Tag Archives: neorealism

Mamma Roma

16 Σεπτ.

Mamma Roma

mamaRomaΣκηνοθεσία: Πιερ-Πάολο Παζολίνι
Έτος: 1962
Πρωταγωνιστούν: Anna Magnani, Ettore Garafolo, Franco Citti
Είδος: Δράμα
Διάρκεια: 106΄
Τοποθεσίες γυρισμάτων: Ρώμη, Λάζιο
Τιμητικές διακρίσεις: Φεστιβάλ Βενετίας Πιερ-Πάολο Παζολίνι βραβείο Ιταλικών σινεμά, Άννα Μανιάνι βραβείο New Cinema, Υποψηφιότητα για τον Χρυσό Λέοντα, Πιερ Πάολο Παζολίνι

mamaRoma2Υπόθεση: Η επονομαζόμενη Μάμα Ρόμα μετά από πολλά χρόνια δουλειάς στους δρόμους της Ρώμης ως εκδιδόμενη γυναίκα, έχοντας μαζέψει αρκετά χρήματα, αποφασίζει να αγοράσει ένα καθώς πρέπει διαμέρισμα στο κέντρο της πόλης καθώς κι ένα πάγκο στη τοπική λαϊκή αγορά.

5 Σημαίες

4/4

Θα ‘ναι ένα νέο ξεκίνημα για ‘κείνην και για τον 16χρονο γιο της Έκτορα, στον οποίο έχει μεγάλη αδυναμία και που ως τότε ζούσε στα περίχωρα. Του βρίσκει δουλειά σαν γκαρσόνι σε ένα εστιατόριο του κέντρου όπου είχε πάει μια μέρα καλεσμένη σε ένα γάμο, αλλά αυτός γρήγορα τα παρατάει καθώς δεν θέλει ούτε να σπουδάσει ούτε να εργασθεί.

Pier Paolo PasoliniΘέλει να γυρίζει με τους ανεπρόκοπους φίλους του στα περίχωρα και στην παραλία – να επιδίδεται σε καυγάδες, διάφορες δουλειές του ποδαριού ακόμη και απάτες. Αυτή προσπαθεί να τον φέρει στον ίσιο δρόμο καλοπιάνοντας τον αγοράζοντας του γι’ αυτό και μια μοτοσυκλέτα. Ο γιος της θα είναι η μοναδική της έννοια: το πως θα τον κάνει έναν έντιμο άνθρωπο αλλά οι προσπάθειες της δεν ευοδώνονται καθώς το παρελθόν την καταδιώκει μην αφήνοντας το καινούργιο να απαλείψει το παλιό, προσκρούοντας παρά τις ωραίες ελπίδες της, στο δραματικό τέλος.

MamaRoma3Λεπτομέρειες Κατά την πρεμιέρα στις 22/9/1962 στη Ρώμη, ο Παζολίνι έτυχε επιθέσεως από φασίστες που διαμαρτύρονταν εναντίον του έργου.

Το έργο αποτελεί το 2ο μέρος της τριλογίας της «Αισθηματικής διάψευσης» αν θέλετε: Α΄μέρος «Ακατόνε» 1961, Β΄Μέρος «Μάμα Ρόμα» 1962, Γ΄Μέρος «Το θεώρημα» 1968. Οι δύο πρώτες ταινίες έχουν ως περίγυρο τις φτωχογειτονιές (οι δύο πρώτες έχουν ως ήρωες τους φτωχοδιάβολους των αστικών περιχώρων) ενώ η τρίτη την εύπορη τάξη (η συναισθηματική κατάπτωση των μελών μιας πλούσιας οικογένειας του Μιλάνου).

