Ο Τραβόλτα στις Κάννες

5 Μάι.

Νέα από το Φεστιβάλ Καννών

TravoltaR

Τζων Τραβόλτα – Grease 1977

Το περιοδικό Variety, θα τιμήσει στο 71ο Φεστιβάλ Καννών τον Τζων Τραβόλτα με το εναρκτήριο Cinema Icon Award (Βραβείο κινηματογραφικής προσωπικότητας). Η τελευταία του ταινία «Γκότι» θα προβληθεί στις 15 Μαϊου σε μια ειδική εκδήλωση ακολουθούμενη με την απονομή του βραβείου στο ξενοδοχείο Hotel du Cap.

Travolta

Τζων Τραβόλτα Grease 1977

Grease 1977 J. Travolta, O.Newton-John

Είναι ένα βραβείο αντάξιο της λαμπρής καριέρας και αναγνώρισης που δικαιώνει αυτή του την προσφορά εξηγεί ο αντιπρόεδρος και επικεφαλής εκδότης του περιοδικού Steven Gaydos.

Η ταινία Γκότι (Gotti) στην οποία πρωταγωνιστεί ο Τζων Τραβόλτα, αναφέρεται στη βιογραφία του μαφιόζου που έφθασε να γίνει ο επικεφαλής της Γκαμπίνο «οικογένειας» Τζων Γκότι, περιλαμβάνει τις δίκες καθώς και τη φυλάκιση του αρχιμαφιόζου. Η μουσική είναι σύνθεση του Pitbul που θα εμφανισθεί στις Κάννες. Η σκηνοθεσία είναι του Kevin Connolly.

Advertisements

Βερολίνο, αντίο

20 Νοέ.

Οδοιπορικό προς την ελευθερία

Berlin_goodbye3

Βερολίνο αντίο – Σκηνοθεσία Φατίχ Ακίν

Τίτλος: Βερολίνο, αντίο – Πρωτότυπος τίτλος: Tschick
Σκηνοθεσία: Φατίχ Ακίν (Fatih Akin)
Σενάριο: Lars Hubrich, Φατίχ Ακίν βασισμένο στο μπεστ-σέλερ του Βόλφγκαγκ Χέρντορφ (Wolfgang Hernndorf)
Πρωταγωνιστούν: Tristan Göbel, Anand Batbileg, Mercedes Müller, Aniya Wendel, Paul Busch
Είδος: νεανική περιπέτεια
Κατηγορία: road movie
Έτος: 2016
Διάρκεια: 93΄
Γλώσσα: Γερμανικά
Τόποι γυρισμάτων: πρώην Ανατολική Γερμανία (Λειψία, Κολωνία)
Τιμητικές διακρίσεις: «Ένωση Γερμανών Κριτικών» υποψηφιότητα καλύτερου ηθοποιού Anand Batbileg, Βραβείο «νέων προσώπων»: Tristan Göbel, Anand Batbileg (2017)

Berlin_Goodby

Mercedes Müller, Tristan Göbel – «Βερολίνο, αντίο» 2016

«Το καλύτερο καλοκαίρι απ’ όλα» – μια ματιά στη σύγχρονη εφηβεία
Κεντρική ιδέα: Ένα ταξίδι μ’ ένα παλιό κλεμμένο Λάντα γίνεται η  αιτία της φιλίας μεταξύ των δύο αγοριών. Ο ένας ο Τσίκ, φανατικός της οδήγησης, έχοντας «δανεισθεί» το παλιό Λάντα Νίβα, δεν σταματάει πουθενά περνώντας ως και μέσα από χωράφια με σπαρτά. Ο άλλος ο Μάικ, δεν ξέρει να οδηγεί αλλά στην ανάγκη πιάνει το τιμόνι καθώς ο Τσικ, πληγωμένος στη φτέρνα από ένα καρφί δεν μπορεί να οδηγήσει.

Berlin_Goodbye

Anand Batbileg, Mercedes Müller, Tristan Göbel – «Βερολίνο, αντίο» 2016

Ο κόσμος των εφήβων ιδωμένος με τη ματιά του Γερμανού τουρκικής καταγωγής σκηνοθέτη Fatih Akin, αποκτά έναν ρεαλισμό αντίστοιχο με τους μεταμοντέρνους καιρούς που διανύουμε – χωρίς αναστολές, δεσμεύσεις, φόβους για το άγνωστο.

