Tag Archives: road-movie

Βερολίνο, αντίο

20 Νοέ.

Οδοιπορικό προς την ελευθερία

Berlin_goodbye3

Βερολίνο αντίο – Σκηνοθεσία Φατίχ Ακίν

Τίτλος: Βερολίνο, αντίο – Πρωτότυπος τίτλος: Tschick
Σκηνοθεσία: Φατίχ Ακίν (Fatih Akin)
Σενάριο: Lars Hubrich, Φατίχ Ακίν βασισμένο στο μπεστ-σέλερ του Βόλφγκαγκ Χέρντορφ (Wolfgang Hernndorf)
Πρωταγωνιστούν: Tristan Göbel, Anand Batbileg, Mercedes Müller, Aniya Wendel, Paul Busch
Είδος: νεανική περιπέτεια
Κατηγορία: road movie
Έτος: 2016
Διάρκεια: 93΄
Γλώσσα: Γερμανικά
Τόποι γυρισμάτων: πρώην Ανατολική Γερμανία (Λειψία, Κολωνία)
Τιμητικές διακρίσεις: «Ένωση Γερμανών Κριτικών» υποψηφιότητα καλύτερου ηθοποιού Anand Batbileg, Βραβείο «νέων προσώπων»: Tristan Göbel, Anand Batbileg (2017)

Berlin_Goodby

Mercedes Müller, Tristan Göbel – «Βερολίνο, αντίο» 2016

«Το καλύτερο καλοκαίρι απ’ όλα» – μια ματιά στη σύγχρονη εφηβεία
Κεντρική ιδέα: Ένα ταξίδι μ’ ένα παλιό κλεμμένο Λάντα γίνεται η  αιτία της φιλίας μεταξύ των δύο αγοριών. Ο ένας ο Τσίκ, φανατικός της οδήγησης, έχοντας «δανεισθεί» το παλιό Λάντα Νίβα, δεν σταματάει πουθενά περνώντας ως και μέσα από χωράφια με σπαρτά. Ο άλλος ο Μάικ, δεν ξέρει να οδηγεί αλλά στην ανάγκη πιάνει το τιμόνι καθώς ο Τσικ, πληγωμένος στη φτέρνα από ένα καρφί δεν μπορεί να οδηγήσει.

Berlin_Goodbye

Anand Batbileg, Mercedes Müller, Tristan Göbel – «Βερολίνο, αντίο» 2016

Ο κόσμος των εφήβων ιδωμένος με τη ματιά του Γερμανού τουρκικής καταγωγής σκηνοθέτη Fatih Akin, αποκτά έναν ρεαλισμό αντίστοιχο με τους μεταμοντέρνους καιρούς που διανύουμε – χωρίς αναστολές, δεσμεύσεις, φόβους για το άγνωστο.

Υπόθεση: Ο καινούργιος κόσμος το ταξίδι χωρίς προορισμό, ούτε κινητό, ούτε χάρτης, σίγουρα είναι καλύτερος από αυτόν που βιώνουν οι δύο φίλοι. Στο σπίτι τους δεν υπάρχει σύμπνοια καθώς οι γονείς του ενός έχουν χωρίσει και η μητέρα του το ‘χει ρίξει στο ποτό, ο πατέρας του κτηματομεσίτης είναι απών – το ίδιο και στις παρέες τους από το σχολείο. Αντιμετωπίζονται ιδίως ο ένας – λόγω της ασιατικής του καταγωγής – που αντανακλάται και σε μια ιδιότυπη εμφάνιση, με δυσπιστία από τους συμμαθητές και δασκάλους – το ίδιο κι απ’ τους γονείς τους. Η δυσπιστία, η αμφισβήτηση περνάει αρχικά και στις μεταξύ τους σχέσεις, που όμως διαλύεται στο ταξίδι τους του καλοκαιριού – «το καλύτερο ταξίδι από όλα» που το αποφασίζουν καθώς κι οι δύο αισθάνονται «αποδιωγμένοι» από τις παρέες του σχολείου.