περισσότερα για την ταινία (Γαλλικά)

Mamma Roma 1962
Advertisements

Πικρό Ρύζι

11 Αυγ.

bitterRiceCaptureΤίτλος: Πικρό Ρύζι (Riso Amaro)
Σκηνοθεσία: Giuseppe de Santis
Σενάριο: Giuseppe De Santis
Πρωταγωνιστούν: Silvana Mangano, Raf Vallone, Doris Dowling, Vittorio Gassman
Έτος: 1949
Είδος: Δράμα
Διάρκεια: 108΄
Τοποθεσίες: Cascina Selve, Salasco, Piedmont (κοιλάδα ποταμού Πο)
Τιμητικές διακρίσεις: Υποψηφιότητα για Όσκαρ Σεναρίου (G. De Santis, Carlo Lizzani) 1951, Υποψηφιότητα καλύτερης ταινίας  (Χρυσός Φοίνικας) Φεστιβάλ Κανών 1949

Θέμα: Η ζωή μιας κοινότητας αγροτών (ανδρών – κωπηλατών, επιτηρητών, γυναικών – εργατριών συγκομιδής ρυζιού), στο Βορρά της Ιταλίας στην κοιλάδα του ποταμού Πάδου.
Υπόθεση: Η Φραντζέσκα και ο Ουώλτερ είναι δύο μικρο-απατεώνες του Μιλάνου που για να γλυτώσουν την αστυνομία, βρίσκουν καταφύγιο στην επαρχία, ανάμεσα σε μια μεγάλη ομάδα εργατών συγκομιδής ρυζιού. Εκεί η Φραντζέσκα γνωρίζεται με τη Σιλβάνα και θα γοητευθεί από τον ωραίο στρατιώτη Μάρκο, του γειτονικού  με τον καταυλισμό τους στρατώνα – το ίδιο και ο Ουώλτερ που θα γοητευθεί  κι αυτός από την ωραία Σιλβάνα. Έτσι οι τέσσερις τους εν μέσω της ιστορίας της κλοπής ενός περιδέραιου, έρωτα, αλλά και φόνου τελικά, σχηματίζουν ένα περίεργο ερωτικό τρίγωνο ο καθένας τους με τους νεοφερμένους στον τόπο τους.

Η ταινία είναι  γυρισμένη εξ ολοκλήρου στο ύπαιθρο δίνοντας έμφαση στους αγρότες και τις φυτείες ρυζιού με επίκεντρο μια παράξενη ερωτική συμφωνία – αποτελεί δε κορυφαίο δείγμα του Ιταλικού νεορεαλισμού.Καθιέρωσε δε η εταιρεία παραγωγής Lux Film την Silvana Mangano ως κορυφαία σταρ του Ιταλικού κινηματογράφου.

Το θέμα από μόνο του είναι πρωτότυπο καθώς ασχολείται με τη ζωή των γυναικών χωρικών του Βορρά που απετέλεσε άλλωστε μέρος του εργατικού δυναμικού της χώρας, αλλά έχει ως επίκεντρο έναν σκοτεινό και απειλητικό καμβά μιας ιστορίας έρωτα, πόθου και παράβασης του νόμου, που το καθιστούν εφάμιλλο των ταινιών cinéma vérité του γαλλικού κινηματογράφου – υπερβαίνοντας έτσι τον απλό νεορεαλισμό.

5 Σημαίες

4,5/5

Λεπτομέρειες: (1) Η έννοια Riso στα Ιταλικά έχει δύο έννοιες – το ρύζι αλλά και το χαμόγελο έτσι η ταινία περιέχει και την έννοια του πικρού χαμόγελου.
(2) Με το Πικρό Ρύζι ο Raf (Raffaele) Vallone καθιερώνεται ως διεθνής ηθοποιός. Ο σκηνοθέτης της εξέχουσας αυτής ταινίας του νεορεαλισμού Giuseppe De Santis, του έδωσε το ρόλο του στρατιώτη – διεκδικητής κι αυτός μαζί με τον Γκάσμαν, του έρωτα της Σιλβάνα Μαγκάνο ενώ αρχικά είχε προσληφθεί από την εταιρεία ως σύμβουλος επί ζητημάτων εργατικών διεκδικήσεων.
(3) Η Doris Dowling ήταν γνωστή Αμερικανίδα ηθοποιός και έπαιξε ως ξένη προσκεκλημένη της εταιρείας κατά το πρότυπο και άλλων ταινιών της εποχής βλέπε «Δύο γυναίκες» (La Cioccara)του De Sica (J.P. Belmondo).
Η Σκηνή του χορού όπου η Σιλβάνα φοράει το ψεύτικο εντέλει κολιέ

