Αρχείο | Creators RSS feed for this section

Γερτρούδη

3 Οκτ.

Η Γερτρούδη, μια νέα γυναίκα τραγουδίστρια της όπερας, εγκλωβισμένη σ’ ένα γάμο που έγινε από συμβιβασμό, ερωτεύεται παράφορα τον κατά δέκα χρόνια νεότερο της συνθέτη, Έρλαντ Γιάνσον. Το έργο «Γερτρούδη» είναι ένα αστικό δράμα, ένας θρήνος για τον ατυχή έρωτα που κανείς δεν μπορεί να έχει αυτό που τόσο ποθεί.

gertrud_ecran2

Σκηνή στη Λίμνη Νίνα Πενς, Μπάαρντ Όου

Τίτλος: Γερτρούδη Gertrud
Σκηνοθεσία: Καρλ Ντράγερ (1889-1968) Carl Theodor Dreyer
Πρωταγωνιστούν: Νίνα Πενς Ροντ, Μπεντ Ροθ, Μπάαρντ Όου, Έμπε Ροντ
Έτος: 1964
Είδος: Αισθηματικό δράμα
Χρώμα: Μαυρόασπρη
Γλώσσα: Δανέζικα
Χώρα: Δανία
Διάρκεια: 1 56΄
Τιμητικές διακρίσεις: Βραβείο Bodil 1964  καλύτερης ταινίας, Βενετία βραβείο FIPRESCI Carl Theodor Drayer

gertrud_ecran_mir_ban

Γερτρούδη – Νίνα Πενς Ροντ

Σύνοψη: Στον κομψό κόσμο καλλιτεχνών και μουσικών η Γερτρούδη Κάνινγκ (Nina Pens Rode) τερματίζει το γάμο της με τον σύζυγο της Γκύσταβ (Bendt Rothe) καθώς ερωτεύεται τον συνθέτη Έρλαντ Γιάνσον (Baard Owe). Μια ταινία βασισμένη στο ομότιτλο θεατρικό έργο του Γιάλμαρ Σόντερμπεργκ.
Έρωτας και Πνευματικότητα
Υπόθεση: Η Γερτρούδη ερωτεύεται τον μουσικό Έρλαντ και αποφασίζει να χωρίσει με τον άνδρα της Γκύσταβ. Ο Έρλαντ όμως δεν πληρεί τα ιδεαλιστικά της πρότυπα και γίνεται πρόσωπο προς αποφυγήν καθώς εκείνη απογοητευμένη, κλείνεται σ’ ένα προσωπικό καταφύγιο, που σ’ αυτό δεν χωρά θέση πλέον για τον έρωτα. Μέσα σε αναμνήσεις από το παρελθόν (flashbacks) αλλά και συνομιλίες στο παρόν συναντά και τον Γκάμπριελ (Ebbe Rode) – έναν παλιό της έρωτα, που επιζητά ακόμη να φύγει μαζί της. Το ιδανικό της όμως – που σχηματίστηκε στο νου της από την πρώϊμη νεανική της ηλικία, δεν την αφήνει να παραδοθεί σε μια σχέση που να μην περιέχει τον αληθινό έρωτα σύμφωνα με τα ιδεαλιστικά της πρότυπα, παραμένοντας έτσι απομονωμένη, στο όνειρο μιας  απόλυτης αγάπης.

gertrud_ecran

Στη Λίμνη, Γερτρούδη – Νίνα Πενς Ροντ

Το έργο εκτυλίσσεται σε κλειστό χώρο (μεγαλοαστικό σαλόνι) έχοντας μόνο μια σκηνή εξωτερική – της λίμνης. Αυτό ήταν αιτία για μια σχετική απομάκρυνση του κοινού ενώ κατ’ αρχή το έργο έτυχε εγκωμιαστικών κριτικών. Κατά δεύτερο λόγο, η δανέζικη γλώσσα είναι δύσκολη – εμποδίζοντας το κοινό να πλησιάσει (ακουστικά) κατ’ αρχήν, τους ήρωες πράγμα που συμβαίνει σε όλα τα έργα των Σκανδιναβών δραματουργών.Στο θεατρικό έργο του επίσης Δανού Σόντερμπεργκ, ο Ακαδημαϊσμός του Ντράγερ βγήκε την πιο πλήρη έκφραση, πλησιάζοντας το άκρως αυστηρό ύφος του «Μέρες Οργής» (1943). Είναι το τελευταίο έργο (Κύκνειο Άσμα) που γύρισε ο Ντράγερ έχοντας διαγράψει μια μακρά πορεία ως σκηνοθέτης – από τον «Πρόεδρο» 1919 ως τη «Γερτρούδη» 1964)

Ο Σκηνοθέτης: Ο Καρλ Τέοντορ Ντράγιερ γεννήθηκε το 1899 στην Κοπεγχάγη. Το 1918 σκηνοθέτησε την πρώτη του ταινία, «Πρόεδρος». Η εμπορική επιτυχία ήρθε με την έβδομη ταινία του, «Αφέντης του σπιτιού» (1925), που του άνοιξε τις πόρτες των γαλλικών στούντιο, όπου γυρίστηκε το 1928 «Το πάθος της Ζαν ντ’ Αρκ». Το 1930 γύρισε τη δεύτερη ταινία του στη Γαλλία και την πρώτη του ομιλούσα, το «Βαμπίρ» («Vampyr»). Το 1956 βραβεύεται για την ταινία «Ο Λόγος» στο Φεστιβάλ της Βενετίας. Σύμφωνα με τον Τριφό «ποτέ πριν δεν απονεμήθηκε πιο δίκαιος «Χρυσός λέων» απ’ αυτόν που στεφάνωσε το «Λόγο»», ένα δράμα με μεταφυσικό μύθο που έχει ως κύριο θέμα την παραφροσύνη που προκαλούν οι δογματικές διαμάχες. Το κύκνειο άσμα του Ντράγιερ είναι η «Γερτρούδη», μια ταινία – πορτρέτο της σύγχρονης γυναίκας.

Το θεατρικό έργο: Το έργο αντλεί την υπόσταση του από το ομώνυμο δράμα του Σουηδού συγγραφέα που έζησε στη σκιά του Αυγούστου Στρίντμπεργκ, Γιάλμαρ Σόντερμπεργκ (Hjalmar Soderberg / 1849-1961) ωστόσο αδιόρατα διακρίνεται η θεατρική δομή, στη τελευταία περίοδο δράσης του έργου, καθώς ο Ντράγερ έχει βασιστεί στην πρώτη ύλη δημιουργώντας τη δική του – σαν πολύτιμο πετράδι έκδοση. Θέμα η Γυναίκα στην αστική κοινωνία των αρχών του αιώνα όμως θα μπορούσε να είναι σε κάθε κοινωνία αφού η τελευταία (η κοινωνία) έχει δημιουργηθεί από άνδρες, δίνοντας της έναν ρόλο που στο τέλος-τέλος την αποξενώνει.

