Tag Archives: memories

Γερτρούδη

3 Οκτ.

Η Γερτρούδη, μια νέα γυναίκα τραγουδίστρια της όπερας, εγκλωβισμένη σ’ ένα γάμο που έγινε από συμβιβασμό, ερωτεύεται παράφορα τον κατά δέκα χρόνια νεότερο της συνθέτη, Έρλαντ Γιάνσον. Το έργο «Γερτρούδη» είναι ένα αστικό δράμα, ένας θρήνος για τον ατυχή έρωτα που κανείς δεν μπορεί να έχει αυτό που τόσο ποθεί.

gertrud_ecran2

Σκηνή στη Λίμνη Νίνα Πενς, Μπάαρντ Όου

Τίτλος: Γερτρούδη Gertrud
Σκηνοθεσία: Καρλ Ντράγερ (1889-1968) Carl Theodor Dreyer
Πρωταγωνιστούν: Νίνα Πενς Ροντ, Μπεντ Ροθ, Μπάαρντ Όου, Έμπε Ροντ
Έτος: 1964
Είδος: Αισθηματικό δράμα
Χρώμα: Μαυρόασπρη
Γλώσσα: Δανέζικα
Χώρα: Δανία
Διάρκεια: 1 56΄
Τιμητικές διακρίσεις: Βραβείο Bodil 1964  καλύτερης ταινίας, Βενετία βραβείο FIPRESCI Carl Theodor Drayer

gertrud_ecran_mir_ban

Γερτρούδη – Νίνα Πενς Ροντ

Σύνοψη: Στον κομψό κόσμο καλλιτεχνών και μουσικών η Γερτρούδη Κάνινγκ (Nina Pens Rode) τερματίζει το γάμο της με τον σύζυγο της Γκύσταβ (Bendt Rothe) καθώς ερωτεύεται τον συνθέτη Έρλαντ Γιάνσον (Baard Owe). Μια ταινία βασισμένη στο ομότιτλο θεατρικό έργο του Γιάλμαρ Σόντερμπεργκ.
Έρωτας και Πνευματικότητα
Υπόθεση: Η Γερτρούδη ερωτεύεται τον μουσικό Έρλαντ και αποφασίζει να χωρίσει με τον άνδρα της Γκύσταβ. Ο Έρλαντ όμως δεν πληρεί τα ιδεαλιστικά της πρότυπα και γίνεται πρόσωπο προς αποφυγήν καθώς εκείνη απογοητευμένη, κλείνεται σ’ ένα προσωπικό καταφύγιο, που σ’ αυτό δεν χωρά θέση πλέον για τον έρωτα. Μέσα σε αναμνήσεις από το παρελθόν (flashbacks) αλλά και συνομιλίες στο παρόν συναντά και τον Γκάμπριελ (Ebbe Rode) – έναν παλιό της έρωτα, που επιζητά ακόμη να φύγει μαζί της. Το ιδανικό της όμως – που σχηματίστηκε στο νου της από την πρώϊμη νεανική της ηλικία, δεν την αφήνει να παραδοθεί σε μια σχέση που να μην περιέχει τον αληθινό έρωτα σύμφωνα με τα ιδεαλιστικά της πρότυπα, παραμένοντας έτσι απομονωμένη, στο όνειρο μιας  απόλυτης αγάπης.