Υπόθεση: Ο καινούργιος κόσμος το ταξίδι χωρίς προορισμό, ούτε κινητό, ούτε χάρτης, σίγουρα είναι καλύτερος από αυτόν που βιώνουν οι δύο φίλοι. Στο σπίτι τους δεν υπάρχει σύμπνοια καθώς οι γονείς του ενός έχουν χωρίσει και η μητέρα του το ‘χει ρίξει στο ποτό, ο πατέρας του κτηματομεσίτης είναι απών – το ίδιο και στις παρέες τους από το σχολείο. Αντιμετωπίζονται ιδίως ο ένας – λόγω της ασιατικής του καταγωγής – που αντανακλάται και σε μια ιδιότυπη εμφάνιση, με δυσπιστία από τους συμμαθητές και δασκάλους – το ίδιο κι απ’ τους γονείς τους. Η δυσπιστία, η αμφισβήτηση περνάει αρχικά και στις μεταξύ τους σχέσεις, που όμως διαλύεται στο ταξίδι τους του καλοκαιριού – «το καλύτερο ταξίδι από όλα» που το αποφασίζουν καθώς κι οι δύο αισθάνονται «αποδιωγμένοι» από τις παρέες του σχολείου.

Berlin_Goodbye2

Mercedes Müller, Tristan Göbel, Anand Batbileg – «Βερολίνο, αντίο» 2016

Ένα road movie στα καταπράσινα γερμανικά τοπία, στα καλλιεργημένα χωράφια, στα φαρδιά ποτάμια με τα γάργαρα νερά και τη πλούσια βλάστηση. Παρέα τους η νεαρή φίλη που κι αυτή – στο πνεύμα μιας ανήσυχης εποχής δεν διστάζει να τους ακολουθήσει ώσπου να εξαντήσει την περιέργεια της και να γυρίσει πίσω στο λεωφορείο για το σπίτι της. Οι διαθέσεις τους περνάνε από το κουλ στο ξενέρωτο από τη μια στιγμή στην άλλη καθώς ο ρυθμός της ταινίας κυλάει γοργά καθώς διασχίζουν την εξοχή.


Βερολίνο, αντίο (2016) on IMDb
(function(d,s,id){var js,stags=d.getElementsByTagName(s)[0];
if(d.getElementById(id)){return;}js=d.createElement(s);js.id=id;
js.src=»http://g-ec2.images-amazon.com/images/G/01/imdb/plugins/rating/js/rating.min.js»;
stags.parentNode.insertBefore(js,stags);})(document,’script’,’imdb-rating-api’);

Κριτική: Τι έκανε τον Fatih Akin (τουρκικής καταγωγής, γεννημένος στο Αμβούργο) ταλαντούχο δραματικό σκηνοθέτη, να ασχοληθεί μ’ αυτό το θέμα; – προφανώς η νοσταλγία του για τα χρόνια της εφηβείας ιδωμένα με μια ματιά σύγχρονη έως υπερβολική, που λίγο θυμίζει το νεανικό μυθιστόρημα του Μάρκ Τουαίην με τις περιπέτειες των δύο φίλων – του Τομ Σόγερ και Χώκμπερυ Φιν, προφανώς λόγω της διαφοράς της αισθητικής των εποχών.

Πρόκειται για ένα ακόμη road movie, προσφιλές κάδρο του σκηνοθέτη: το οδοιπορικό – ανάλογο το δραματικό, «Η Μαχαιριά«. Η «τρέλα», η απερισκεψία και ο ζαμανφουτισμός του 14χρονου Τσικ είναι πάντα στο πρώτο πλάνο, οι ρυθμοί κυλούν γρήγορα σ’ ένα νατουραλιστικό σκηνικό που ξαφνιάζει με το λυρισμό του, υποδεχόμενο τους σκληρούς – πλην όμως ρομαντικούς νεαρούς, διανθισμένο με σκηνές πιο αργές – όπου σταματούν: να κάνουν μπάνιο στο ποτάμι, στο βενζινάδικο με το μάρκετ, να ψωνίσουν.