Γκύσταβ: Σ’ αγαπώ Γερτρούδη
Γερτρούδη: Αγάπη, μια τόσο μεγάλη λέξη… Αυτά που αγαπάς είναι πολλά… Δύναμη και δόξα… Αγαπάς τον εαυτό σου, την πνευματικότητα σου – τα βιβλία σου, τα πούρα Αβάνας  και μερικές φορές ναι, είμαι σίγουρη αγαπάς κι εμένα

Advertisements

Βερολίνο, αντίο

20 Νοέ.

Οδοιπορικό προς την ελευθερία

Berlin_goodbye3

Βερολίνο αντίο – Σκηνοθεσία Φατίχ Ακίν

Τίτλος: Βερολίνο, αντίο – Πρωτότυπος τίτλος: Tschick
Σκηνοθεσία: Φατίχ Ακίν (Fatih Akin)
Σενάριο: Lars Hubrich, Φατίχ Ακίν βασισμένο στο μπεστ-σέλερ του Βόλφγκαγκ Χέρντορφ (Wolfgang Hernndorf)
Πρωταγωνιστούν: Tristan Göbel, Anand Batbileg, Mercedes Müller, Aniya Wendel, Paul Busch
Είδος: νεανική περιπέτεια
Κατηγορία: road movie
Έτος: 2016
Διάρκεια: 93΄
Γλώσσα: Γερμανικά
Τόποι γυρισμάτων: πρώην Ανατολική Γερμανία (Λειψία, Κολωνία)
Τιμητικές διακρίσεις: «Ένωση Γερμανών Κριτικών» υποψηφιότητα καλύτερου ηθοποιού Anand Batbileg, Βραβείο «νέων προσώπων»: Tristan Göbel, Anand Batbileg (2017)

Berlin_Goodby

Mercedes Müller, Tristan Göbel – «Βερολίνο, αντίο» 2016

«Το καλύτερο καλοκαίρι απ’ όλα» – μια ματιά στη σύγχρονη εφηβεία
Κεντρική ιδέα: Ένα ταξίδι μ’ ένα παλιό κλεμμένο Λάντα γίνεται η  αιτία της φιλίας μεταξύ των δύο αγοριών. Ο ένας ο Τσίκ, φανατικός της οδήγησης, έχοντας «δανεισθεί» το παλιό Λάντα Νίβα, δεν σταματάει πουθενά περνώντας ως και μέσα από χωράφια με σπαρτά. Ο άλλος ο Μάικ, δεν ξέρει να οδηγεί αλλά στην ανάγκη πιάνει το τιμόνι καθώς ο Τσικ, πληγωμένος στη φτέρνα από ένα καρφί δεν μπορεί να οδηγήσει.

Berlin_Goodbye

Anand Batbileg, Mercedes Müller, Tristan Göbel – «Βερολίνο, αντίο» 2016

Ο κόσμος των εφήβων ιδωμένος με τη ματιά του Γερμανού τουρκικής καταγωγής σκηνοθέτη Fatih Akin, αποκτά έναν ρεαλισμό αντίστοιχο με τους μεταμοντέρνους καιρούς που διανύουμε – χωρίς αναστολές, δεσμεύσεις, φόβους για το άγνωστο.

Υπόθεση: Ο καινούργιος κόσμος το ταξίδι χωρίς προορισμό, ούτε κινητό, ούτε χάρτης, σίγουρα είναι καλύτερος από αυτόν που βιώνουν οι δύο φίλοι. Στο σπίτι τους δεν υπάρχει σύμπνοια καθώς οι γονείς του ενός έχουν χωρίσει και η μητέρα του το ‘χει ρίξει στο ποτό, ο πατέρας του κτηματομεσίτης είναι απών – το ίδιο και στις παρέες τους από το σχολείο. Αντιμετωπίζονται ιδίως ο ένας – λόγω της ασιατικής του καταγωγής – που αντανακλάται και σε μια ιδιότυπη εμφάνιση, με δυσπιστία από τους συμμαθητές και δασκάλους – το ίδιο κι απ’ τους γονείς τους. Η δυσπιστία, η αμφισβήτηση περνάει αρχικά και στις μεταξύ τους σχέσεις, που όμως διαλύεται στο ταξίδι τους του καλοκαιριού – «το καλύτερο ταξίδι από όλα» που το αποφασίζουν καθώς κι οι δύο αισθάνονται «αποδιωγμένοι» από τις παρέες του σχολείου.

Berlin_Goodbye2

Mercedes Müller, Tristan Göbel, Anand Batbileg – «Βερολίνο, αντίο» 2016

Ένα road movie στα καταπράσινα γερμανικά τοπία, στα καλλιεργημένα χωράφια, στα φαρδιά ποτάμια με τα γάργαρα νερά και τη πλούσια βλάστηση. Παρέα τους η νεαρή φίλη που κι αυτή – στο πνεύμα μιας ανήσυχης εποχής δεν διστάζει να τους ακολουθήσει ώσπου να εξαντήσει την περιέργεια της και να γυρίσει πίσω στο λεωφορείο για το σπίτι της. Οι διαθέσεις τους περνάνε από το κουλ στο ξενέρωτο από τη μια στιγμή στην άλλη καθώς ο ρυθμός της ταινίας κυλάει γοργά καθώς διασχίζουν την εξοχή.


Βερολίνο, αντίο (2016) on IMDb
(function(d,s,id){var js,stags=d.getElementsByTagName(s)[0];
if(d.getElementById(id)){return;}js=d.createElement(s);js.id=id;
js.src=»http://g-ec2.images-amazon.com/images/G/01/imdb/plugins/rating/js/rating.min.js»;
stags.parentNode.insertBefore(js,stags);})(document,’script’,’imdb-rating-api’);

Κριτική: Τι έκανε τον Fatih Akin (τουρκικής καταγωγής, γεννημένος στο Αμβούργο) ταλαντούχο δραματικό σκηνοθέτη, να ασχοληθεί μ’ αυτό το θέμα; – προφανώς η νοσταλγία του για τα χρόνια της εφηβείας ιδωμένα με μια ματιά σύγχρονη έως υπερβολική, που λίγο θυμίζει το νεανικό μυθιστόρημα του Μάρκ Τουαίην με τις περιπέτειες των δύο φίλων – του Τομ Σόγερ και Χώκμπερυ Φιν, προφανώς λόγω της διαφοράς της αισθητικής των εποχών.