Προβλήθηκε: Action24 Παρασκευή, 12/8/2016

Τα φώτα του Βαριετέ

13 Ιον.

varietyLights2CaptureΤίτλος: Τα φώτα του Βαριετέ (Luci del Varietà)
Σκηνοθεσία: Federico Fellini, Alberto Lattuada
Σενάριο: Federico Fellini
Παίζουν: Pepino De Filippo (Checco dal Monte), Giulietta Masina (Melina Amour), Carla del Poggio (Lily Antonelli)
Διάρκεια: 93΄
Έτος: 1950
Είδος: Κωμωδία, δράμα, μουσικό
Τοποθεσίες γυρισμάτων: Λάζιο, Ρώμη
Τιμητικές διακρίσεις: Βραβείο υποστηρικτικού ρόλου (supporting role) Ιταλών Κριτικών Κινηματογράφου Ασημένια Κορδέλα (Silver Ribbon) στη Τζουλιέτα Μασίνα (1951)

VarietaCapture

Giulietta Masina – Pepino de Filippo

Κεντρική Ιδέα: Ο κόσμος ενός περιπλανώμενου θιάσου, λίγο μετά τον πόλεμο σε ένα επαρχιακό περιβάλλον με θεατρικές σκηνές, θερμόαιμα ακροατήρια, σταθμούς τρένων, εξοχικές περιπλανήσεις.

Υπόθεση: Μια ωραία και φιλόδοξη νεαρή συναντά έναν περιπλανώμενο θίασο βαριετέ και επιμένει να περιληφθεί στην ομάδα των ηθοποιών – τραγουδιστών – μάγων κλπ. Αυτό θα ανατρέψει τη ζωή κάποιων μέσα στο θίασο και θα γίνει αφορμή για καυγάδες, ζήλιες και αντιζηλίες.

Εδώ ζευγάρι αποτελούν ο Τσέκο Νταλ Μόντε (Checco dal Monte / Pepino de Filippo 1 Carla del Poggio 2). Ο Τσέκο όμως είναι ζευγάρι με την Μελίνα Αμούρ (Melina Amour / Giulietta Masina 3) αλλά αυτό δεν φαίνεται να τον εμποδίζει στο μεγάλο του πάθος για την όμορφη Λιλιάνα.

Στόχος της τελευταίας είναι να τον χρησιμοποιήσει για ν’ ανέβει τα σκαλιά της φήμης και της δόξας ως βασίλισσα του Βαριετέ. Σύμμαχος της μόνο ο Τσέκο που την αγαπά ενώ όλοι οι άλλοι του θιάσου την αντιπαθούν γιατί είναι μια ανταγωνίστρια τους στον έρωτα (Giulietta Masina) και στη φήμη

5 Σημαίες

5/5

Κριτική: Προπομπός του έργου La Strada (1955) (εδώ το κεντρικό ζευγάρι είναι ανάποδα στους ρόλους: δηλαδή ο Τσέκο είναι στο ρόλο του θύματος, όπως η Τζιλσεμίνα στο «Λα Στράντα») ασχολείται με τον κόσμο των θεαμάτων των πλανόδιων καλλιτεχνών στην Ιταλική επαρχία.

Με την ταινία αυτή ο Φελίνι συντάσσεται με το κύμα του Νεορεαλισμού δίνοντας όμως στις αστείες καταστάσεις το προβάδισμα, έναντι των δραματικών σκηνών που είναι αρκετές. Στο πρώτο μέρος η Ιταλική επαρχία με τη μοναδική διασκέδαση το θέατρο λαϊκών θεαμάτων με τον κόσμο των ηθοποιών για όλες τις δουλειές: τραγουδιστές, χορευτές, μίμοι, ζογκλέρ.