Berlin_Goodbye2

Mercedes Müller, Tristan Göbel, Anand Batbileg – «Βερολίνο, αντίο» 2016

Ένα road movie στα καταπράσινα γερμανικά τοπία, στα καλλιεργημένα χωράφια, στα φαρδιά ποτάμια με τα γάργαρα νερά και τη πλούσια βλάστηση. Παρέα τους η νεαρή φίλη που κι αυτή – στο πνεύμα μιας ανήσυχης εποχής δεν διστάζει να τους ακολουθήσει ώσπου να εξαντήσει την περιέργεια της και να γυρίσει πίσω στο λεωφορείο για το σπίτι της. Οι διαθέσεις τους περνάνε από το κουλ στο ξενέρωτο από τη μια στιγμή στην άλλη καθώς ο ρυθμός της ταινίας κυλάει γοργά καθώς διασχίζουν την εξοχή.


Βερολίνο, αντίο (2016) on IMDb
(function(d,s,id){var js,stags=d.getElementsByTagName(s)[0];
if(d.getElementById(id)){return;}js=d.createElement(s);js.id=id;
js.src=»http://g-ec2.images-amazon.com/images/G/01/imdb/plugins/rating/js/rating.min.js»;
stags.parentNode.insertBefore(js,stags);})(document,’script’,’imdb-rating-api’);

Κριτική: Τι έκανε τον Fatih Akin (τουρκικής καταγωγής, γεννημένος στο Αμβούργο) ταλαντούχο δραματικό σκηνοθέτη, να ασχοληθεί μ’ αυτό το θέμα; – προφανώς η νοσταλγία του για τα χρόνια της εφηβείας ιδωμένα με μια ματιά σύγχρονη έως υπερβολική, που λίγο θυμίζει το νεανικό μυθιστόρημα του Μάρκ Τουαίην με τις περιπέτειες των δύο φίλων – του Τομ Σόγερ και Χώκμπερυ Φιν, προφανώς λόγω της διαφοράς της αισθητικής των εποχών.

Πρόκειται για ένα ακόμη road movie, προσφιλές κάδρο του σκηνοθέτη: το οδοιπορικό – ανάλογο το δραματικό, «Η Μαχαιριά«. Η «τρέλα», η απερισκεψία και ο ζαμανφουτισμός του 14χρονου Τσικ είναι πάντα στο πρώτο πλάνο, οι ρυθμοί κυλούν γρήγορα σ’ ένα νατουραλιστικό σκηνικό που ξαφνιάζει με το λυρισμό του, υποδεχόμενο τους σκληρούς – πλην όμως ρομαντικούς νεαρούς, διανθισμένο με σκηνές πιο αργές – όπου σταματούν: να κάνουν μπάνιο στο ποτάμι, στο βενζινάδικο με το μάρκετ, να ψωνίσουν.