Πρόκειται για ένα ακόμη road movie, προσφιλές κάδρο του σκηνοθέτη: το οδοιπορικό – ανάλογο το δραματικό, «Η Μαχαιριά«. Η «τρέλα», η απερισκεψία και ο ζαμανφουτισμός του 14χρονου Τσικ είναι πάντα στο πρώτο πλάνο, οι ρυθμοί κυλούν γρήγορα σ’ ένα νατουραλιστικό σκηνικό που ξαφνιάζει με το λυρισμό του, υποδεχόμενο τους σκληρούς – πλην όμως ρομαντικούς νεαρούς, διανθισμένο με σκηνές πιο αργές – όπου σταματούν: να κάνουν μπάνιο στο ποτάμι, στο βενζινάδικο με το μάρκετ, να ψωνίσουν.

5 Σημαίες

3,5/5

Ένα βγαίνει με σιγουριά – ο κόσμος της νεολαίας διαφέρει από αυτόν των μεγάλων όντας όμως συγχρόνως κι αυτός, χωρίς λογική. Μέσα του δεν χωρά αυτή η «λογική των μεγάλων», ούτε οι περίεργοι δισταγμοί: ανοίγεται άγνωστος, άπλετος, μπροστά τους – σαν το δρόμο που διανύουν με το παλιό μπλε αυτοκίνητο. Μια ευχάριστη ταινία που βλέποντας τη σίγουρα δεν θα πλήξει κανείς απ’ τους μεγάλους, ενώ τους νεαρούς θαυμαστές των τριών πρωταγωνιστών, θα ευχαριστήσει ιδιαίτερα. Προσάπτει κανείς στον σκηνοθέτη πως δεν εξέτασε σε βάθος τις ανησυχίες της σύγχρονης νεολαίας, με κάποια επιλεκτική (λόγω του εκλεκτικίστικου χαρακτήρα του Τσικ) καθώς και επιφανειακή θεώρηση των πραγμάτων (δεν λέει πολλά για το μπακγκράουντ του Τσικ) – που ωστόσο αφήνει να βγει τονισμένη η φιλία μέσα σε ένα πολιτισμικό, πολυεθνικό, μοντέρνο περιβάλλον, στο οποίο η άνετη αντιμετώπιση των πραγμάτων γίνεται επιταγή, δύσκολα όμως βιωμένη. Ιδιαίτερη αναφορά αξίζουν, η θαυμάσια φωτογραφία των τοπίων της γερμανικής εξοχής, ο απρόσκοπτος γρήγορος ρυθμός των πλάνων με το αυτοκίνητο, το ταλέντο των τριών πρωταγωνιστών – με προεξάρχουσα αναφορά στον νεαρό ηθοποιό Tristan Göbel που δημιουργεί ένα νεανικό, συνεσταλμένο, ειλικρινές, αθώο, πορτρέτο, χωρίς ν’ αφήνουμε απ’ έξω τον Anand Batbileg με τον πηγαίο, ασύδοτο αυθορμητισμό. Έτσι ή αλλιώς, μια πολύ καλή ταινία για τη σύγχρονη νεολαία.

Ο Αστυνόμος

18 Νοέ.

UnFlic2
Ο σκοτεινός κόσμος του υποκόσμου
—Επιθεωρητής Εντουάρ Κολμάν: «Οι άνθρωποι πάντα θα κάνουν λάθος πράξεις»
unFlicΤίτλος: Ο Αστυνόμος (Un Flic), (Dirty Money)
Σκηνοθεσία: Jean-Pierre Melville
Πρωταγωνιστούν: Alain Delon, Richard Crenna, Catherine Deneuve, Riccardo Cucciolla, Michael Conrad
Είδος: Αστυνομική, film-noir
Έτος: 1972
Διάρκεια: 100΄
Τόποι γυρισμάτων: Παρίσι, Splendid Hotel κ.ά.

UnFlic_Delon

Alain Delon – Un Flic (Ο Αστυνόμος) 1972

Σύνοψις: Ο Σιμόν (Richard Crenna) και οι συνεργοί του ληστεύουν μια τράπεζα στη πλευρά του Ατλαντικού, Γαλλία. Κρύβουν τη λεία τους στην εξοχή και τον κτυπημένο σύντροφο τους σε μια κλινική στο Παρίσι. Ο επιθεωρητής Εντουάρ Κολμάν (Alain Delon) δεν είναι επιφορτισμένος μ’ αυτή την υπόθεση καθώς ασχολείται με τη σύλληψη ενός εμπόρου ναρκωτικών στο τρένο για Λισσαβώνα. Ωστόσο γνωρίζεται με τον Σιμόν υπό την ιδιότητα του δευτέρου ως ιδιοκτήτη νυχτερινού κέντρου και συντρόφου της παγερά όμορφης Κάθυ (Catherine Deneuve), ενόσο η σπείρα του Σιμόν, ετοιμάζει μια δεύτερη επιτυχέστερη ληστεία.

UnFlic_Richard_Crenna

Richard Crenna – Un Flic (Ο Αστυνόμος) 1972

Για την κατάταξη παρόμοιων θεμάτων στη κατηγορία αστυνομικό, θρίλερ, νουάρ, εξετάζονται τα κριτήρια του θέματος με την ανάδειξη κυρίως, ποια πλευρά υποστηρίζεται – με το διαχωρισμό των καλών και των κακών. Εδώ δεν ισχύει κάτι τέτοιο, καθώς το πρώτο μέρος ασχολείται εξ ολοκλήρου με τον Σιμόν και τις δύο ληστείες τραπεζών. Επισημαίνεται πως τα πλάνα του βροχερού τοπίου στον Ατλαντικό, στη Δ. Γαλλία, κάνουν την ταινία υποδειγματικής σκηνοθετικής μαεστρίας. Το μέρος με την επίθεση στο τρένο, διακρίνεται για την προσήλωση του σκηνοθέτη στην παραμικρότερη λεπτομέρεια. Στο μεταξύ οι αστυνομικοί περιφέρονται, περιπλανώνται ακριβέστερα, στη παγωμένη και έρημη παρισινή νύχτα, χωρίς σκοπό κα αποτέλεσμα.

UnFlic_Banque

(από αριστερά) Riccardo Cucciolla, Richard Crenna, Michael Conrad – Un Flic (Ο Αστυνόμος) 1972

Ένα ψυχρό τοπίο, ψυχροί το ίδιο εκτελεστές ληστειών, ψυχρή ομορφιά και των δύο κόσμων: της νύχτας με τις φιγούρες του Σιμόν και της Κάθυ, το ίδιο ψυχρές με την αγγελική ψυχρότητα του επιθεωρητή Κολμάν που ψάχνει τους ενόχους. Η φιλία του με τον Σιμόν θα καταστεί εμπόδιο στη σύλληψη των κακών. Εκεί που ξεκινά η φιλία, σταματάει η απόδοση δικαιοσύνης.