gertrud_ecran

Στη Λίμνη, Γερτρούδη – Νίνα Πενς Ροντ

Το έργο εκτυλίσσεται σε κλειστό χώρο (μεγαλοαστικό σαλόνι) έχοντας μόνο μια σκηνή εξωτερική – της λίμνης. Αυτό ήταν αιτία για μια σχετική απομάκρυνση του κοινού ενώ κατ’ αρχή το έργο έτυχε εγκωμιαστικών κριτικών. Κατά δεύτερο λόγο, η δανέζικη γλώσσα είναι δύσκολη – εμποδίζοντας το κοινό να πλησιάσει (ακουστικά) κατ’ αρχήν, τους ήρωες πράγμα που συμβαίνει σε όλα τα έργα των Σκανδιναβών δραματουργών.Στο θεατρικό έργο του επίσης Δανού Σόντερμπεργκ, ο Ακαδημαϊσμός του Ντράγερ βγήκε την πιο πλήρη έκφραση, πλησιάζοντας το άκρως αυστηρό ύφος του «Μέρες Οργής» (1943). Είναι το τελευταίο έργο (Κύκνειο Άσμα) που γύρισε ο Ντράγερ έχοντας διαγράψει μια μακρά πορεία ως σκηνοθέτης – από τον «Πρόεδρο» 1919 ως τη «Γερτρούδη» 1964)

Ο Σκηνοθέτης: Ο Καρλ Τέοντορ Ντράγιερ γεννήθηκε το 1899 στην Κοπεγχάγη. Το 1918 σκηνοθέτησε την πρώτη του ταινία, «Πρόεδρος». Η εμπορική επιτυχία ήρθε με την έβδομη ταινία του, «Αφέντης του σπιτιού» (1925), που του άνοιξε τις πόρτες των γαλλικών στούντιο, όπου γυρίστηκε το 1928 «Το πάθος της Ζαν ντ’ Αρκ». Το 1930 γύρισε τη δεύτερη ταινία του στη Γαλλία και την πρώτη του ομιλούσα, το «Βαμπίρ» («Vampyr»). Το 1956 βραβεύεται για την ταινία «Ο Λόγος» στο Φεστιβάλ της Βενετίας. Σύμφωνα με τον Τριφό «ποτέ πριν δεν απονεμήθηκε πιο δίκαιος «Χρυσός λέων» απ’ αυτόν που στεφάνωσε το «Λόγο»», ένα δράμα με μεταφυσικό μύθο που έχει ως κύριο θέμα την παραφροσύνη που προκαλούν οι δογματικές διαμάχες. Το κύκνειο άσμα του Ντράγιερ είναι η «Γερτρούδη», μια ταινία – πορτρέτο της σύγχρονης γυναίκας.

Το θεατρικό έργο: Το έργο αντλεί την υπόσταση του από το ομώνυμο δράμα του Σουηδού συγγραφέα που έζησε στη σκιά του Αυγούστου Στρίντμπεργκ, Γιάλμαρ Σόντερμπεργκ (Hjalmar Soderberg / 1849-1961) ωστόσο αδιόρατα διακρίνεται η θεατρική δομή, στη τελευταία περίοδο δράσης του έργου, καθώς ο Ντράγερ έχει βασιστεί στην πρώτη ύλη δημιουργώντας τη δική του – σαν πολύτιμο πετράδι έκδοση. Θέμα η Γυναίκα στην αστική κοινωνία των αρχών του αιώνα όμως θα μπορούσε να είναι σε κάθε κοινωνία αφού η τελευταία (η κοινωνία) έχει δημιουργηθεί από άνδρες, δίνοντας της έναν ρόλο που στο τέλος-τέλος την αποξενώνει.

Γκύσταβ: Σ’ αγαπώ Γερτρούδη
Γερτρούδη: Αγάπη, μια τόσο μεγάλη λέξη… Αυτά που αγαπάς είναι πολλά… Δύναμη και δόξα… Αγαπάς τον εαυτό σου, την πνευματικότητα σου – τα βιβλία σου, τα πούρα Αβάνας  και μερικές φορές ναι, είμαι σίγουρη αγαπάς κι εμένα

Advertisements

Ψάχνοντας τον Sugar Man

12 Φεβ.