5 Σημαίες

3,5/5

Ένα βγαίνει με σιγουριά – ο κόσμος της νεολαίας διαφέρει από αυτόν των μεγάλων όντας όμως συγχρόνως κι αυτός, χωρίς λογική. Μέσα του δεν χωρά αυτή η «λογική των μεγάλων», ούτε οι περίεργοι δισταγμοί: ανοίγεται άγνωστος, άπλετος, μπροστά τους – σαν το δρόμο που διανύουν με το παλιό μπλε αυτοκίνητο. Μια ευχάριστη ταινία που βλέποντας τη σίγουρα δεν θα πλήξει κανείς απ’ τους μεγάλους, ενώ τους νεαρούς θαυμαστές των τριών πρωταγωνιστών, θα ευχαριστήσει ιδιαίτερα. Προσάπτει κανείς στον σκηνοθέτη πως δεν εξέτασε σε βάθος τις ανησυχίες της σύγχρονης νεολαίας, με κάποια επιλεκτική (λόγω του εκλεκτικίστικου χαρακτήρα του Τσικ) καθώς και επιφανειακή θεώρηση των πραγμάτων (δεν λέει πολλά για το μπακγκράουντ του Τσικ) – που ωστόσο αφήνει να βγει τονισμένη η φιλία μέσα σε ένα πολιτισμικό, πολυεθνικό, μοντέρνο περιβάλλον, στο οποίο η άνετη αντιμετώπιση των πραγμάτων γίνεται επιταγή, δύσκολα όμως βιωμένη. Ιδιαίτερη αναφορά αξίζουν, η θαυμάσια φωτογραφία των τοπίων της γερμανικής εξοχής, ο απρόσκοπτος γρήγορος ρυθμός των πλάνων με το αυτοκίνητο, το ταλέντο των τριών πρωταγωνιστών – με προεξάρχουσα αναφορά στον νεαρό ηθοποιό Tristan Göbel που δημιουργεί ένα νεανικό, συνεσταλμένο, ειλικρινές, αθώο, πορτρέτο, χωρίς ν’ αφήνουμε απ’ έξω τον Anand Batbileg με τον πηγαίο, ασύδοτο αυθορμητισμό. Έτσι ή αλλιώς, μια πολύ καλή ταινία για τη σύγχρονη νεολαία.

Ο Αστυνόμος

18 Νοέ.

UnFlic2
Ο σκοτεινός κόσμος του υποκόσμου
—Επιθεωρητής Εντουάρ Κολμάν: «Οι άνθρωποι πάντα θα κάνουν λάθος πράξεις»
unFlicΤίτλος: Ο Αστυνόμος (Un Flic), (Dirty Money)
Σκηνοθεσία: Jean-Pierre Melville
Πρωταγωνιστούν: Alain Delon, Richard Crenna, Catherine Deneuve, Riccardo Cucciolla, Michael Conrad
Είδος: Αστυνομική, film-noir
Έτος: 1972
Διάρκεια: 100΄
Τόποι γυρισμάτων: Παρίσι, Splendid Hotel κ.ά.

UnFlic_Delon

Alain Delon – Un Flic (Ο Αστυνόμος) 1972

Σύνοψις: Ο Σιμόν (Richard Crenna) και οι συνεργοί του ληστεύουν μια τράπεζα στη πλευρά του Ατλαντικού, Γαλλία. Κρύβουν τη λεία τους στην εξοχή και τον κτυπημένο σύντροφο τους σε μια κλινική στο Παρίσι. Ο επιθεωρητής Εντουάρ Κολμάν (Alain Delon) δεν είναι επιφορτισμένος μ’ αυτή την υπόθεση καθώς ασχολείται με τη σύλληψη ενός εμπόρου ναρκωτικών στο τρένο για Λισσαβώνα. Ωστόσο γνωρίζεται με τον Σιμόν υπό την ιδιότητα του δευτέρου ως ιδιοκτήτη νυχτερινού κέντρου και συντρόφου της παγερά όμορφης Κάθυ (Catherine Deneuve), ενόσο η σπείρα του Σιμόν, ετοιμάζει μια δεύτερη επιτυχέστερη ληστεία.

UnFlic_Richard_Crenna

Richard Crenna – Un Flic (Ο Αστυνόμος) 1972

Για την κατάταξη παρόμοιων θεμάτων στη κατηγορία αστυνομικό, θρίλερ, νουάρ, εξετάζονται τα κριτήρια του θέματος με την ανάδειξη κυρίως, ποια πλευρά υποστηρίζεται – με το διαχωρισμό των καλών και των κακών. Εδώ δεν ισχύει κάτι τέτοιο, καθώς το πρώτο μέρος ασχολείται εξ ολοκλήρου με τον Σιμόν και τις δύο ληστείες τραπεζών. Επισημαίνεται πως τα πλάνα του βροχερού τοπίου στον Ατλαντικό, στη Δ. Γαλλία, κάνουν την ταινία υποδειγματικής σκηνοθετικής μαεστρίας. Το μέρος με την επίθεση στο τρένο, διακρίνεται για την προσήλωση του σκηνοθέτη στην παραμικρότερη λεπτομέρεια. Στο μεταξύ οι αστυνομικοί περιφέρονται, περιπλανώνται ακριβέστερα, στη παγωμένη και έρημη παρισινή νύχτα, χωρίς σκοπό κα αποτέλεσμα.