UnFlic_Delon_Deneuve

Catherine Deneuve, Alain Delon – Un Flic (Ο Αστυνόμος) 1972

Αυτή η ταινία υπήρξε και το «κύκνειο άσμα» του Ζαν-Πιερ Μελβίλ (1917 – 1973) καθώς πέθανε από καρδιακή προσβολή πέντε μήνες μετά την έξοδο της ταινίας, στις αίθουσες.

Λεπτομέρειες: Λέγεται πως κατά τη διάρκεια των γυρισμάτων ο Ζαν-Πιερ Μελβίλ είχε φτιάξει μια καμπίνα στο σετ και περνούσε εκεί τον καιρό του μη μιλώντας σε κανέναν – εκτός γυρισμάτων φυσικά.
Επίσης σε μια σκηνή της ταινίας στο γραφείο του επιθεωρητή Κολμάν, στον τοίχο ανάμεσα σε άλλα γραμμένα ονόματα, διακρίνεται κι αυτό του Τζεφ Κοστέλο (Jef Costello) – όνομα που είχε ως πρωταγωνιστής ο Ντελόν σε μια άλλη από τις ταινίες που συνεργάσθηκαν – «Ο δολοφόνος με το αγγελικό πρόσωπο» (Le Samourai).
Ο Riccardo Cucciolla την ίδια χρονιά (1971), είχε βραβευθεί για την ερμηνεία του στην ταινία «Σάκο και Βαντσέτι».

«Ο Αστυνόμος», αποτελεί μέρος της τριλογίας του υποκόσμου: «Ο δολοφόνος με το αγγελικό πρόσωπο» (1967), «Ο κόκκινος κύκλος» (1970), «Ο Αστυνόμος» (1972) – με πρωταγωνιστή και στα τρία τον Αλαίν Ντελόν ως παρανομούντα καταζητούμενο, και μόνο στο τρίτο – από την πλευρά του νομιμότητας, ως επιθεωρητής Edouard Coleman: Commissaire Edouard Coleman όπου και καταδείχνεται επιτυχώς η σκληρότητα και ο κυνισμός της γαλλικής αστυνομίας.

CathDeneuve

Catherine Deneuve – Un Flic (Ο Αστυνόμος) 1972

Ο ψυχρός κόσμος της νύχτας συμπλέκεται με τον εξ ίσου ψυχρό των αστυνόμων και των κλεφτών. Κλέφτες και αστυνόμοι σ’ ένα παιχνίδι ψυχρού παιχνιδιού του χρήματος και της παρανομίας καθώς συμπλέκονται σε μια αδιέξοδη πεσιμιστική ατμόσφαιρα όπου κανείς δεν κερδίζει. Τα κάδρα των λήψεων αντανακλούν πάντα την ερημιά των βροχερών τοπίων των ακτών του Ατλαντικού, της παρισινής νύχτας, του μισοάδειου πολυτελούς νυχτερινού κέντρου, όπου θαμώνες με πρόσωπα ανέκφραστα και ψυχρά περιφέρουν θαρρείς την απελπισία τους.

Η ταινία επανακυκλοφόρησε σε νέα κόπια DVD προσφάτως.

Mamma Roma

16 Σεπτ.

Mamma Roma

mamaRomaΣκηνοθεσία: Πιερ-Πάολο Παζολίνι
Έτος: 1962
Πρωταγωνιστούν: Anna Magnani, Ettore Garafolo, Franco Citti
Είδος: Δράμα
Διάρκεια: 106΄
Τοποθεσίες γυρισμάτων: Ρώμη, Λάζιο
Τιμητικές διακρίσεις: Φεστιβάλ Βενετίας Πιερ-Πάολο Παζολίνι βραβείο Ιταλικών σινεμά, Άννα Μανιάνι βραβείο New Cinema, Υποψηφιότητα για τον Χρυσό Λέοντα, Πιερ Πάολο Παζολίνι

mamaRoma2Υπόθεση: Η επονομαζόμενη Μάμα Ρόμα μετά από πολλά χρόνια δουλειάς στους δρόμους της Ρώμης ως εκδιδόμενη γυναίκα, έχοντας μαζέψει αρκετά χρήματα, αποφασίζει να αγοράσει ένα καθώς πρέπει διαμέρισμα στο κέντρο της πόλης καθώς κι ένα πάγκο στη τοπική λαϊκή αγορά.

5 Σημαίες

4/4

Θα ‘ναι ένα νέο ξεκίνημα για ‘κείνην και για τον 16χρονο γιο της Έκτορα, στον οποίο έχει μεγάλη αδυναμία και που ως τότε ζούσε στα περίχωρα. Του βρίσκει δουλειά σαν γκαρσόνι σε ένα εστιατόριο του κέντρου όπου είχε πάει μια μέρα καλεσμένη σε ένα γάμο, αλλά αυτός γρήγορα τα παρατάει καθώς δεν θέλει ούτε να σπουδάσει ούτε να εργασθεί.

Pier Paolo PasoliniΘέλει να γυρίζει με τους ανεπρόκοπους φίλους του στα περίχωρα και στην παραλία – να επιδίδεται σε καυγάδες, διάφορες δουλειές του ποδαριού ακόμη και απάτες. Αυτή προσπαθεί να τον φέρει στον ίσιο δρόμο καλοπιάνοντας τον αγοράζοντας του γι’ αυτό και μια μοτοσυκλέτα. Ο γιος της θα είναι η μοναδική της έννοια: το πως θα τον κάνει έναν έντιμο άνθρωπο αλλά οι προσπάθειες της δεν ευοδώνονται καθώς το παρελθόν την καταδιώκει μην αφήνοντας το καινούργιο να απαλείψει το παλιό, προσκρούοντας παρά τις ωραίες ελπίδες της, στο δραματικό τέλος.

MamaRoma3Λεπτομέρειες Κατά την πρεμιέρα στις 22/9/1962 στη Ρώμη, ο Παζολίνι έτυχε επιθέσεως από φασίστες που διαμαρτύρονταν εναντίον του έργου.

Το έργο αποτελεί το 2ο μέρος της τριλογίας της «Αισθηματικής διάψευσης» αν θέλετε: Α΄μέρος «Ακατόνε» 1961, Β΄Μέρος «Μάμα Ρόμα» 1962, Γ΄Μέρος «Το θεώρημα» 1968. Οι δύο πρώτες ταινίες έχουν ως περίγυρο τις φτωχογειτονιές (οι δύο πρώτες έχουν ως ήρωες τους φτωχοδιάβολους των αστικών περιχώρων) ενώ η τρίτη την εύπορη τάξη (η συναισθηματική κατάπτωση των μελών μιας πλούσιας οικογένειας του Μιλάνου).