Στο δεύτερο μέρος η πλοκή μεταφέρεται στη Ρώμη με τον αστικό περίγυρο – περισσότερο φυσικά απαιτητικός… από εκείνον της επαρχίας. Καφέ, δρόμοι με αυτοκίνητα και όχι κάρα, τουαλέτες, περίοπτες εμφανίσεις, κοσμικές συναντήσεις και στο επίκεντρο η φιλόδοξη σουμπρέτα που θέλει να γίνει σταρ. Ο ερωτευμένος μαζί της ιμπρεσάριος Τσέκο εις μάτην θα αναμένει την συγκατάθεση της για τη σχέση τους κι έτσι θα γυρίσει πίσω στη Μελίνα που πάντα θα τον φροντίζει και θα τον αγαπά παρ’ όλα τα «παραστρατήματα» του…

Υπόβαθρο του πρώτου μέρους οι έρημοι χωμάτινοι δρόμοι της φτωχιάς επαρχίας, οι σταθμοί του τρένου με τη φωνή του σταθμάρχη να αναγγέλλει μονότονα τα δρομολόγια ενώ στο δεύτερο μέρος νυχτερινοί δρόμοι, πλατείες, αυτοκίνητα που περνούν αραιά, ζαχαροπλαστεία της μόδας στη Βία Βένετο με τα σχετικά συναπαντήματα. Ένας κόσμος που αναδύθηκε από το σκοτάδι των θεάτρων των κωμοπόλεων στο φως των αστραφτερών νέον της πρωτεύουσας σε όλη του τη γκάμα και τη μεγαλοπρέπεια της ανθρώπινης ματαιοδοξίας.

Pepino de Filippo
1. Μεγάλος Ιταλός κωμικός, καταγόμενος εκ Νάπολης – χαρακτηριστικός τύπος Ναπολιτάνου στα έργα που πρωταγωνίστησε
Carla del Poggio
2. Ιταλίδα ηθοποιός γνωστή για την ομορφιά της από τα καλλιστεία της εποχής – σύζυγος του Alberto Lattuada
Giulietta Masina
giuliettaCapture3. Σύζυγος και μούσα του Federico Fellini – ακολούθησαν τα έργα La Strada (Ο δρόμος / ελληνικός τίτλος «Πουλημένη απ’ τη μητέρα της»), Notti di Campiria (Νύχτες της Καμπίρια / παίχτηκε στο θέατρο από την Αλίκη Βουγιουκλάκη) κ.α.

Accattone Ο Αλήτης

9 Οκτ.
accatone

Accattone – (Αλήτης) 1961

Τίτλος: Accattone (Ο Αλήτης)
Σκηνοθεσία: Pier-Paolo Pasolini
Σενάριο: Pier-Paolo Pasolini
Πρωταγωνιστούν: Franco Citti, Franca Pasut, Silvana Corsini
Διάρκεια: 120΄
Είδος: Δραματική
Έτος: 1961
Γυρίσματα: Ρώμη Lazio
Τιμητικές διακρίσεις: Υποψηφιότητα 1961 Bafta Award

Η πρώτη ταινία που γύρισε ο Πιερ-Πάολο Παζολίνι, κινείται στο ρεύμα του Νεορεαλισμού – κοντινό στο χρόνο που γυρίστηκε η ταινία (1961).

Υπότιτλος DVD: Ανάμεσα σε Cagney και Cocteau (Village Voice)

Υπόθεση: Σε μια φτωχική συνοικία της Ρώμης ζει ο Βιτόριο Κατάλντι ο επονομαζόμενος Accattone – αλήτης στην ιταλική αγκό, που κερδίζει τα προς το ζειν από τη Μανταλένα μια κοινή γυναίκα με την οποία διατηρεί ερωτική σχέση. Αυτός ωστόσο είναι παντρεμένος με την Ασένζα κι έχει κι έναν γιο τον Ιάιο. Όμως δεν μένει μαζί τους – αυτοί μένουν με τον πατέρα και τον αδελφό της Ασένζα. Ο Βιτόριο τριγυρίζει με τους συνήθεις φίλους του στα στενοσόκκακα πίνοντας και παίζοντας χαρτιά.


Accattone (1961) on IMDb

//

Η πηγή του εισοδήματος του κλονίζεται όταν η Μανταλένα τραυματίζεται σε δυστύχημα με μοτοσυκλέτα και ακολούθως βρίσκεται χτυπημένη από αντιζήλους του – περιστατικό που την οδηγεί στη φυλακή για ένα χρόνο. Αυτός λοιπόν τότε στρέφει το ενδιαφέρον του στο γιο του Ιάιο και αποφασίζει να μπε στον ίσιο δρόμο πιάνοντας και μια δουλειά.
Αργότερα γνωρίζει τη Στέλλα μια ευγενική ψυχή που είχε μια δύσκολη ζωή αλλά δεν είναι τόσο απλοϊκή όσο δείχνει. Ο Βιτόριο την ερωτεύεται αλλά πάντα η σκέψη του να έχει μια μόνιμη δουλειά, του δημιουργεί την ίδια παλιά απέχθεια.