5 Σημαίες

3,5/5

Ένα βγαίνει με σιγουριά – ο κόσμος της νεολαίας διαφέρει από αυτόν των μεγάλων όντας όμως συγχρόνως κι αυτός, χωρίς λογική. Μέσα του δεν χωρά αυτή η «λογική των μεγάλων», ούτε οι περίεργοι δισταγμοί: ανοίγεται άγνωστος, άπλετος, μπροστά τους – σαν το δρόμο που διανύουν με το παλιό μπλε αυτοκίνητο. Μια ευχάριστη ταινία που βλέποντας τη σίγουρα δεν θα πλήξει κανείς απ’ τους μεγάλους, ενώ τους νεαρούς θαυμαστές των τριών πρωταγωνιστών, θα ευχαριστήσει ιδιαίτερα. Προσάπτει κανείς στον σκηνοθέτη πως δεν εξέτασε σε βάθος τις ανησυχίες της σύγχρονης νεολαίας, με κάποια επιλεκτική (λόγω του εκλεκτικίστικου χαρακτήρα του Τσικ) καθώς και επιφανειακή θεώρηση των πραγμάτων (δεν λέει πολλά για το μπακγκράουντ του Τσικ) – που ωστόσο αφήνει να βγει τονισμένη η φιλία μέσα σε ένα πολιτισμικό, πολυεθνικό, μοντέρνο περιβάλλον, στο οποίο η άνετη αντιμετώπιση των πραγμάτων γίνεται επιταγή, δύσκολα όμως βιωμένη. Ιδιαίτερη αναφορά αξίζουν, η θαυμάσια φωτογραφία των τοπίων της γερμανικής εξοχής, ο απρόσκοπτος γρήγορος ρυθμός των πλάνων με το αυτοκίνητο, το ταλέντο των τριών πρωταγωνιστών – με προεξάρχουσα αναφορά στον νεαρό ηθοποιό Tristan Göbel που δημιουργεί ένα νεανικό, συνεσταλμένο, ειλικρινές, αθώο, πορτρέτο, χωρίς ν’ αφήνουμε απ’ έξω τον Anand Batbileg με τον πηγαίο, ασύδοτο αυθορμητισμό. Έτσι ή αλλιώς, μια πολύ καλή ταινία για τη σύγχρονη νεολαία.

Advertisements

Ο Μίτος της Αριάν

16 Ιαν.

Τίτλος: Ο Μίτος της Αριάν (Au fil d’Ariane)
Σκηνοθεσία: Robert Guédiguian
Πρωταγωνιστούν: Ariane Ascaride, Jean-Pierre Darroussin, Lola Naymark, Judith Marge (φωνή της χελώνας), Jacques Boudet, Gérard Méylan (H ομάδα των 5 στη ταινία του Guédiguian του 1997, Marius et Jeannette)
Eίδος: Κωμωδία
Διάρκεια: 92
Έτος: 2014
Χώρα: Γαλλία
Μέρη γυρισμάτων: νότιος Γαλλία – Μασσαλία (περίχωρα)

ariane_cafe

Ariane Ascaride – Au Fil d’ Ariane

Η ημέρα των γενεθλίων της Αριάν είναι σημαδιακή για εκείνην: Οι καλεσμένοι δεν έρχονται βρίσκοντας ο καθένας από μια δικαιολογία. Απογοητευμένη αφήνει το ωραίο της σπίτι, την τούρτα με τα κεράκια, μπαίνει στο μοντέρνο μίνι αυτοκίνητο της εγκαταλείποντας το fancy προάστιο όπου μένει για μια περιπλάνηση στην άγνωστη μεγάλη πόλη: τη Μασσαλία. Πρόκειται για μια κωμωδία φαντασίας, που στην πορεία του οδοιπορικού της Αριάν βρίσκονται πολλά για να καταδείξει ο έμπειρος σκηνοθέτης (19η ταινία) Robert Guédiguian: τη φτώχεια, την οικομία των αγορών, τον καπιταλισμό, τον έρωτα (Ο έρωτας είναι όταν δίνεις αυτό που δεν έχεις σε κάποιον που δεν το θέλει).

Με συντροφιά μια χελώνα, η πρωταγωνίστρια Ariane Ascaride – γυναίκα στη ζωή και μούσα του σκηνοθέτη, θα συναντήσει έναν ταξιτζή, έναν μοτοσυκλετιστή, έναν εστιάτορα – στο εστιατόριο του οποίου θα πιάσει δουλειά, ένα ζευγάρι που η γυναίκα είναι «κοινή»: ένας περίεργος θίασος ανθρώπων που θα συνθέσει μια τοιχογραφία του κόσμου λίγο έξω από το σπίτι μας μας λέει ο Guédiguian. Αυτός ο κόσμος για την Αριάν είναι ένας μίτος άγνωστος για ‘κείνην απ’ όπου θα ξετυλιχθεί το νήμα της ζωής της σπιθαμή προς σπιθαμή. Μπορεί να βρει τη λύτρωση σ’ αυτή την πορεία; Αυτά τα ερωτήματα δεν απαντώνται βέβαια – πρόκειται απλά για μια τοιχογραφία ενός ετερόκλητου επαρχιακού φρέσκο, με έντονο το στοιχείο της κωμωδίας.