UnFlic_Banque

(από αριστερά) Riccardo Cucciolla, Richard Crenna, Michael Conrad – Un Flic (Ο Αστυνόμος) 1972

Ένα ψυχρό τοπίο, ψυχροί το ίδιο εκτελεστές ληστειών, ψυχρή ομορφιά και των δύο κόσμων: της νύχτας με τις φιγούρες του Σιμόν και της Κάθυ, το ίδιο ψυχρές με την αγγελική ψυχρότητα του επιθεωρητή Κολμάν που ψάχνει τους ενόχους. Η φιλία του με τον Σιμόν θα καταστεί εμπόδιο στη σύλληψη των κακών. Εκεί που ξεκινά η φιλία, σταματάει η απόδοση δικαιοσύνης.

UnFlic_Delon_Deneuve

Catherine Deneuve, Alain Delon – Un Flic (Ο Αστυνόμος) 1972

Αυτή η ταινία υπήρξε και το «κύκνειο άσμα» του Ζαν-Πιερ Μελβίλ (1917 – 1973) καθώς πέθανε από καρδιακή προσβολή πέντε μήνες μετά την έξοδο της ταινίας, στις αίθουσες.

Λεπτομέρειες: Λέγεται πως κατά τη διάρκεια των γυρισμάτων ο Ζαν-Πιερ Μελβίλ είχε φτιάξει μια καμπίνα στο σετ και περνούσε εκεί τον καιρό του μη μιλώντας σε κανέναν – εκτός γυρισμάτων φυσικά.
Επίσης σε μια σκηνή της ταινίας στο γραφείο του επιθεωρητή Κολμάν, στον τοίχο ανάμεσα σε άλλα γραμμένα ονόματα, διακρίνεται κι αυτό του Τζεφ Κοστέλο (Jef Costello) – όνομα που είχε ως πρωταγωνιστής ο Ντελόν σε μια άλλη από τις ταινίες που συνεργάσθηκαν – «Ο δολοφόνος με το αγγελικό πρόσωπο» (Le Samourai).
Ο Riccardo Cucciolla την ίδια χρονιά (1971), είχε βραβευθεί για την ερμηνεία του στην ταινία «Σάκο και Βαντσέτι».

«Ο Αστυνόμος», αποτελεί μέρος της τριλογίας του υποκόσμου: «Ο δολοφόνος με το αγγελικό πρόσωπο» (1967), «Ο κόκκινος κύκλος» (1970), «Ο Αστυνόμος» (1972) – με πρωταγωνιστή και στα τρία τον Αλαίν Ντελόν ως παρανομούντα καταζητούμενο, και μόνο στο τρίτο – από την πλευρά του νομιμότητας, ως επιθεωρητής Edouard Coleman: Commissaire Edouard Coleman όπου και καταδείχνεται επιτυχώς η σκληρότητα και ο κυνισμός της γαλλικής αστυνομίας.

CathDeneuve

Catherine Deneuve – Un Flic (Ο Αστυνόμος) 1972

Ο ψυχρός κόσμος της νύχτας συμπλέκεται με τον εξ ίσου ψυχρό των αστυνόμων και των κλεφτών. Κλέφτες και αστυνόμοι σ’ ένα παιχνίδι ψυχρού παιχνιδιού του χρήματος και της παρανομίας καθώς συμπλέκονται σε μια αδιέξοδη πεσιμιστική ατμόσφαιρα όπου κανείς δεν κερδίζει. Τα κάδρα των λήψεων αντανακλούν πάντα την ερημιά των βροχερών τοπίων των ακτών του Ατλαντικού, της παρισινής νύχτας, του μισοάδειου πολυτελούς νυχτερινού κέντρου, όπου θαμώνες με πρόσωπα ανέκφραστα και ψυχρά περιφέρουν θαρρείς την απελπισία τους.

Η ταινία επανακυκλοφόρησε σε νέα κόπια DVD προσφάτως.