Για τους Fans του είδους της μουσικής του Bob Dylan rodriguez3captureΨάχνοντας τον Sugar Man – Όσκαρ Ντοκυμαντέρ 2012

Τίτλος: Ψάχνοντας τον Sugar Man (Searching Sugar Man)
Σκηνοθεσία: Malik Bendjelloul (1977 – 2014)
Παίζουν: Sixto Rodriguez, Stephen Segerman, Dennis Coffey συμπαραγωγός του (Cold Fact), Dan DiMaggio μπάρμαν στο Brewery κ.ά.
Είδος: Ντοκυμαντέρ
Έτος: 2012
Διάρκεια: 86΄
Τόποι Γυρισμάτων: Detroit – Michigan, Cape Town – South Africa
Τιμητικές Διακρίσεις: Όσκαρ κατηγορία Ντοκυμαντέρ 2012, Detroit Film Critic Society υποψηφιότητα καλύτερου Ντοκυμαντέρ 2012, Tribeca Film Festival 2η θέση, 2012, Sundance Film Festival κατηγορία Σινεμά του Κόσμου, Ντοκυμαντέρ: Βραβείο Κοινού, Ειδικής Κριτικής Επιτροπής, υποψηφιότητα για βραβείο Μεγάλης Κριτικής Επιτροπής 2012, WGA (Writers Guild Award) καλύτερο σενάριο για ντοκυμαντέρ κ.ά.

Υπόθεση: Δύο Νοτιοαφρικάνοι ψάχνουν να μάθουν τι απέγινε το άγνωστο μουσικό τους ίνδαλμα, ο μυστηριώδης ροκ τραγουδιστής και κιθαρίστας των 70′ s Rodriguez. Να ζει άραγε ή να πέθανε;

Malik Bendjelloul Quotes: Νομίζω πως το Sugar Man δεν είναι ένα καταπληκτικό ντοκουμέντο για τη μουσική, όπως δεν είναι και το «Social Network» ένα έργο για κομπιούτερς. Απλώς είναι ένα έργο που περιέχει έναν καταπληκτικό δίσκο μουσικής.

Μικρό Εξοχικό

Sixto Rodriguez: Coming from Reality

Είχε τελειώσει η μέρα πια και καθώς η νύχτα προχωρούσε άνοιξα την τηλεόραση και έπεσα σ’ ένα ντοκυμαντέρ για έναν τραγουδιστή που μόλις άρχιζε. Ποιος να ‘ναι αναρρωτιόμουν και περίμενα να ξεκινήσει η ταινία για να μάθω. Ήταν γυρισμένη στο Ντητρόιτ εκεί που ανθούσε η βιομηχανία προ ετών – πριν τη παγκοσμιοποίηση, όταν πολλές εταιρείες έφυγαν από εκεί ή έκλεισαν.
Το Ντητρόιτ ήταν ανθούσα βιομηχανική περιοχή στα 70’s καθώς εκεί βρίσκονταν οι μεγάλες αυτοκινητοβιομηχανίες των ΗΠΑ. Πόλη όπου απασχολούνταν στη βιομηχανία φτωχοί μετανάστες περισσότερο, διαβιώνοντας εκείνη την περίοδο μέσα σε άθλιες συνθήκες.

rodriguezcapture Sixto Rodriguez – Έρχομαι από την πραγματικότητα

Detroit, Michigan 1968: Ο φακός εστιάζει στους βρεγμένους δρόμους, στις ξεφτισμένες επιγραφές από τα μπαρ. «Σερβίρουμε ποτά, κοκτέιλς, φαγητό, ζωντανή μουσική» έγραφε μία. Μια άλλη «Εντελώς γυμνό μετά τις 12μμ» επρόκειτο για μπαρ με κάποιον που έπαιζε κιθάρα ή κάποιο τοπικό συγκρότημα, το άλλο για ένα…

Δείτε την αρχική δημοσίευση 757 επιπλέον λέξεις

Ώρες – Η κυρία Dalloway

9 Φεβ.