περισσότερα για την ταινία (Γαλλικά)

Mamma Roma 1962

Ψάχνοντας τον Sugar Man

12 Φεβ.

Για τους Fans του είδους της μουσικής του Bob Dylan rodriguez3captureΨάχνοντας τον Sugar Man – Όσκαρ Ντοκυμαντέρ 2012

Τίτλος: Ψάχνοντας τον Sugar Man (Searching Sugar Man)
Σκηνοθεσία: Malik Bendjelloul (1977 – 2014)
Παίζουν: Sixto Rodriguez, Stephen Segerman, Dennis Coffey συμπαραγωγός του (Cold Fact), Dan DiMaggio μπάρμαν στο Brewery κ.ά.
Είδος: Ντοκυμαντέρ
Έτος: 2012
Διάρκεια: 86΄
Τόποι Γυρισμάτων: Detroit – Michigan, Cape Town – South Africa
Τιμητικές Διακρίσεις: Όσκαρ κατηγορία Ντοκυμαντέρ 2012, Detroit Film Critic Society υποψηφιότητα καλύτερου Ντοκυμαντέρ 2012, Tribeca Film Festival 2η θέση, 2012, Sundance Film Festival κατηγορία Σινεμά του Κόσμου, Ντοκυμαντέρ: Βραβείο Κοινού, Ειδικής Κριτικής Επιτροπής, υποψηφιότητα για βραβείο Μεγάλης Κριτικής Επιτροπής 2012, WGA (Writers Guild Award) καλύτερο σενάριο για ντοκυμαντέρ κ.ά.

Υπόθεση: Δύο Νοτιοαφρικάνοι ψάχνουν να μάθουν τι απέγινε το άγνωστο μουσικό τους ίνδαλμα, ο μυστηριώδης ροκ τραγουδιστής και κιθαρίστας των 70′ s Rodriguez. Να ζει άραγε ή να πέθανε;

Malik Bendjelloul Quotes: Νομίζω πως το Sugar Man δεν είναι ένα καταπληκτικό ντοκουμέντο για τη μουσική, όπως δεν είναι και το «Social Network» ένα έργο για κομπιούτερς. Απλώς είναι ένα έργο που περιέχει έναν καταπληκτικό δίσκο μουσικής.

Μικρό Εξοχικό

Sixto Rodriguez: Coming from Reality

Είχε τελειώσει η μέρα πια και καθώς η νύχτα προχωρούσε άνοιξα την τηλεόραση και έπεσα σ’ ένα ντοκυμαντέρ για έναν τραγουδιστή που μόλις άρχιζε. Ποιος να ‘ναι αναρρωτιόμουν και περίμενα να ξεκινήσει η ταινία για να μάθω. Ήταν γυρισμένη στο Ντητρόιτ εκεί που ανθούσε η βιομηχανία προ ετών – πριν τη παγκοσμιοποίηση, όταν πολλές εταιρείες έφυγαν από εκεί ή έκλεισαν.
Το Ντητρόιτ ήταν ανθούσα βιομηχανική περιοχή στα 70’s καθώς εκεί βρίσκονταν οι μεγάλες αυτοκινητοβιομηχανίες των ΗΠΑ. Πόλη όπου απασχολούνταν στη βιομηχανία φτωχοί μετανάστες περισσότερο, διαβιώνοντας εκείνη την περίοδο μέσα σε άθλιες συνθήκες.

rodriguezcapture Sixto Rodriguez – Έρχομαι από την πραγματικότητα

Detroit, Michigan 1968: Ο φακός εστιάζει στους βρεγμένους δρόμους, στις ξεφτισμένες επιγραφές από τα μπαρ. «Σερβίρουμε ποτά, κοκτέιλς, φαγητό, ζωντανή μουσική» έγραφε μία. Μια άλλη «Εντελώς γυμνό μετά τις 12μμ» επρόκειτο για μπαρ με κάποιον που έπαιζε κιθάρα ή κάποιο τοπικό συγκρότημα, το άλλο για ένα…

Δείτε την αρχική δημοσίευση 757 επιπλέον λέξεις

Barbara

22 Νοέ. Barbara

Barbara – Σκηνοθεσία: Christian Petzold

Barbara

Barbara – Nina Hoss

Τίτλος: Barbara
Σκηνοθεσία: Christian Petzold
Σενάριο: Christian Petzold
Πρωταγωνιστούν: Nina Hoss, Ronald Zehrfeld, Rainer Bock
Έτος: 2012
Είδος: Κοινωνική, Πολιτική, Αισθηματική
Διάρκεια: 105′
Τόποι γυρισμάτων: Άνω Σαξωνία (Saxony-Anhalt) (Γερμανία)
Τιμητικές διακρίσεις: (Κυριότερες): Υποψηφιότητα για τον Χρυσό Λέοντα, Έπαθλο Ασημένιος Λέοντας κατηγορία καλύτερος Σκηνοθέτης Christian Petzold, Βραβείο Αναγνωστών Berliner Morgenpost ως η καλύτερη ταινία, Βερολίνο 2012, Κάπρι Hollywood 2012: Καλύτερη ευρωπαία ηθοποιός Nina Hoss, Βραβείο Γερμανών κριτικών ταινιών, Christian Petzold, καλύτερη ταινία 2013

barbara2

Ronald Zehrfeld, Nina Hoss – Barbara

Υπόθεση: Στη κομμουνιστική Ανατολική Γερμανία του ’80, μια γιατρός η Μπάρμπαρα, έρχεται στο τοπικό νοσοκομείο μιας μικρής επαρχιακής κωμόπολης έχοντας πέσει σε δυσμένεια στην πρωτεύουσα. Ο λόγος; ζήτησε μια βίζα εξόδου από τη χώρα. Εκεί τα περιστατικά είναι αρκετά, οι γιατροί λιγοστοί. Αν και συνδέεται με ένα ανώτερο στέλεχος της πρωτεύουσας, δημιουργεί σχέση με το γιατρό του νοσοκομείου αν και στην αρχή ήταν κλειστή και δύσπιστη επειδή φοβόταν τυχόν πληροφοριοδότες της Stasi μέσα στο νοσοκομείο. Το έργο ήταν η επίσημη συμμετοχή της Γερμανίας στα Όσκαρ του 2013 στη κατηγορία της ξενόγλωσσης ταινίας.