Σύνδεσμος

Ο Γίγας

14 Οκτ.

Giant
Ο Γίγας

Ο Γίγας / Giant Αρχές του 20ου αιώνα: Η ιστορία της οικογένειας του Μπικ Μπένεντικτ από το Τέξας των ΗΠΑ – την εποχή των μεγάλων αγροκτημάτων (ράντσων), με τους γηγενείς ισπανόφωνους Ινδιάνους αγρότες στην υπηρεσία των γαιοκτημόνων και του μοναχικού Τζετ Ρινκ, επιστάτη των γελαδιών του κτήματος Riata στη Marfa του Τέξας. Η αφήγηση διατρέχει ένα ευρύ χρονικό φάσμα 2 γενεών – από την εποχή της επιστροφής του Μπικ από το Μέριλαντ με τη γυναίκα του Λέσλι ως νεόνυμφοι, έως το τέλος όπου ο Ρινκ πλούσιος ιδιοκτήτης πια – εξ αιτίας του πετρελαίου που βρέθηκε στο κτήμα που του είχε γράψει η αδελφή του Μπικ πετελαιοπηγών αντιμετωπίζει πλέον ως ίσος και καλύτερος ακόμη, τον άλλοτε πλούσιο εργοδότη του  κτηματία Μπένεντικτ. Το ράντσο του το ονόμασε «Μικρή Ριάτα» σε αντιδιαστολή με τη Μεγάλη Ριάτα» του «αντιζήλου» του – καθώς είχε ερωτευθεί και τη γυναίκα του.

James Dean – Giant

Η υποψηφιότητα του Τζέιμς Ντην (1956) τον βρήκε ήδη νεκρό (1955). Ο Στήβενς χρησιμοποίησε άλλον ηθοποιό σε ορισμένες σκηνές του τέλους. Ο Στήβενς ως τελειομανής έκανε μόνος του το μοντάζ που διήρκεσε έναν χρόνο! Επίσης η κόρη της Λέσλι Μπένεντικτ ήταν η μεγαλύτερη της – τότε ανερχόμενη ηθοποιός, Κάρολ Μπέικερ
Το περιοδικό TV Guide έδωσε στην ταινία τη μέγιστη βαθμολογία των τεσσάρων αστεριών, επαινώντας κυρίως την ερμηνεία του Τζέιμς Ντιν γράφοντας: Αυτός ήταν ο τελευταίος ρόλος στη σύντομη καριέρα του ηθοποιού κι η παρουσία του απογείωσε την ταινία. Ερμηνεύει το ρόλο του με την τεχνική της Μεθόδου και το υπόλοιπο καστ φαίνεται να είναι διχασμένο μεταξύ του δέους που προκαλεί το ταλέντο του και της αποστροφής που προκαλεί η εξυπνάδα του!

Η ταινία κόστισε 5.400 εκ. δολ. και είχε κέρδη 35 εκ. δολ. !

Τίτλος: Ο Γίγας Giant
Σκηνοθεσία: Τζωρτζ Στήβενς
Πρωταγωνιστούν: Λιζ Τέιλορ, Ροκ Χάτσον, Τζέιμς Ντην
Είδος: Δραματική
Τόποι γυρισμάτων: Αριζόνα (Τέξας) – Μάβα
Έτος: 1956 – Πρεμιέρα 10 Οκτωβρίου, Νέα Υόρκη
Διάρκεια: 201΄
Τιμητικές διακρίσεις: Όσκαρ σκηνοθεσίας -το δεύτερο- για τον George Stevens – το πρώτο το είχε κερδίσει με το «Μια θέση στον ήλιο», υποψηφιότητες για Όσκαρ Α΄ανδρικού ρόλου για τους Rock Hudson, James Dean, διασκευασμένου σεναρίου (από το μυθιστόρημα της Edna Ferber), κοστουμιών, μοντάζ κλπ.