Λεπτομέρειες: Στη ταινία ο Bernardo Bertolucci ήταν βοηθός σκηνοθέτη.

«Accattone» – 1961 – Πρωταγωνιστει ο Franco Citti
Σύνδεσμος

Οι Βιτελλόνι

5 Ιαν.

Οι Βιτελλόνι (1953)
Είδος: Κοινωνικό – ηθογραφία

I VitelloniΗ ιστορία μερικών νέωνσε μια επαρχιακή πόλη – μπορεί και το Ρίμινι γενέτειρα του Φελλίνι, που γυρνάνε άσκοπα, ψάχνοντας για μια διέξοδο στη μονότονη επαρχιακή ζωή τους και μη βρίσκοντας τη, τη φυγή για την πρωτεύουσα, τη Ρώμη. (Αργυρό Λιοντάρι Φεστιβάλ Βενετίας 1953).

Vitelloni Carnival Bal

Αφίσα από την ταινία I Vitelloni 1953

Alberto Sordi

Alberto Sordi

Αυτό το έργο εντάσσεται στη Σχολή του Ιταλικού Νεο-ρεαλισμού και αντιπροσωπεύει τη νεανική περίοδο του Φελλίνι. Αργότερα ο Ιταλός δημιουργός εντάχθηκε στη γραμμή ενός περισσότερου υπαρξιακού, ονειρικού κόσμου όπου η φαντασία συμπλέκεται με το παρόν αναπολώντας το παρελθόν, απορρίπτοντας με σαρκαστική διάθεση το παρόν – τάση που είχε διαφανεί και στους «Βιτελλόνι» από τις σκηνές του καρναβαλιού (γκροτέσκες φιγούρες), του γάμου του Φάουστο (το τελετουργικό της εκκλησίας) – τάσεις που ανέπτυξε στο έπακρο στα επόμενα έργα του. Ο τίτλος του έργου θα πει νεαρά μοσχάρια, που λιάζονται ολημερίς, που δηλαδή δεν κάνουν τίποτα και ήταν επιμονή του ίδιου του Φελλίνι να κρατηθεί αυτός ο τίτλος που τον είχε εμπνευσθεί ο ίδιος από τη νεαρή του ηλικία όταν μια γηραιά κυρία τον είχε αποκαλέσει «vitellone»! Είναι αυτή τη φορά η ιστορία των νέων Alberto, Riccardo, Leopoldo, Fausto και Moraldo που ολημερίς γυρίζουν πότε στα μπαρ, πότε στα μπιλιάρδα, αναλισκώμενοι σε επιπόλαιους έρωτες και σε ανώφελα σχέδια για το μέλλον.


I vitelloni (1953) on IMDb

//

Ο Φάουστο (Franco Fabrizi) παντρεύεται την Σάντρα (Leonora Ruffo) – αδελφή του φίλου του Μοράλντο (Franco Interlenghi) κατόπιν πιέσεων του κοινωνικού επαρχιακού περίγυρου. Πιάνει δουλειά σε ένα κατάστημα που πουλάει είδη εκκλησιαστικής Τέχνης.  Δεν αλλάζει όμως τις παλιές του συνήθειες και πιάνει φιλενάδα την γυναίκα – του αφεντικού του Μικέλε Κούρτι , οπότε και διώχνεται απ’ το μαγαζί.

Η Σάντρα πάντα τον συγχωρεί γνωρίζοντας πως αυτός και η παρέα του, έχουν τις ίδιες συνήθειες και ενδιαφέροντα: Το να κυνηγάνε γυναίκες, να κάθονται άεργοι και να παρακολουθούν άλλους να δουλεύουν. Η διασκέδαση είναι το μόνο τους ενδιαφέρον. Μετά από έναν γερό καυγά παρουσία των πεθερικών του – Σινιόρα Ρουμπίνι (Paola Borboni), Σινιόρ Ρουμπίνι (Enrico Viarisio),  όπου ο τελευταίος βιαιοπραγεί κι όλας εναντίον του, όλοι μαζί ψάχνουν τη Σάντρα, κι όταν τη βρίσκουν ο Φάουστο υπόσχεται, πως θ’ αλλάξει δια παντός.