Οι Ώρες

Hours_KidmanCapture

Nicole Kidman – ως η συγγραφεύς Virginia Woolf

Mrs Dalloway

Βιβλίο – Εξώφυλλο: Mrs Dalloway της Virginia Woolf

Τίτλος: Οι Ώρες (The Hours)
Σκηνοθεσία: Stephen Daldry
Πρωταγωνιστούν: Nicole Kidman, Meryl Streep, Jeff Daniels, (υποστηρικτικοί ρόλοι): Ed Harris, Juliane Moore
Βιβλίο: Michael Cunningham προσαρμογή του βιβλίου της Virginia Woolf «Η κυρία Ντάλοουεϊ»
Διάρκεια: 114
Είδος: Ψυχολογικό Δράμα (εποχής)
Τόποι γυρισμάτων: Αγγλία (Λονδίνο, Loughborough, Leicestershire), ΗΠΑ (Μαϊάμι, Φλόριντα, Ν.Υ.)
Έτος: 2002
Τιμητικές Διακρίσεις (Κυριότερες): Academy Award (2003) Oscar Α΄γυναικείο ρόλου: Nicole Kidman
Υποψηφιότες καλύτερου σκηνοθέτη: Stephen Daldry, υποστηρικτοί ρόλοι: Juliane Moore, Ed Harris

Υπότιτλος: 24 Ώρες από τη ζωή μιας γυναίκας. Ένας μονόλογος της κυρίας Ντάλοουει στον οποίον δεν παρεμβάλεται κανένα άλλο πρόσωπο έξω από την αφήγηση της ηρωίδας Clarissa Dalloway – καθώς ετοιμάζει έναν κατάλογο καλεσμένων για το δείπνο – του μυθιστορήματος της Virginia Woolf. Είναι το βιβλίο πάνω στο οποίο βασίστηκε ο Αμερικανός συγγραφέας Michael Cunningham του «Ώρες», που γυρίστηκε και ταινία.

Κεντρική Ιδέα Με κέντρο την ηρωίδα του βιβλίου της Βιρτζίνια Γουλφ περιγράφονται περιστατικά από τη ζωή 3 γυναικών όλες έχοντας με τον έναν ή άλλο τρόπο στη ζωή τους να αντιμετωπίσουν μία αυτοκτονία.

Hours 2002 - Meryl Streep, Jeff Daniels

Hours (2002) – Meryl Streep, Jeff Daniels

Υπόθεση Η ταινία Hours βασισμένη στο βιβλίο του Αμερικανού Michael Cunningham – με πρωταγωνίστρια τη Nicole Kidman ως Virginia Woolf, είναι ένα βιβλίο πάνω σε ένα άλλο βιβλίο. Είναι το πορτρέτο 3 γυναικών κατά το 1950, που τη μια εξ αυτών υποδύεται η Κίντμαν – τις άλλες οι Μέρυλ Στριπ (Meryl Streep), η Τζουλιάν Μουρ (Juliane Moore) – που σταδιακά  μέσα από τις αναμνήσεις τους συνδέονται με κάποια αυτοκτονία. Και το εφεύρημα του βιβλίου που γυρίστηκε ταινία, είναι πως αυτές οι γυναίκες μοιράζονται ένα όμοιο παρόν διαβάζοντας το ίδιο βιβλίο, αλλά και παρελθόν, με τη συγγραφέα του (Nicole Kidman) η «Κυρία Ντάλλοουει» (Mrs Dalloway) – που δείχνει τη ζωή της καθώς το γράφει το 1941.

Θέμα Πρωτότυπου Βιβλίου «Η κυρία Dalloway»: Στο κέντρο του βιβλίου της Βιρτζίνια Γουλφ, που το έγραψε το 1922-1924,  – με αφορμή τη δημιουργία του καταλόγου των καλεσμένων για το βραδινό δείπνο, η σύζυγος-ηρωίδα, ανακαλώντας στη μνήμη τα ονόματα τους, αναπολεί τις σχέσεις της με έναν-έναν εξ αυτών. Ένα συνεχές στροβίλισμα της σκέψης από το παρόν στο παρελθόν με όλα τα θραύσματα των αναμνήσεων που εγείρονται και δημιουργούν ένα ολοκληρωμένο τοπίο στο παρόν. Ένας αδιάκοπος, αδιάλειπτος μονόλογος, μια βύθιση στον εσώτερο εαυτό όπου κοιμώνται σωρευμένες αναμνήσεις από το παρελθόν που συμπλέκονται με ένα νωπό ακόμη παρελθόν συγχρόνως όμως με το παρόν και το μέλλον το βραδινό δείπνο όπου θα παραστούν ως καλεσμένοι.


