Αρχείο | German Creators RSS feed for this section

Βερολίνο, αντίο

20 Νοέ.

Οδοιπορικό προς την ελευθερία

Berlin_goodbye3

Βερολίνο αντίο – Σκηνοθεσία Φατίχ Ακίν

Τίτλος: Βερολίνο, αντίο – Πρωτότυπος τίτλος: Tschick
Σκηνοθεσία: Φατίχ Ακίν (Fatih Akin)
Σενάριο: Lars Hubrich, Φατίχ Ακίν βασισμένο στο μπεστ-σέλερ του Βόλφγκαγκ Χέρντορφ (Wolfgang Hernndorf)
Πρωταγωνιστούν: Tristan Göbel, Anand Batbileg, Mercedes Müller, Aniya Wendel, Paul Busch
Είδος: νεανική περιπέτεια
Κατηγορία: road movie
Έτος: 2016
Διάρκεια: 93΄
Γλώσσα: Γερμανικά
Τόποι γυρισμάτων: πρώην Ανατολική Γερμανία (Λειψία, Κολωνία)
Τιμητικές διακρίσεις: «Ένωση Γερμανών Κριτικών» υποψηφιότητα καλύτερου ηθοποιού Anand Batbileg, Βραβείο «νέων προσώπων»: Tristan Göbel, Anand Batbileg (2017)

Berlin_Goodby

Mercedes Müller, Tristan Göbel – «Βερολίνο, αντίο» 2016

«Το καλύτερο καλοκαίρι απ’ όλα» – μια ματιά στη σύγχρονη εφηβεία
Κεντρική ιδέα: Ένα ταξίδι μ’ ένα παλιό κλεμμένο Λάντα γίνεται η  αιτία της φιλίας μεταξύ των δύο αγοριών. Ο ένας ο Τσίκ, φανατικός της οδήγησης, έχοντας «δανεισθεί» το παλιό Λάντα Νίβα, δεν σταματάει πουθενά περνώντας ως και μέσα από χωράφια με σπαρτά. Ο άλλος ο Μάικ, δεν ξέρει να οδηγεί αλλά στην ανάγκη πιάνει το τιμόνι καθώς ο Τσικ, πληγωμένος στη φτέρνα από ένα καρφί δεν μπορεί να οδηγήσει.

Berlin_Goodbye

Anand Batbileg, Mercedes Müller, Tristan Göbel – «Βερολίνο, αντίο» 2016

Ο κόσμος των εφήβων ιδωμένος με τη ματιά του Γερμανού τουρκικής καταγωγής σκηνοθέτη Fatih Akin, αποκτά έναν ρεαλισμό αντίστοιχο με τους μεταμοντέρνους καιρούς που διανύουμε – χωρίς αναστολές, δεσμεύσεις, φόβους για το άγνωστο.

Υπόθεση: Ο καινούργιος κόσμος το ταξίδι χωρίς προορισμό, ούτε κινητό, ούτε χάρτης, σίγουρα είναι καλύτερος από αυτόν που βιώνουν οι δύο φίλοι. Στο σπίτι τους δεν υπάρχει σύμπνοια καθώς οι γονείς του ενός έχουν χωρίσει και η μητέρα του το ‘χει ρίξει στο ποτό, ο πατέρας του κτηματομεσίτης είναι απών – το ίδιο και στις παρέες τους από το σχολείο. Αντιμετωπίζονται ιδίως ο ένας – λόγω της ασιατικής του καταγωγής – που αντανακλάται και σε μια ιδιότυπη εμφάνιση, με δυσπιστία από τους συμμαθητές και δασκάλους – το ίδιο κι απ’ τους γονείς τους. Η δυσπιστία, η αμφισβήτηση περνάει αρχικά και στις μεταξύ τους σχέσεις, που όμως διαλύεται στο ταξίδι τους του καλοκαιριού – «το καλύτερο ταξίδι από όλα» που το αποφασίζουν καθώς κι οι δύο αισθάνονται «αποδιωγμένοι» από τις παρέες του σχολείου.

Berlin_Goodbye2

Mercedes Müller, Tristan Göbel, Anand Batbileg – «Βερολίνο, αντίο» 2016

Ένα road movie στα καταπράσινα γερμανικά τοπία, στα καλλιεργημένα χωράφια, στα φαρδιά ποτάμια με τα γάργαρα νερά και τη πλούσια βλάστηση. Παρέα τους η νεαρή φίλη που κι αυτή – στο πνεύμα μιας ανήσυχης εποχής δεν διστάζει να τους ακολουθήσει ώσπου να εξαντήσει την περιέργεια της και να γυρίσει πίσω στο λεωφορείο για το σπίτι της. Οι διαθέσεις τους περνάνε από το κουλ στο ξενέρωτο από τη μια στιγμή στην άλλη καθώς ο ρυθμός της ταινίας κυλάει γοργά καθώς διασχίζουν την εξοχή.