Ηθοποιοί: Αλμπέρτο Σόρντι (Αλμπέρτο) – που κέρδισε τη φήμη μ’ αυτό το έργο, Φράνκο Ιντερλέγκι (Μοράλντο), Φράνκο Φαμπρίτσι (Φάουστο), Λεονόρα Ρούφο (Σάντρα), Ακίλε Ματζερόνι (Σέρτζιο Νατάλι): «Αυτός που δεν ενδιαφέρεται για την Τέχνη δεν ενδιαφέρεται για τη Ζωή» (Achille Majeroni).
Εικόνα Αρχική πηγή Archives Young & Pretty –  Τραγούδι που ακουγόταν στο έργο στη σκηνή του καρναβαλιού που γυρίστηκε στη Φλωρεντία στο θέατρο Γκολντόνι. Επίσης αυτό το τραγούδι ακουγόταν στο έργο του Τσάρλυ Τσάπλιν «Μοντέρνοι Καιροί».

Εικόνα

Λουκίνο Βισκόντι

4 Ιαν.

Luchino Visconti

Λουκίνο Βισκόντι (ΜιλάνοΛομβαρδία, 1906 – ΡώμηΛάζιο, 1976) (70)

Luchino Visconti«Τον Λουκίνο τον γνώρισα στο Σπολέτο»

Έργα του (Γνωστότερα):