Κριτική: Το έργο από την πρώτη σκηνή σε βάζει στην ατμόσφαιρα της κομμουνιστικής Ανατολικής Γερμανίας υπό το φόβητρο της Στάζι (Stasi). Βρισκόμαστε στη δεκαετία του ’80: Ένα αστυνομοκρατούμενο κράτος που και στην εξοχή ακόμη – όπου διαδραματίζεται η υπόθεση, δεν μπορεί να κρύψει το πρόσωπο του. Η φτώχεια, οι στερήσεις των καθημερινών ανέσεων, πάνε μαζί με την καχυποψία, το φόβο σαν ένας ιστός που τυλίγει το υπέροχο φυσικό τοπίο. Μια μελαγχολία διάχυτη, μια τυπικότητα που πρέπει να συνάδει με τους κανόνες του καθεστώτος. Μια απλή ιστορία που καταδείχνει το φόβο που περνάει στους ανθρώπους διαχεόμενος στους γύρω του.

5 Σημαίες

5/5

Ποιος δεν θέλει να φύγει να γλυτώσει; Όμως αυτό θα πρέπει να σχεδιαστεί κρυφά όσο πιο πολύ γίνεται – η οδός προς τον έξω κόσμο είναι μια οδός διαφυγής από το καταπιεστικό καθεστώς. μια φυγή από το μαρτύριο του φόβου. Ο έρωτας κι αυτός είναι πιασμένος στα νύχια του φόβου, γίνεται αιτία ενός ακόμη λόγου φυγής. Αυτή είναι μια ιστορία του κλεισίματος των οριζόντων, μια ταινία για το κακό που αυταρχικά καθεστώτα μπορούν να επιφέρουν σε αθώους ανθρώπους.

Ηθοποιία, σκηνοθεσία, σενάριο – όλα δένουν με το σύνολο για μια ταινία – καταγγελία των μεθόδων των αυταρχικών καθεστώτων. Ο σκηνοθέτης αναδεικνύει επίσης το όμορφο τοπίο της γερμανικής εξοχής με το επαρχιακό νοσοκομείο, τα δάση γύρω του, τους μικρούς δρόμους του χωριού. Η φύση απέναντι στην καταπιεστικότητα – των καθεστώτων, αλλά και ο έρωτας, άμυνα των ανθρώπων απέναντι σε μια στερημένη ελευθερία, που πρέπει να ξανακερδηθεί.

Οι Όμορφες της Νύχτας

19 Νοέ.

Les Belles de Nuit
beautiesofthnightcapture

beautiesofthnight2capture

Gérard Philipe, Gina Lollobrigida – «Οι όμορφες της νύχτας» 1953

Τίτλος: Οι Όμορφες της Νύχτας
Σκηνοθεσία: René Clair
Σενάριο: Ρενέ Κλαιρ
Πρωταγωνιστούν:  Gérard Philipe, Martine Carol, Gina Lollobrigida, Magali Vendeuil
Είδος: Αισθηματικό, Φαντασίας
Έτος: 1952
Διάρκεια: 87΄
Τιμητικές διακρίσεις (Κυριότερες): Βραβείο Καλύτερης ταινίας 1953 Κριτικών Γαλλικού Κιν/φου, Fipresci, Βραβείο René Clair, Υποψηφιότητα για τον Χρυσό Λέοντα, Βενετία 1953

Υπόθεση: Ο νεαρός Claude, ένας νεαρός ονειροπόλος συνθέτης, είναι το πρωί δάσκαλος, το βράδυ γίνεται ένας συνθέτης που αγωνίζεται. Δυστυχώς όλοι προτιμούν το θόρυβο από τη μουσική. Στα όνειρά του όμως, ζει σε άλλες σφαίρες όπου εκτιμούν το έργο του, του δίνουν το προβάδισμα, κατακτά ωραίες γυναίκες – ιδεατές μορφές πραγματικών υπάρξεων που γνωρίζει στην πραγματική ζωή. Τα όνειρα του γίνονται φαντασιώσεις που τον ακολουθούν στο φως της μέρας καθώς περπατά:

Η Edmée σε Edmée 1900 και Edmée de Villebois, η ταμίας του «Grand Café» σε Leila 1830, η Suzanne κόρη του ιδιοκτήτη του γκαράζ, σε Suzanne 1789, η υπάλληλος του Ταχυδρομείου σε Madame Bonacieux, όλες μεταβάλλονται από τη φαντασία του Claude – όπως και ο εαυτός του αντίστοιχα,  σε μυθικές φιγούρες μιας άλλης εποχής. Κι από ‘κει ξεκινά μια σύγχιση όπου πραγματικότητα και φαντασία συγκρούονται, δημιουργώντας απρόβλεπες συνάμα διασκεδαστικές καταστάσεις.

Κριτική από χρήστη imdb.com: Ένα όμορφο νοσταλγικό έργο
Πρόκειται για μια ταινία που θ’ αρέσει σε όσους νοσταλγούν την αξία της γοητευτικού. Σήμερα λίγες ταινίες το διαθέτουν – είτε Γαλλικές, Αμερικανικές ή άλλες.
Τη γοητεία είναι δύσκολο να την ορίσουμε αλλά την καταλαβαίνουμε μόλις τη δούμε. Τα όνειρα που κάνει ένας νέος συνθέτης μοιάζουν μια επιπόλαιη ουτοπία αλλά όταν τον υποδύεται ένας ηθοποιός της αξίας του Ζεράρ Φιλίπ όλα μοιάζουν πραγματικότητα.
Η ουσία της ταινίας είναι η σύγκρουση ανάμεσα σε ουτοπία και πραγματικότητα.

Ο ήρωας συνέχεια έρχεται μπροστά στη διαπίστωση πόσο συνηθισμένη είναι η κοινή ζωή πόσο ανικανοποίητο μπορεί να τον αφήνει όσον αφορά στις φαντασιώσεις του. Συνεχώς βρίσκεται μπροστά στο τείχος της πραγματικότητας. Κι αυτές οι σκηνές της προσγείωσης του είναι και οι πιο αστείες.
Όταν τα παιδιά στην τάξη όπου διδάσκει τον κοροϊδεύουν μέχρι θανάτου πόσο ταπεινωτικό αλλά και πόσο αστείο μπορεί να είναι.

Ο Ζεράρ Φιλίπ είπε πως ο σκηνοθέτης Ρενέ Κλαιρ δεν άφησε τίποτε στην τύχη. Κάθε λεπτομέρεια, κάθε απόχρωση εξετάστηκαν εξονυχιστικά πριν μεταφερθούν στην οθόνη. Το μεγαλύτερο πρόβλημα ήταν πως θα επιτευχθεί ο ρυθμός. Προφανώς μίκραιναν ορισμένες σκηνές για να προβάλουν το κωμικό στοιχείο. Ένας από τους μεγαλύτερους σκηνοθέτες και ένας ηθοποιός αδιαμφισβήτητου ταλέντου, ευσυνειδησία και γοητεία συνεργάστηκαν σε μια ποροσπάθεια που μας θυμίζει το ποια ήταν η Γαλλική κουλτούρα.
Μπορεί σήμερα να μοιάζει παρωχημένο και χαζό για πολλούς, αλλά σε άλλους προσφέρει την πλήρη αντανάκλαση εικόνων της αξίας ενός πολιτισμού, που δεν θα ξαναδούμε ποτέ ξανά.