Βερολίνο, αντίο (2016) on IMDb
(function(d,s,id){var js,stags=d.getElementsByTagName(s)[0];
if(d.getElementById(id)){return;}js=d.createElement(s);js.id=id;
js.src=»http://g-ec2.images-amazon.com/images/G/01/imdb/plugins/rating/js/rating.min.js»;
stags.parentNode.insertBefore(js,stags);})(document,’script’,’imdb-rating-api’);

Κριτική: Τι έκανε τον Fatih Akin (τουρκικής καταγωγής, γεννημένος στο Αμβούργο) ταλαντούχο δραματικό σκηνοθέτη, να ασχοληθεί μ’ αυτό το θέμα; – προφανώς η νοσταλγία του για τα χρόνια της εφηβείας ιδωμένα με μια ματιά σύγχρονη έως υπερβολική, που λίγο θυμίζει το νεανικό μυθιστόρημα του Μάρκ Τουαίην με τις περιπέτειες των δύο φίλων – του Τομ Σόγερ και Χώκμπερυ Φιν, προφανώς λόγω της διαφοράς της αισθητικής των εποχών.

Πρόκειται για ένα ακόμη road movie, προσφιλές κάδρο του σκηνοθέτη: το οδοιπορικό – ανάλογο το δραματικό, «Η Μαχαιριά«. Η «τρέλα», η απερισκεψία και ο ζαμανφουτισμός του 14χρονου Τσικ είναι πάντα στο πρώτο πλάνο, οι ρυθμοί κυλούν γρήγορα σ’ ένα νατουραλιστικό σκηνικό που ξαφνιάζει με το λυρισμό του, υποδεχόμενο τους σκληρούς – πλην όμως ρομαντικούς νεαρούς, διανθισμένο με σκηνές πιο αργές – όπου σταματούν: να κάνουν μπάνιο στο ποτάμι, στο βενζινάδικο με το μάρκετ, να ψωνίσουν.

5 Σημαίες

3,5/5

Ένα βγαίνει με σιγουριά – ο κόσμος της νεολαίας διαφέρει από αυτόν των μεγάλων όντας όμως συγχρόνως κι αυτός, χωρίς λογική. Μέσα του δεν χωρά αυτή η «λογική των μεγάλων», ούτε οι περίεργοι δισταγμοί: ανοίγεται άγνωστος, άπλετος, μπροστά τους – σαν το δρόμο που διανύουν με το παλιό μπλε αυτοκίνητο. Μια ευχάριστη ταινία που βλέποντας τη σίγουρα δεν θα πλήξει κανείς απ’ τους μεγάλους, ενώ τους νεαρούς θαυμαστές των τριών πρωταγωνιστών, θα ευχαριστήσει ιδιαίτερα. Προσάπτει κανείς στον σκηνοθέτη πως δεν εξέτασε σε βάθος τις ανησυχίες της σύγχρονης νεολαίας, με κάποια επιλεκτική (λόγω του εκλεκτικίστικου χαρακτήρα του Τσικ) καθώς και επιφανειακή θεώρηση των πραγμάτων (δεν λέει πολλά για το μπακγκράουντ του Τσικ) – που ωστόσο αφήνει να βγει τονισμένη η φιλία μέσα σε ένα πολιτισμικό, πολυεθνικό, μοντέρνο περιβάλλον, στο οποίο η άνετη αντιμετώπιση των πραγμάτων γίνεται επιταγή, δύσκολα όμως βιωμένη. Ιδιαίτερη αναφορά αξίζουν, η θαυμάσια φωτογραφία των τοπίων της γερμανικής εξοχής, ο απρόσκοπτος γρήγορος ρυθμός των πλάνων με το αυτοκίνητο, το ταλέντο των τριών πρωταγωνιστών – με προεξάρχουσα αναφορά στον νεαρό ηθοποιό Tristan Göbel που δημιουργεί ένα νεανικό, συνεσταλμένο, ειλικρινές, αθώο, πορτρέτο, χωρίς ν’ αφήνουμε απ’ έξω τον Anand Batbileg με τον πηγαίο, ασύδοτο αυθορμητισμό. Έτσι ή αλλιώς, μια πολύ καλή ταινία για τη σύγχρονη νεολαία.