Luchino Visconti

  • Belissima (1951) – Η αγωνιώδης προσπάθεια της Μανταλένας – μιας μητέρας από τις κατώτερες τάξεις να εντάξει την μικρή κόρη της στον κόσμο του σινεμά. Μέλημα της να ξεφύγει η μικρή από τη μιζέρια και τη φτώχεια κερδίζοντας μια θέση στον κόσμο της Τσινετσιτά. Αν και μικρή, πιστεύει πως θα μπορούσε να κερδίσει έναν ανάλογο ρόλο της ηλικίας της σε κάποια ταινία, να σωθούν συνακολούθως με τα χρήματα της αμοιβής. Παραπλήσιος τίτλος μ’ αυτό το ρόλο της Άννα Μανιάνι, και η «Μάμα Ρόμα» (1954) του Πιερ-Πάολο Παζολίνι.
  • Σένσο (1954) – Ο δραματικός αυτοκαταστροφικός έρωτας μ’ έναν Αυστριακό λοχαγό, της Ιταλίδας νευρωτικής Κοντέσσας Livia Serpieri (Alida Valli) που κατηγορείται για προδοσία δεδομένου ότι η Βενετία βρίσκεται από το 1866 υπό τον Αυστριακό ζυγό.
  • Λευκές Νύχτες (1957) – Μεταφορά του ομώνυμου μυθιστορήματος του Φεοντόρ Ντοστογιέφσκυ με τους Μαρία Σελλ (Ναταλία), Μαρτσέλλο Μαστρογιάννι (Μάριο), Ζαν Μαραί. Ένας ταπεινός υπάλληλος πολιορκεί μια γυναίκα η οποία νύχτα με τη νύχτα περιμένει να γυρίσει ο εραστής της που λείπει εδώ κι ένα χρόνο. Για τρεις νύχτες θα βρίσκονται συνέχεια μαζί κι εκείνος θα προσπαθεί να την κάνει να ξεχάσει το παρελθόν, προσφέροντας της τον δικό του έρωτα. Εις μάτην; (Αργυρός Λέων Φεστιβάλ Βενετίας 1957)
  • Ο Ρόκο και τ’ αδέλφια του (1960) – Κλασσικό δείγμα του Ιταλικού Νεο-ρεαλισμού. Ο Ρόκο και τα τέσσερα αδέλφια του μαζί με τη μητέρα τους – εγκαταλείποντας τη μισέρια του Νότου, φθάνουν στο Μιλάνο όπου ζει ο μεγαλύτερος αδελφός τους Βιντσένζο, να βρουν την τύχη τους, ώσπου μια γυναίκα του δρόμου μπαίνει ανάμεσα στο Ρόκο και τον αδελφό του Σιμόνε.
  • Ο Γατόπαρδος (1963) – Ο Σικελός πρίγκηπας Δον Φαμπρίτσιο Σαλίνα (Μπαρτ Λάνκαστερ) άνθρωπος άψογης ηθικής ακεραιότητας, προσπαθεί να διασώσει τη θέση του και την οικογένεια του, εν μέσω των κοινωνικών αναταραχών στη Σικελία του 1860 – Χρυσός Φοίνικας Κάνες.
  • O Ξένος (1967) – (Lo Staniero) Το μυθιστόρημα του Αλμπέρ Καμύ στην οθόνη με την Άννα Καρίνα. Αλγέρι 1936, ο Μερσώ ένας χαμηλόμισθος υπάλληλος (Marcello Mastroianni) περνάει μια ζωή μονότονη και ανιαρή. Όταν πεθαίνει η μητέρα του δεν αισθάνεται παρά ένα κενό, μια ολοσχερή αδιαφορία για όλα: Τη μέλλουσα προαγωγή του, τη μνηστή του, τα πάντα.
  • Το Λυκόφως των Θεών (Οι Καταραμένοι) (1969) – Η δραματική πτώση του Γερμανού μεγιστάνα του Γ΄Ράιχ, Βιομηχάνου Martin Von Essenbeck και της οικογένειας του.
  • Θάνατος στη Βενετία (1971) – Μεταφορά του ομώνυμου (με αυτοβιογραφικά στοιχεία) μυθιστορήματος του Τόμας Μαν χαλαρά υπονοώντας τη ζωή του συνθέτη Γκιούσταβ Μάλερ στο πρόσωπο του συνθέτη Gustave Aschenbach (Dirk Bogard) καθώς στο ταξίδι του στο παραθαλάσσιο θέρετρο της Βενετίας Λίντο, γνωρίζεται με το νεαρό Τάτζιο (Björn Andrésen) που αντιπροσωπεύει το τέλειο δείγμα του Ιδανικού της Ομορφιάς που ο Άσενμπαχ έψαχνε σε όλη του τη ζωή. Ωστόσο αυτό το Ιδανικό κατατρώγεται από την υποψία μιας ανίατης επιδημικής ασθένειας…
  • Ludwig (1972) – Η ζωή του Λουδοβίκου ΙΙ, βασιλιά της Βαυαρίας (1864) έως τον θάνατο του (1886), καθώς και της Ελισσάβετ της Αυστρίας (πριγκήπισσα Σίσσυ) – ξαδέλφης του, με φόντο τη μουσική του Ριχάρδου Βάγκνερ – του οποίου υπήρξε ένθερμος θαυμαστής.
  • Ο Αθώος (1976) (Τελευταίο) – Τα παιχνίδια ενός υπερόπτη αριστοκράτη με τη σύζυγο του με ενδιάμεσο κρίκο την ερωμένη του.

Φωτο Αρχική Πηγή

Σύνδεσμος

La Strada

20 Οκτ.

Federico Fellini

Giulietta Masina on the set of Federico Fellin...

Giulietta Masina on the set of Federico Fellini’s film La strada. (Photo credit: Wikipedia)

La Strada

Τίτλος: Πουλημένη απ’ τη μητέρα τηςLa Strada (1954}
Είδος: Κοινωνική Σινεφίλ
Σκηνοθεσία: Federico Fellini
Πρωταγωνιστούν: Giulietta Masina (1921-1974), Anthony Quinn (1915-2001)
Διάρκεια: 108
Τιμητικές Διακρίσεις (Κυριότερες):  Φεστιβάλ Βενετίας: Ασημένιο Λιοντάρι (1956), Όσκαρ καλύτερης ξενόγλωσσης ταινίας, Ακαδημία Η.Π.Α (1956), Bodil Awards: Bodil, 1956
Top 250 #205 (Imdb)

Θέμα: Η ιστορία μιας φτωχής κοπέλας που πουλιέται από τη μητέρα της σ’ έναν πλανόδιο «διασκεδαστή», με συνέπεια τη βίωση πόνου και απογοήτευσης κατά τη διάρκεια των περιπλανήσεων τους στην Ιταλική επαρχία.