Οι Ώρες (2002) on IMDb

//

Το βιβλίο αυτό της Βιρτζίνια Γουλφ, δημιούργησε μια νέα στροφή στη γραφή ενός μυθιστορήματος που κατά τα πρότυπα του Μαρσέλ Προυστ στο «Αναζητώντας τον χαμένο χρόνο«: το παρελθόν αναγεννάται στο παρόν καθορίζοντας το το ίδιο και το μέλλον  – μόνο που στο βιβλίο «Η κυρία Ντάλλοουέι» έχοντας την ίδια διαταραγμένη αφήγηση του «Οδυσσέα» του James Joyce, το παρελθόν πληγώνει, εγείρει τις πικρές αναμνήσεις κυνηγώντας το παρόν –  ικανές να οδηγήσουν σε μια αυτοκτονία ακόμη – τέτοια είναι η αρνητική δύναμη του. Δεν προβάλλουν ωραιοποιημένες εικόνες μέσα από τα παιδικά – νεανικά χρόνια αλλά σκληρές, δείχνοντας ένα οδυνηρό αδιέξοδο μέσα στο οποίο ένα ευχάριστο γεγονός όπως η δημιουργία ενός καταλόγου καλεσμένων οδηγεί σε μια ασφυκτική εικόνα του παρελθόντος όπου μέσα σ’ αυτή δεν υπάρχει θέση για ευοίωνες ετοιμασίες δείπνων και άλλων διασκεδάσεων.

5 Σημαίες

4/5

Τέλος το βιβλίο έχει αυτογριαφικά στοιχεία για τη συγγραφέα του – καθώς εκείνη αυτοκτόνησε δίνοντας οριστικό τέλος στα προσωπικά της αδιέξοδα.

Εικόνα αρχική πηγή Video Αρχική Σεκάνς (1941)  – Περισσότερα για τη Virginia Woolf — Περισσότερα για το βιβλίο

Σύνδεσμος

8 1/2 – Otto e Mezzo

25 Σεπτ.

Federico Fellini – Otto e Mezzo

Cover of

Cover via Amazon

Οκτώμιση 1963

Είδα το έργο πρόσφατα στο dvd του Βήματος. Το παρακολούθησα με ενδιαφέρον. Ήταν μια άλλη ατμόσφαιρα: Ο Μαστρογιάννι (Marcello Mastroianni) εξαίρετος, η Σάντρα Μίλο (Sandra Milo), οι κήποι του Τίβερη, ο θαυματοποιός – ”Σκέψου κάτι!”  -”Να ζήσω 150 χρόνια:” η απάντηση – και η συνεργάτις του που αμέσως  θραμβευτικά το ανακοίνωνε – της μετέδιδε τη σκέψη τηλεπαθητικά – σκέψη που ο ίδιος τηλεπαθητικά διάβαζε από τον άλλο – εξηγούσε στο ακροατήριο του… μάλλον όμως επρόκειτο για τέχνασμα – επέβαλε την προσυμφωνημένη με τη συνεργάτιδα του, νο 1 ακέψη, στον άλλον!
Η Σαρακίνα, στην ακρογιαλιά με όλο το τσούρμο των παιδιών να παρακολουθεί τον αδέξιο λόγω πάχους της χορό της, η εκκλησία, οι παπάδες, οι κλόουν – όλος ο θίασος Φελλίνι επί σκηνής για να κλείσει σ’ ένα μεγαλειώδες φινάλε με τη σκηνή του διαστημικού σταθμού.