Advertisements

Barbara

22 Νοέ. Barbara

Barbara – Σκηνοθεσία: Christian Petzold

Barbara

Barbara – Nina Hoss

Τίτλος: Barbara
Σκηνοθεσία: Christian Petzold
Σενάριο: Christian Petzold
Πρωταγωνιστούν: Nina Hoss, Ronald Zehrfeld, Rainer Bock
Έτος: 2012
Είδος: Κοινωνική, Πολιτική, Αισθηματική
Διάρκεια: 105′
Τόποι γυρισμάτων: Άνω Σαξωνία (Saxony-Anhalt) (Γερμανία)
Τιμητικές διακρίσεις: (Κυριότερες): Υποψηφιότητα για τον Χρυσό Λέοντα, Έπαθλο Ασημένιος Λέοντας κατηγορία καλύτερος Σκηνοθέτης Christian Petzold, Βραβείο Αναγνωστών Berliner Morgenpost ως η καλύτερη ταινία, Βερολίνο 2012, Κάπρι Hollywood 2012: Καλύτερη ευρωπαία ηθοποιός Nina Hoss, Βραβείο Γερμανών κριτικών ταινιών, Christian Petzold, καλύτερη ταινία 2013

barbara2

Ronald Zehrfeld, Nina Hoss – Barbara

Υπόθεση: Στη κομμουνιστική Ανατολική Γερμανία του ’80, μια γιατρός η Μπάρμπαρα, έρχεται στο τοπικό νοσοκομείο μιας μικρής επαρχιακής κωμόπολης έχοντας πέσει σε δυσμένεια στην πρωτεύουσα. Ο λόγος; ζήτησε μια βίζα εξόδου από τη χώρα. Εκεί τα περιστατικά είναι αρκετά, οι γιατροί λιγοστοί. Αν και συνδέεται με ένα ανώτερο στέλεχος της πρωτεύουσας, δημιουργεί σχέση με το γιατρό του νοσοκομείου αν και στην αρχή ήταν κλειστή και δύσπιστη επειδή φοβόταν τυχόν πληροφοριοδότες της Stasi μέσα στο νοσοκομείο. Το έργο ήταν η επίσημη συμμετοχή της Γερμανίας στα Όσκαρ του 2013 στη κατηγορία της ξενόγλωσσης ταινίας.

Κριτική: Το έργο από την πρώτη σκηνή σε βάζει στην ατμόσφαιρα της κομμουνιστικής Ανατολικής Γερμανίας υπό το φόβητρο της Στάζι (Stasi). Βρισκόμαστε στη δεκαετία του ’80: Ένα αστυνομοκρατούμενο κράτος που και στην εξοχή ακόμη – όπου διαδραματίζεται η υπόθεση, δεν μπορεί να κρύψει το πρόσωπο του. Η φτώχεια, οι στερήσεις των καθημερινών ανέσεων, πάνε μαζί με την καχυποψία, το φόβο σαν ένας ιστός που τυλίγει το υπέροχο φυσικό τοπίο. Μια μελαγχολία διάχυτη, μια τυπικότητα που πρέπει να συνάδει με τους κανόνες του καθεστώτος. Μια απλή ιστορία που καταδείχνει το φόβο που περνάει στους ανθρώπους διαχεόμενος στους γύρω του.

5 Σημαίες

5/5

Ποιος δεν θέλει να φύγει να γλυτώσει; Όμως αυτό θα πρέπει να σχεδιαστεί κρυφά όσο πιο πολύ γίνεται – η οδός προς τον έξω κόσμο είναι μια οδός διαφυγής από το καταπιεστικό καθεστώς. μια φυγή από το μαρτύριο του φόβου. Ο έρωτας κι αυτός είναι πιασμένος στα νύχια του φόβου, γίνεται αιτία ενός ακόμη λόγου φυγής. Αυτή είναι μια ιστορία του κλεισίματος των οριζόντων, μια ταινία για το κακό που αυταρχικά καθεστώτα μπορούν να επιφέρουν σε αθώους ανθρώπους.