Υπόθεση: Η ιστορία του Zampano και της Gelsomina. H Gelsomina πουλιέται από τη μητέρα της στον «τσιρκολάνο» Zampano, έναν θηριώδη παλαιστή. Δουλεύει στο πλανόδιο τσίρκο που είναι μια από τις κυριότερες διασκεδάσεις των ανθρώπων της επαρχίας και αποτελεί κατά την έλευση του ένα μεγάλο χαρμόσυνο γεγονός. Αυτό τον κόσμο η ταινία αυτή περιγράφει. Το τσίρκο – με τους ανθρώπους γύρω και μέσα σ’ αυτό.

Η ταινία αυτή καθιέρωσε τη Τζουλιέτα Μασίνα (Giulietta Masina) και τον Άντονυ Κουήν (Anthony Quinn) σ’ ένα ευρύ κοινό. Τι κοινό έχει μια φοβισμένη, δειλή χωριατοπούλα με τον θηριώδη παλαιστή Τσαμπανό αν μη τι άλλο την αγάπη. Ο ανίκητος παλαιστής αναπτύσσει τα πιο σφοδρά αισθήματα αγάπης για τη μικροκαμωμένη βοηθό του η οποία τον κοιτάζει με αφοσίωση και θαυμασμό σα να ήταν ο άρχων του κόσμου αυτού. Μια ταινία για την ανιδιοτελή αφοσίωση δύο απόλυτα διαφορετικών πλασμάτων.

Zampano

Zampano (Photo credit: ulisse albiati)

Με την ταινία αυτή ο Φεντερίκο Φελλίνι (Federico Fellini) εγκαταλείπει πλέον το δρόμο του Ιταλικού νεο-ρεαλισμού, προάγοντας τον σε μια ποιητική εξιστόρηση αγάπης και σκληρότητας συνάμα – στα πρότυπα του Γάλλου Claude Chabrol. Ο περίγυρος είναι το επαρχιακό χωριό, η ύπαιθρος, οι σκονισμένοι έρημοι δρόμοι, το τσούρμο των χωρικών που μαζεύεται για να διασκεδάσει με το θέαμα του πλανόδιου τσίρκου. Μια γνήσια ματιά στον περίγυρο της φτωχής επαρχίας της εποχής, με επίκεντρο δυο «φτωχο-διάβολους» ταγμένοι ο ένας για τον άλλον. Μια κινηματογραφική αφήγηση κοντά στα απλά πρόσωπα, στα απλά πηγαία συναισθήματα των ανθρώπων.


Πουλημένη από τη μητέρα της (1954) on IMDb

//

Οι χαρακτήρες του έργου είναι αναπάντεχα οικείοι: Η απλοϊκή έως αφέλειας χωριατοπούλα, ο δυνατός, ανίκητος παλαιστής του τσίρκου – πρόσωπα φιγούρες μιας εποχής που πέρασε πια ανεπιστρεπτί. Ύμνος στην απλοϊκότητα των ανθρώπων, στην χωρίς επιτηδεύσεις και ωραιοποιήσεις αφήγηση απλών πραγμάτων ενός απλού περίγυρου που χωρις την κινηματογραφική καταγραφή του θα έμενε άγνωστους στους πολλούς εξ υμών.

Το έργο αυτό τιμήθηκε με το βραβείο (Oscar) της Αμερικανικής Ακαδημίας, στην κατηγορία καλύτερης ξενόγλωσσης ταινίας για το 1956.

The Citron Review

An Online Journal of Brief Literature

The Storyteller

“Inside each of us is a natural-born storyteller, waiting to be released.” (Robin Moore)

Delitrium

The dizzying euphoria you get from inhaling just a bit too much of that "new book" smell.

Yiannis Nanos

Visual Artist

fashion&action

Fani & Athena

paletaart - Χρώμα & Φώς

Η Ελληνική ζωγραφική στο WordPress.com

ΕΚΔΟΣΕΙΣ ΡΑΔΑΜΑΝΘΥΣ

Χρήστος Τσαντής