ariane_theatre

Ariane Ascaride – Jean-Pierre Darroussin

Στο έργο το απρόοπτο (impromptu) περιμένει σε κάθε γωνία, η έκπληξη, όπως η χελώνα που έχει πάντα μαζί της η ηρωίδα, η παράσταση του τέλους, όπου σ’ ένα φαντασμαγορικό ονειρικό σκηνικό ξετυλίγεται το παραμύθι που ποτέ κανείς δεν πρόκειται στ’ αλήθεια να ζήσει. Έξω από το σπίτι περιμένει το παραμύθι που δεν θα ζήσεις, μέσα στο σπίτι η απογοήτευση. Έξω η χαρά του απρόοπτου, αλλά και η δυσαρέσκεια από αυτό, η διασκέδαση, η ανεμελιά του άγνωστου, μέσα η διάψευση, η συναισθηματική μιζέρια. Οι καλεσμένοι των γενεθλίων της Αριάν δεν έρχονται, οι καινούργιοι φίλοι είναι κι αυτοί άγνωστοι, που θα τους ενώσει η μαγεία μιας θεατρικής παράστασης που θα μιλάει για το ακατανόητο θαυμαστό παζλ της ζωής. Με αναφορές στο γαλλικό avant-garde cinema, σε τραγούδια του Jean Ferrat και σε όπερες του Giuseppe Verdi, η ταινία κυλά αβίαστα, χωρίς να τη βαριέται στιγμή ο θεατής – πιθανώς από το αναπάντεχο των περιστατικών της – που άλλωστε αποτελεί και σκηνοθετικό κλου (clue). Ο ταξιτζής – σκηνοθέτης που ακούει κλασσική μουσική και μιλάει για την οικονομία είναι ένα σημείο κεντρικό της πλοκής της ταινίας.

ariane_taxi

Ariane Ascaride – Jean-Pierre Darroussin

Αυτή η ταινία γυρισμένη στη Μασσαλία σ’ ένα περίγυρο τόσο όμοιο με της νότιας Ελλάδας: ελιές, τοπίο στον μεσογειακό ήλιο, ταβέρνες, καίκια, γαλάζιες θάλασσες, έχει πολλές ομοιότητες με την Ελλάδα και τους κατοίκους της. Κι εδώ η ετεροκλητότητα των στοιχείων συγκλίνει σ’ ένα σημείο: στην απόδραση. Αλλά για που; Μια ταινία μπορείς να πεις «του δρόμου» road-movie, στο κυνήγι ενός χάρτινου γαλανόλευκου ονείρου. Πρόκειται για ένα σκηνικό της ζωής των ανθρώπων του «φτωχού νότου» – και μη σας φανεί περίεργο, εκεί που και ‘μεις σαν Έλληνες εντασσόμαστε.

ariane_dance

Ariane Ascaride – Ο Μίτος της Αριάδνης

Μια διασκεδαστική όψη της ζωής που θέτει ερωτήματα σκληρά, αναπάντητα. Στο τέλος μένει η αίσθηση σίγουρα στο θεατή, πως πέρασαν οι σκηνές από το ταξίδι της Αλίκης στη χώρα των θαυμάτων μπροστά από τα μάτια του. Μια χαριτωμένη κωμωδία ονείρων.

The Citron Review

An Online Journal of Brief Literature

The Storyteller

“Inside each of us is a natural-born storyteller, waiting to be released.” (Robin Moore)

Delitrium

The dizzying euphoria you get from inhaling just a bit too much of that "new book" smell.

Yiannis Nanos

Visual Artist

fashion&action

Fani & Athena

paletaart - Χρώμα & Φώς

Η Ελληνική ζωγραφική στο WordPress.com

ΕΚΔΟΣΕΙΣ ΡΑΔΑΜΑΝΘΥΣ

Χρήστος Τσαντής