Ηθοποιία, σκηνοθεσία, σενάριο – όλα δένουν με το σύνολο για μια ταινία – καταγγελία των μεθόδων των αυταρχικών καθεστώτων. Ο σκηνοθέτης αναδεικνύει επίσης το όμορφο τοπίο της γερμανικής εξοχής με το επαρχιακό νοσοκομείο, τα δάση γύρω του, τους μικρούς δρόμους του χωριού. Η φύση απέναντι στην καταπιεστικότητα – των καθεστώτων, αλλά και ο έρωτας, άμυνα των ανθρώπων απέναντι σε μια στερημένη ελευθερία, που πρέπει να ξανακερδηθεί.

Όλα θα πάνε καλά

1 Μάι.

Everything Will be Fine: Το φάντασμα της ελπίδας

everythingCaptureΤίτλος: Όλα θα πάνε καλά
Σκηνοθεσία: Wim Wenders
Σενάριο: Bjorn Olaf Johannessen
Πρωταγωνιστούν: James Franco, Rachel McAdams, Charlotte Gainsbourg, Marie-Josée Croze, Patrick Bauchau
Είδος: Ψυχολογικό δράμα
Έτος: 2014
Τιμητικές διακρίσεις (κυριότερες): Camerimage: Βραβείο καλύτερης 3D ταινίας (2015)
Τόποι γυρισμάτων: Μόντρεαλ, Κεμπέκ (Καναδάς)
Διάρκεια: 118΄

Υπόθεση: Μια μέρα οδηγώντας άσκοπα μετά από μια ασήμαντη φιλονικία με τη φίλη του, στα χιονισμένα περίχωρα της πόλης, ο συγγραφεύς Τόμας Έλνταν, τραυματίζει θανάσιμα ένα μικρό αγόρι. JamesFrancoCapture

Αυτό το περιστατικό στοιχειώνει στη ζωή του και γίνεται η αφορμή στο να κλειστεί σ’ έναν φανταστικό κόσμο – αυτόν της συγγραφής των βιβλίων του. Αν και δημιουργεί σχέσεις αυτό δεν μοιάζει να τον αποτραβά από τον ασφυκτικό κλοιό της απογοήτευσης που εντούτοις του δίνει το περιθώριο να γίνει μετά από χρόνια ένας γνωστός συγγραφέας, να κερδίσει χρήματα, ελεύθερο χρόνο  που θα αφιερώσει στον τελευταίο του δεσμό με τη φιλενάδα του και την κόρη της που θα του προσφέρουν ένα απάγγειο λιμάνι.

Αυτή φαινομενικά είναι η υπόθεση της ζωής ενός καλλιτέχνη, ενός νέο-μπήτνικ συγγραφέα αποτραβηγμένου στη Καναδέζικη φύση και στις σκέψεις του: πάντα ενοχικές και καταθλιπτικές, που εντούτοις του δίνουν το περιθώριο να κινείται στα ασαφή όρια της σύγχρονης ζωής. Ο καλλιτέχνης μέσα σ’ έναν κόσμο που μοιάζει να μη δέχεται τους καλλιτέχνες:

CharlotteGainsbCaptureΚριτική: Που έγκειται η ευτυχία μέσα σε τόσες απογοητεύσεις της υλικής ζωής; Και πιο συγκεκριμένα: στις ενοχές; Αν κανείς σταματήσει σ’ αυτό το σημείο η ταινία μοιάζει κοινότυπη και άνευρη. Όμως από εκεί εστιάζοντας τίθεται ένα ερώτημα που ο σκηνοθέτης, θέλει να αναδείξει: Σ’ ένα ερώτημα όπου δεν υπάρχει απάντηση, μια είναι η προοπτική: ν’ αφήνεις τα πράγματα να εξελίσσονται και μέσα από αυτά να αντλείς όση ικανοποίηση και ευχαρίστηση μπορούν αφ’ εαυτά να σου δώσουν.

Για τον Βιμ Βέντερς είμαστε οι αντανακλάσεις όλων όσων μας συμβαίνουν – αναίτια και ανυπαίτια – τις περισσότερες φορές: και μέσα από αυτή τη διαδικασία υπάρχει η οδός διαφυγής είτε με ένα έργο προσωπικό είτε με μια σχέση που μας αφήνει τα περιθώρια να αναπνεύσουμε, να είμαστε ο εαυτός μας με όλες μας τις αντιφάσεις, διχογνωμίες και ατέλειες.