A Deriva (Όταν έρχονται τα σύννεφα)

24 Αυγ.

AderivaPosterCapture

À Deriva

Τίτλος: Όταν έρχονται τα σύννεφα (Adrift)
Σκηνοθεσία: Heitor Dhalia
Φωτογραφία: Ricardo della Rosa
Παίζουν: Vincent Cassel, Deborah Bloch, Laura Neiva, Camille Belle
Συγγραφείς: Heitor Dhalia, Vera Egito
Είδος: Κοινωνική
Έτος: 2009
Διάρκεια: 97΄
Χώρα: Βραζιλία
Τόποι γυρισμάτων: Ρίο ντε Τζανέιρο
Τιμητικές διακρίσεις: ABC Trophy 2010: Καλύτερη φωτογραφία Ricardo della Rosa, Cannes 2009 υποψηφιότητα για τη διάκριση Un certain regard: Heitor Dhalia

À Deriva (Adrift) θα πει ακυβέρνητο. Περισσότερο λέγεται για τα σκάφη – στη ταινία που έχει να κάνει με διακοπές, θάλασσα, ταχύπλοα σκάφη διακοπών, ο τίτλος ταιριάζει παραπέμποντας εν είδει συμπεράσματος του τέλους, σε ακυβέρνητα πάθη, ακυβέρνητη ζωή. Η ταινία έχει αυτοβιογραφικά στοιχεία από το χωρισμό των γονιών του σκηνοθέτη και από τις διακοπές του – του καλοκαιριού.

AderivaCaptureΥπόθεση: Ενώ η Filipa κάνει διακοπές με τους γονείς και τ’ αδέλφια της σ’ ένα παραλιακό χωριό έξω από το Ρίο ντε Τζανέιρο (Burgos), ανακαλύπτει πως ο πατέρας της συνδέεται με μια άλλη γυναίκα παραθερίστρια την Angela – που μένει κι αυτή στο ίδιο μέρος που παραθερίζουν, για να γράψει ο πατέρας της το καινούργιο του βιβλίο.

Aderiva2CaptureΤο χρονικό της ταινίας βρίσκεται στη δεκαετία του ’80 για να δείξει πόσο τραυματική εμπειρία είναι ένα διαζύγιο – εποχή που τα διαζύγια δεν ήταν και τόσο διαδεδομένα. Η Filipa βρίσκεται στην εφηβεία και έχει ήδη κάποιες ιδέες για τον έρωτα. Βλέπει τους γονείς της να μαλώνουν και αυτό της δημιουργεί μεγάλη ανασφάλεια ειδικά όταν ανακαλύπτει πως ο πατέρας της έχει δεσμό με την Αμερικάνα παραθερίστρια που μένει κοντά της στο εξοχικό τους. Με την ανακοίνωση των γονιών της πως θα χωρίσουν, ένας κόσμος σιγουριάς γκρεμίζεται μέσα της. Επιδίωξη της είναι να μη χωρίσουν οι γονείς της γι’ αυτό και λέει στον πατέρα της πως η φιλενάδα του βλέπει και άλλον άνδρα. Τίποτε όμως δεν γίνεται ν’ αλλάξει. Όπως λέει και ο πατέρας της στη μητέρα της Clarise – όταν του θυμίζει πως, «Κάποτε με αγαπούσες», – «Από τότε έχει περάσει πολύς καιρός».

Ένα πολύ άρτιο έργο από όλες τις απόψεις: σκηνοθεσία, ηθοποιία, υπόθεση. Η τελευταία είναι φυσικά πολύ περιορισμένη στο θέμα: της ερωτικής φθίνουσας σχέσης, και παράλληλα, με το ερωτικό πρώτο σκίρτημα των νέων (teenagers), αλλά αποζημιώνει για την εξαιρετική φωτογραφία: τοποθεσίες, εσωτερικά σκηνικά, υπέροχες παραλίες. Μια ταινία που βλέπεται ευχάριστα δείχνοντας παράλληλα την μοναδική ομορφιά της θάλασσας καθώς και της τροπικής βλάστησης των ακτών της ΝΑ Βραζιλίας.

5 Σημαίες

4/5

Λεπτομέρειες:
Σενάριο: Clarise (η σύζυγος): Αν ο κάθε ένας που είχε εραστή δολοφονούνταν όλη η ανθρωπότητα θα είχε δολοφονηθεί!
Μουσική στην ταινία: «Be my baby» (The Ronettes)

Επίσημο site ταινίας

Πικρό Ρύζι

11 Αυγ.

bitterRiceCaptureΤίτλος: Πικρό Ρύζι (Riso Amaro)
Σκηνοθεσία: Giuseppe de Santis
Σενάριο: Giuseppe De Santis
Πρωταγωνιστούν: Silvana Mangano, Raf Vallone, Doris Dowling, Vittorio Gassman
Έτος: 1949
Είδος: Δράμα
Διάρκεια: 108΄
Τοποθεσίες: Cascina Selve, Salasco, Piedmont (κοιλάδα ποταμού Πο)
Τιμητικές διακρίσεις: Υποψηφιότητα για Όσκαρ Σεναρίου (G. De Santis, Carlo Lizzani) 1951, Υποψηφιότητα καλύτερης ταινίας  (Χρυσός Φοίνικας) Φεστιβάλ Κανών 1949

Θέμα: Η ζωή μιας κοινότητας αγροτών (ανδρών – κωπηλατών, επιτηρητών, γυναικών – εργατριών συγκομιδής ρυζιού), στο Βορρά της Ιταλίας στην κοιλάδα του ποταμού Πάδου.
Υπόθεση: Η Φραντζέσκα και ο Ουώλτερ είναι δύο μικρο-απατεώνες του Μιλάνου που για να γλυτώσουν την αστυνομία, βρίσκουν καταφύγιο στην επαρχία, ανάμεσα σε μια μεγάλη ομάδα εργατών συγκομιδής ρυζιού. Εκεί η Φραντζέσκα γνωρίζεται με τη Σιλβάνα και θα γοητευθεί από τον ωραίο στρατιώτη Μάρκο, του γειτονικού  με τον καταυλισμό τους στρατώνα – το ίδιο και ο Ουώλτερ που θα γοητευθεί  κι αυτός από την ωραία Σιλβάνα. Έτσι οι τέσσερις τους εν μέσω της ιστορίας της κλοπής ενός περιδέραιου, έρωτα, αλλά και φόνου τελικά, σχηματίζουν ένα περίεργο ερωτικό τρίγωνο ο καθένας τους με τους νεοφερμένους στον τόπο τους.

