιμαντέρ για την ταινία «8 ½».

Η προβολή μερικών από τις αριστουργηματικές του ταινίες (La Dolce vita, I vitelloni, Lo sceicco bianco, Roma, Ginger e Fred, I Clowns, Giulietta degli spiriti και Le tentazioni del Dottor Antonio) συντελεί στην ανάμνηση ενός σκηνοθέτη ο οποίος, εμπνεόμενος από την εσωτερική του φωνή, δημιούργησε ένα νέο τρόπο αφήγησης της πραγματικότητας, δίνοντας ταυτόχρονα πνοή σε έναν κινηματογράφο της ποίησης, της φαντασίας και του παραμυθιού.

English: Federico Fellini

English: Federico Fellini (Photo credit: Wikipedia)

Η ρετροσπεκτίβα θα πραγματοποιηθεί στο Ίδρυμα Μιχάλης Κακογιάννης από τις 18 έως και τις 24 Νοεμβρίου 2013. Η έναρξή της θα γίνει τη Δευτέρα 18 Νοεμβρίου στο Θέατρο του ΙΜΚ στις 20:00, από τον κριτικό κινηματογράφου και δημοσιογράφο Γιάννη Ζουμπουλάκη και τον Andrea Crozzoli, συνιδρυτή της Cinemazero, όπου και θα προβληθεί η ταινία «ROMA» με ελεύθερη είσοδο.

Entrée de l'exposition sur Federico Fellini (J...

Entrée de l’exposition sur Federico Fellini (Jeu de Paume) (Photo credit: dalbera)

Παράλληλα, το διάστημα 13-24 Νοεμβρίου 2013 στο Ίδρυμα Μιχάλης Κακογιάννης θα λάβει χώρα και η έκθεση φωτογραφίας «8 ½: το ταξίδι του Φελίνι», όπου σκιαγραφείται ο σκηνοθέτης την ώρα της δουλειάς του πάνω στο πλατό και πίσω από τις κουίντες μέσα από το φακό του δημοσιογράφου και φωτογράφου Gideon Bachmann, αφοσιωμένου φίλου του Φελίνι. Οι φωτογραφίες είναι ευγενική παραχώρηση του Φωτογραφικού Αρχείου Cinemazero Images του Pordenone. Η αθηναϊκή εκδοχή της έκθεσης «8 ½: το ταξίδι του Φελίνι» θα περιλαμβάνει 96 φωτογραφίες που ελήφθησαν από τον δημοσιογράφο και φωτογράφο Gideon Bachmann στο πλατό της ταινίας «8 ½ του Φεντερίκο Φελίνι».

federFellini

F. Fellini – Τα έργα

Η έκθεση συμπληρώνεται από το ντοκιμαντέρ “L’ultima sequenza” (50’) του Mario Sesti, ο οποίος ανασυνθέτει το ένα από τα δύο φινάλε που γύρισε ο Φελίνι για την ταινία «8 ½» (διαδραματίζεται στο πολυτελές βαγκόν-ρεστοράν ενός τρένου όπου συγκεντρώνονται όλοι οι χαρακτήρες της ταινίας), το οποίο ο Φελίνι αντικατέστησε με το φινάλε του κυκλικού χορού.

Article Source Ίδρυμα Μιχάλης Κακογιάννης

The Citron Review

An Online Journal of Brief Literature

The Storyteller

“Inside each of us is a natural-born storyteller, waiting to be released.” (Robin Moore)

Delitrium

The dizzying euphoria you get from inhaling just a bit too much of that "new book" smell.

Yiannis Nanos

Visual Artist

fashion&action

Fani & Athena

paletaart - Χρώμα & Φώς

Η Ελληνική ζωγραφική στο WordPress.com

ΕΚΔΟΣΕΙΣ ΡΑΔΑΜΑΝΘΥΣ

Χρήστος Τσαντής