Everything2CaptureΚαι πέρα από αυτά υπάρχει η φύση, τα δένδρα, ο ουρανός όχι με τ’ αστέρια μόνο, αλλά σαν αυτός των μαγικών λούνα παρκ όπου αιωρούμενοι μέσα του, στο συγκεκριμένο τόπο και στο χρόνο, μαζί με όσους μας περιστοιχίζουν, ξεχνώντας σε μερικές στιγμές ανεμελιάς – όπου διαχέεται απρόσκοπτα η χαρά, πως δεν είμαστε τίποτε άλλο παρά: ταξιδιώτες στον ουρανό ενός προσωπικού δύσκολου δρόμου.

Μια ταινία που αξίζει να μνημονευθεί για την εκπληκτική τρισδιάστατη κινηματογράφιση, αλλά και για τη παρουσία του πρωταγωνιστή: σαν ένας ξαναγεννημένος της γενιάς των μπητ συγγραφέας Τζακ Κέρουακ, να ψάχνει το θρυμματισμένο του είδωλο, και στα πρόσωπα που τον περιβάλλουν – θρυμματισμένα είδωλα κι αυτά, από τη δική του αινιγματική παρουσία, σ’ έναν κόσμο που μοιάζει αλλόκοτος.

Η ταινία αφηγείται πάντα μια διφορούμενη πραγματικότητα, με τη μόνη αλήθεια να υπάρχει αλλά να μη γίνεται ποτέ κατανοητή: Τα γεγονότα που σημαδεύουν τη ζωή μας ποτέ δεν θα μπορέσουν να αποσαφηνισθούν μας λέει ο σκηνοθέτης. Και μ’ αυτή την αλήθεια πορευόμαστε: μια δύσκολη πορεία με οδηγό την μακρινή ελπίδα πως κάποτε θα γιατρευθούμε από τα τραύματα μας.

5 Σημαίες

4/5

Αξίζει να σημειωθεί πως η σκηνοθεσία σε μια μορφή μυστηριωδώς ασθμαίνουσα σε καθηλώνει να παρακολουθήσεις αυτό που ξέρεις πως ποτέ δεν θα καταλάβεις, με ένα ωστόσο μυστηριωδώς αμείωτο ενδιαφέρον. Και σ’ αυτό συντελεί η παρουσία και η ερμηνεία του σχετικά νέου ηθοποιού Τζέιμς Φράνκο, που τυχαία ολωσδιόλου, έχει το ίδιο μικρό όνομα: James, με τον αδικοχαμένο μεγάλο ηθοποιό James Dean, τη ζωή άλλωστε του οποίου, ζωντάνεψε ο ίδιος στο ομότιτλο ντοκυμαντέρ.

«Every thing will be fine» official site

Σύνδεσμος

Η Γυναίκα του Ταξιδευτή

4 Ιαν.

The Time Traveler’s Wife

Ταξιδεύοντας στο χρόνο: Ένα ρομαντικό δράμα που εξετάζει το αν μπορούμε να ταξιδέψουμε μέσα στο χρόνο. Μόνο στο παρόν ζει ο ένας από τους δύο, ο άλλος ταξιδεύει στη σφαίρα άλλων χρόνων και βρίσκονται όταν ο χρόνος – παντοδύναμο δεν τον λένε; το επιτρέπει. Περίεργη ιδέα όμως έχει την πρωτοτυπία να εξετάζει τον χρόνο βάζοντας τον ήρωα να αλλάζει χρονική υπόσταση. Φιλοσοφικό ερώτημα. Το να βρίσκεται κανείς εγκλωβισμένος μόνο στο παρόν είναι ένα ζήτημα. Και να μη μπορεί να κινηθεί προς το παρελθόν, ούτε προς το μέλλον είναι ένα ζήτημα. Ένα ζήτημα πάλι είναι πως στο συγκεκριμένο ζευγάρι – Eric Bana, Rachel Mc Adams, ο ετεροχρονισμός αυτός δημιουργεί προβλήματα που τα εξετάζει το σενάριο της ταινίας – και με την κινηματογραφική μεταφορά του, ο σκηνοθέτης Robert Schwenke δημιουργεί ένα ποιητικό πόνημα των σχέσεων με υπόβαθρο τους χρόνους που εναλλάσσονται.

The Time Traveler's WifeΗ Γυναίκα του Ταξιδευτή 2009 του Γερμανού σκηνοθέτη Robert Schwentke
Είδος: Μεταφυσικό Ρομαντικό δράμα
Σκηνοθεσία: Robert Schwentke
Πρωταγωνιστούν: Eric Bana, Rachel McAdams, Ron Livingston
Τιμητικές Διακρίσεις (Κυριότερες):
Υποψηφιότητα για Βραβείο Saturn, Academy of Science-Fiction, Fantasy (2010)
Bραβείο BMI Film Music Award στον Mychael Danna
Διάρκεια: 107

Κεντρική Ιδέα (Σύνοψη) – Ο χρόνος δεν μπορεί να χωρίσει δυο ανθρώπους που αγαπιούνται, ο χρόνος χωρίζει ωστόσο αλλά η αληθινή αγάπη ενώνει διασπώντας το φράγμα του.