Η ταινία είναι  γυρισμένη εξ ολοκλήρου στο ύπαιθρο δίνοντας έμφαση στους αγρότες και τις φυτείες ρυζιού με επίκεντρο μια παράξενη ερωτική συμφωνία – αποτελεί δε κορυφαίο δείγμα του Ιταλικού νεορεαλισμού.Καθιέρωσε δε η εταιρεία παραγωγής Lux Film την Silvana Mangano ως κορυφαία σταρ του Ιταλικού κινηματογράφου.

Το θέμα από μόνο του είναι πρωτότυπο καθώς ασχολείται με τη ζωή των γυναικών χωρικών του Βορρά που απετέλεσε άλλωστε μέρος του εργατικού δυναμικού της χώρας, αλλά έχει ως επίκεντρο έναν σκοτεινό και απειλητικό καμβά μιας ιστορίας έρωτα, πόθου και παράβασης του νόμου, που το καθιστούν εφάμιλλο των ταινιών cinéma vérité του γαλλικού κινηματογράφου – υπερβαίνοντας έτσι τον απλό νεορεαλισμό.

5 Σημαίες

4,5/5

Λεπτομέρειες: (1) Η έννοια Riso στα Ιταλικά έχει δύο έννοιες – το ρύζι αλλά και το χαμόγελο έτσι η ταινία περιέχει και την έννοια του πικρού χαμόγελου.
(2) Με το Πικρό Ρύζι ο Raf (Raffaele) Vallone καθιερώνεται ως διεθνής ηθοποιός. Ο σκηνοθέτης της εξέχουσας αυτής ταινίας του νεορεαλισμού Giuseppe De Santis, του έδωσε το ρόλο του στρατιώτη – διεκδικητής κι αυτός μαζί με τον Γκάσμαν, του έρωτα της Σιλβάνα Μαγκάνο ενώ αρχικά είχε προσληφθεί από την εταιρεία ως σύμβουλος επί ζητημάτων εργατικών διεκδικήσεων.
(3) Η Doris Dowling ήταν γνωστή Αμερικανίδα ηθοποιός και έπαιξε ως ξένη προσκεκλημένη της εταιρείας κατά το πρότυπο και άλλων ταινιών της εποχής βλέπε «Δύο γυναίκες» (La Cioccara)του De Sica (J.P. Belmondo).
Η Σκηνή του χορού όπου η Σιλβάνα φοράει το ψεύτικο εντέλει κολιέ

Προβλήθηκε: Action24 Παρασκευή, 12/8/2016

Συνέβη στο Πάρκο (Βίλα Μποργκέζε)

9 Αυγ. Villa Borghese
VillaBorghese2Capture

Vittorio De Sica, Giovanna Ralli – Βίλα Μποργκέζε

Τίτλος: Οι εραστές της Βίλα Μποργκέζε (Villa Borghese)
Παίζουν: Vittorio de Sica, Giovanna Ralli, Eduardo De Filippo, Micheline Presle, Gérard Philipe
Σκηνοθεσία: Gianni Franciolini, Vittorio de Sica
Συγγραφή / Σενάριο: Sergio Amidei
Είδος: Σπονδυλωτό (σκετς) αισθηματική κωμωδία / δράμα
Έτος: 1953
Διάρκεια: 98΄
Τοποθεσίες: Ρώμη, Villa Borghese
Μουσική: C’est si bon του Henri Betti (1917-2005)

Η Villa Borghese είναι μια παλιά έπαυλις στο μέσον ενός τεράστιου πάρκου στη Ρώμη όπου τα αξιοθέατα αναψυχής, διασκέδασης, βρίσκονται σε αφθονία. Μέσα στις σκιερές αλέες, τα περιποιημένα παρτέρια, τα αγάλματα υπάρχει μια μουσική σκηνή σαν αναψυκτήριο αλλά και μια μεγάλη λίμνη όπου κάνεις βαρκάδα.

VillaBorgheseCapture

Villa Borghese 1953

Σ’ αυτό το χώρο διαδραματίζονται οι ιστορίες της ταινίας πότε κωμικές πότε δραματικές που βρίσκονται πάντα κοντά στην αλήθεια της ζωής: απατημένοι σύζυγοι, αποδιωγμένοι εραστές, υπάλληλοι συνοικεσίων, ακόμη και πεταλούδες της νύχτας με τις αντιζηλίες και τα γραφικά τους καμώματα.

Ένας κόσμος που στην επιφάνεια βρίσκεται στον ιδεατό κόσμο της αναψυχής, της διασκέδασης που όμως βράζει κι αυτός στο ζουμί μιας πραγματικότητας που όσο κι αν κρίνεται ζοφερή από τον ψυχρό παρατηρητή, άλλο τόσο παρουσιάζεται στη ταινία γραφική και του στιλ c’est la vie! Οι ιστορίες πότε έχουν αίσιο τέλος πότε όχι όμως τι άλλο να περιμένει κανείς ότι θα συνέβαινε μέσα σ’ ένα τέτοιο πολυσύχναστο συνάμα ειδυλλιακό μέρος;

Η ταινία ακολουθεί το μοντέλο της κλασσικής Ιταλικής κωμωδίας με πινελιές νεορεαλισμού σε ορισμένα (δύο) σκετς όπου και συναντάται το δραματικό στοιχείο.

Η ζωή κυλά με τα κακά τα καλά και τα ανάποδα της. Κι αυτός ο κόσμος της Ρώμης που βγαίνει περίπατο και κλείνει ραντεβού στα κομψά στέκια του πάρκου δεν θα μπορούσε να ξεφύγει απ’ αυτή την πραγματικότητα. Το σκετς με την Micheline Presle και τον Gerard Philippe είναι διαμάντι που αστραποβολά μέσα από το σελυλόιντ της χαριτωμένης αυτής ταινίας. (προβλήθηκε στο Action24 – 8/8/’16)

The Citron Review

An Online Journal of Brief Literature

The Storyteller

“Inside each of us is a natural-born storyteller, waiting to be released.” (Robin Moore)

Delitrium

The dizzying euphoria you get from inhaling just a bit too much of that "new book" smell.

Yiannis Nanos

Visual Artist

fashion&action

Fani & Athena

paletaart - Χρώμα & Φώς

Η Ελληνική ζωγραφική στο WordPress.com

ΕΚΔΟΣΕΙΣ ΡΑΔΑΜΑΝΘΥΣ

Χρήστος Τσαντής