Το έργο δεν θεωρείται το καλύτερο του Federico Fellini, (imdb 8 1/2), όμως, μ’ έναν άψογο Μαστρογιάννι επί σκηνής, με μια χειμαρώδή έμπνευση, μ’ ένα στυλίστικο ψυχρό στυλ διαλόγων, μ’ ένα περίγυρο “Vero Italiano”, αποτελεί μαρτυρία – μιας εποχής όπου η “Δον-ζουανίστικη” νοοτροπία, το ανάλαφρο ψέμμα, η ελαφρότητα των σχέσεων – δεσπόζοντα στοιχεία μιας εποχής, που η αθωότητα ήταν συνώνυμη της απιστίας, το “Dolce far niente” προσέγγιζε την “ανάλαφρη ελαφρότητα του είναι” -κατά το βιβλίο του Κούντερα- που ωστόσο αυτή την τελευταία, δεν μπορεί ν’ αντέξει ο πρωταγωνιστής – σκηνοθέτης στην ταινία.

otto_e_mezzo

Marcello Mastroianni – Οκτώμισυ

Ο χρόνος πιέζει και η ταινία δεν γίνεται. Οι παραγωγοί πιέζουν, η έμπνευση όμως έχει “κολλήσει” στην ανάλαφρη ελαφρότητα του “ηδύ μη πράττειν τίποτε”, των επίπλαστων γνωριμιών και σχέσεων, στην αναζήτηση ενός χαμένου παρελθόντος.

Θα τα παρατήσει όλα – γυναίκα, φιλενάδα, ταινία, για να αφοσιωθεί στην αναζήτηση του χαμένου του εαυτού – θεωρώντας τα όλα ένα μεγάλο ψέμμα  σε αντιδιαστολή με τις αλήθειες έστω και οδυνηρές, από ένα παρελθόν που τον στοιχειώνει.

Το ιδιάζον στυλ του Φελλίνι είναι παρόν στο έπακρο – σουρεαλισμός, στυλιζάρισμα εικόνας, διαλόγων σ’ ένα σκηνικό με όλα τα προαναφερθέντα στοιχεία. Η ύπαιθρος δεν αφήνεται ασχολίαστη. Τα παιδικά χρόνια της φτώχειας, οι παπάδες και τα ξόρκια, η ατέλειωτη θάλασσα των νεανικών ονείρων και περιπλανήσεων.

Απόσταγμα (πολύτιμο και βαρύτιμο) που βγαίνει: Η Ρώμη η αίώνια Πόλη (Eterna Citta) με τη ραθυμία και την πολυπλοκότητα, μαζί με τη γλυκειά ζωή (Dolce Vita) των καλλιτεχνών και των εστέτ – με τη ζοφερότητα της υπαίθρου της – των ηθικών και  θρησκευτικών ιδεοληψιών – μια πόλη σε όλο το μεγαλείιο της, σε όλες τις ενοχές και τα αδιέξοδά της.


8½ (1963) on IMDb

//

Ο σκηνοθέτης δεν μπορεί να σκηνοθετήσει – μια Αλήθεια που θα τη χάριζε και θα διευκόλυνε τον κόσμο όπως λέει. Η Αλήθεια η δική του δεν συνάδει μ’ αυτό που θέλει να μεταδώσει – Μια πορεία προς το μέλλον, προς την πρόοδο, μια πορεία προς ένα αύριο καλύτερο. Το ρολόι θα σταματήσει να μετράει στο 8 1/2. Η εκκίνηση δεν θα λάβει χώρα ποτέ.
Και όλα αυτά ενδεδυμένα με την υπέροχη μουσική του Νινο Ρότα (Nino Rotta).

The Citron Review

An Online Journal of Brief Literature

The Storyteller

“Inside each of us is a natural-born storyteller, waiting to be released.” (Robin Moore)

Delitrium

The dizzying euphoria you get from inhaling just a bit too much of that "new book" smell.

Yiannis Nanos

Visual Artist

fashion&action

Fani & Athena

paletaart - Χρώμα & Φώς

Η Ελληνική ζωγραφική στο WordPress.com

ΕΚΔΟΣΕΙΣ ΡΑΔΑΜΑΝΘΥΣ

Χρήστος Τσαντής