Το σενάριο βασίζεται σε ένα θεώρημα φαντασίας: Πως υπάρχουν ταξιδιώτες του χρόνου. Αυτή είναι η ιστορία του εκ Σικάγου βιβλιοπώλη που καθώς έχει αυτό το περίεργο γονίδιο αναγκάζεται να ταξιδεύει μέσα στο χρόνο. Αυτός λοιπόν και η γυναίκα του, εξ ανάγκης αποχωρίζονται και το πότε θα ξαναβρεθούν είναι πάντα άγνωστο. Η ιστορία είναι παρμένη από το βιβλίο (best-seller) της Audrey Niffenegger.

TheTimeTravelerΗ ταινία προσπαθεί να ανιχνεύσει το Άγνωστο δια μέσου της Μυθοπλασίας ενός Ταξιδιώτη μέσα στο Χρόνο. Οι χρόνοι Παρόν, Παρελθόν, Μέλλον συμπλέκονται δημιουργώντας ένα περίεργο παζλ του παρόντος με τις αντανακλάσεις του σε παρελθόν και μέλλον, με κυρίαρχο το δυνατό αίσθημα που ενώνει αντί να απομακρύνει τους δυο αυτούς ανθρώπους που ο χρόνος και οι αποστάσεις του, τους στέκονται εμπόδιο στο να είναι συνεχώς μαζί.

Αλλά που το δημιουργούν; Στο μυαλό μας, λέει η ταινία, που βασίζεται στο μυθιστόρημα της Audrey Niffenegger, σε σενάριο του τιμημένου με Όσκαρ Πρωτότυπου Σεναρίου για την ταινία Ghost (1990), Bruce Joel Rubin.
Με τους Rachel McAdams, Eric Bana.  Εικόνα Αρχική πηγή από Roger Ebert com

Βίντεο

Rainer Werner Fassbinder

18 Δεκ.

Fassbinder

Rainer-Werner Fassbinder

Ο μεγαλύτερος σκηνοθέτης της μεταπολεμικής Γερμανίας (σύνολο 44 ταινίες) εξομολογείται ενώ ο φακός τον παρακολουθεί να κινείται στο πλακόστρωτο του βροχερού δρόμου. (1945 – 1982)

English: Star of Rainer Werner Fassbinder at &...

English: Star of Rainer Werner Fassbinder at «Boulevard der Stars» in Berlin. Deutsch: Stern von Rainer Werner Fassbinder auf dem Boulevard der Stars in Berlin. (Photo credit: Wikipedia)

1982, Χρυσή Άρκτος Φεστιβάλ Βερολίνου για την ταινία Βερόνικα Φος
1979, Βραβείο Αναγνωστών εφημερίδας Berlinen Morgenpost για το Γάμο της Μαρίας Μπράουν
1974, Βραβείο Interfilm για την ταινία Έφη Μπιρστ  / Υποψήφια ταινία για το βραβείο της Χρυσής Άρκτου
1972, Υποψήφια ταινία για το βραβείο Χρυσής Άρκτου Τα πικρά δάκρυα της Πέτρα Φον Καντ
1970 Βραβείο Ένωσης Γερμανών Κριτικών Καλύτερης ταινίας Katzelmacher
περισσότερα

R.W. Fassbinder Φωτο – Αρχική πηγή: By Reckon, modified and converted to black & white SVG by HJ Brehm – https://www.flickr.com/photos/98168197@N00/1257099468, CC BY-SA 2.0, https://commons.wikimedia.org/w/index.php?curid=18487865

The Citron Review

An Online Journal of Brief Literature

The Storyteller

“Inside each of us is a natural-born storyteller, waiting to be released.” (Robin Moore)

Delitrium

The dizzying euphoria you get from inhaling just a bit too much of that "new book" smell.

Yiannis Nanos

Visual Artist

fashion&action

Fani & Athena

paletaart - Χρώμα & Φώς

Η Ελληνική ζωγραφική στο WordPress.com

ΕΚΔΟΣΕΙΣ ΡΑΔΑΜΑΝΘΥΣ

Χρήστος Τσαντής