Σύνδεσμος

Miss Julie

1 Οκτ.

missJulia2Δεσποινίς Τζούλια

Μεταφορά στον κινηματογράφο του ομώνυμου θεατρικού έργου του Αύγουστου Στρίντμπεργκ σε σενάριο, σκηνοθεσία Λιβ Ούλμαν αποδεικνυομένη μια άξια μαθήτρια του μέντορα της Ίνγκμαρ Μπέργκμαν: τα ίδια σκοτεινά πάθη, η αναζήτηση του Θείου, ανέφικτοι έρωτες, μια πορεία προς ένα τέλος απρόσμενα τραγικό.

missJulia_Chastain2Όλα αυτά εκτυλίσσονται σε μια μέρα, αλλά τα χρόνια που την έφεραν ήταν πολλά – καθώς παρακολουθούμε τη μικρή Τζούλι που μεγαλώνοντας βρήκε στο πρόσωπο του υπηρέτη (valet) τους, ένα ανάρμοστο γι’ αυτήν πάθος, οδηγώντας τον άρρωστο ψυχισμό της σε μια αναπόφευκτη πιστεύοντας, σωτηρία της ψυχής της.

Με τους Jessica Chastain, Colin Farrell. (2014) σκηνοθεσία Liv Ullmann

Mamma Roma

16 Σεπτ.

Mamma Roma

mamaRomaΣκηνοθεσία: Πιερ-Πάολο Παζολίνι
Έτος: 1962
Πρωταγωνιστούν: Anna Magnani, Ettore Garafolo, Franco Citti
Είδος: Δράμα
Διάρκεια: 106΄
Τοποθεσίες γυρισμάτων: Ρώμη, Λάζιο
Τιμητικές διακρίσεις: Φεστιβάλ Βενετίας Πιερ-Πάολο Παζολίνι βραβείο Ιταλικών σινεμά, Άννα Μανιάνι βραβείο New Cinema, Υποψηφιότητα για τον Χρυσό Λέοντα, Πιερ Πάολο Παζολίνι

mamaRoma2Υπόθεση: Η επονομαζόμενη Μάμα Ρόμα μετά από πολλά χρόνια δουλειάς στους δρόμους της Ρώμης ως εκδιδόμενη γυναίκα, έχοντας μαζέψει αρκετά χρήματα, αποφασίζει να αγοράσει ένα καθώς πρέπει διαμέρισμα στο κέντρο της πόλης καθώς κι ένα πάγκο στη τοπική λαϊκή αγορά.

5 Σημαίες

4/4

Θα ‘ναι ένα νέο ξεκίνημα για ‘κείνην και για τον 16χρονο γιο της Έκτορα, στον οποίο έχει μεγάλη αδυναμία και που ως τότε ζούσε στα περίχωρα. Του βρίσκει δουλειά σαν γκαρσόνι σε ένα εστιατόριο του κέντρου όπου είχε πάει μια μέρα καλεσμένη σε ένα γάμο, αλλά αυτός γρήγορα τα παρατάει καθώς δεν θέλει ούτε να σπουδάσει ούτε να εργασθεί.

Pier Paolo PasoliniΘέλει να γυρίζει με τους ανεπρόκοπους φίλους του στα περίχωρα και στην παραλία – να επιδίδεται σε καυγάδες, διάφορες δουλειές του ποδαριού ακόμη και απάτες. Αυτή προσπαθεί να τον φέρει στον ίσιο δρόμο καλοπιάνοντας τον αγοράζοντας του γι’ αυτό και μια μοτοσυκλέτα. Ο γιος της θα είναι η μοναδική της έννοια: το πως θα τον κάνει έναν έντιμο άνθρωπο αλλά οι προσπάθειες της δεν ευοδώνονται καθώς το παρελθόν την καταδιώκει μην αφήνοντας το καινούργιο να απαλείψει το παλιό, προσκρούοντας παρά τις ωραίες ελπίδες της, στο δραματικό τέλος.

MamaRoma3Λεπτομέρειες Κατά την πρεμιέρα στις 22/9/1962 στη Ρώμη, ο Παζολίνι έτυχε επιθέσεως από φασίστες που διαμαρτύρονταν εναντίον του έργου.

Το έργο αποτελεί το 2ο μέρος της τριλογίας της «Αισθηματικής διάψευσης» αν θέλετε: Α΄μέρος «Ακατόνε» 1961, Β΄Μέρος «Μάμα Ρόμα» 1962, Γ΄Μέρος «Το θεώρημα» 1968. Οι δύο πρώτες ταινίες έχουν ως περίγυρο τις φτωχογειτονιές (οι δύο πρώτες έχουν ως ήρωες τους φτωχοδιάβολους των αστικών περιχώρων) ενώ η τρίτη την εύπορη τάξη (η συναισθηματική κατάπτωση των μελών μιας πλούσιας οικογένειας του Μιλάνου).

περισσότερα για την ταινία (Γαλλικά)

Mamma Roma 1962

Ηλιόλουστος έρωτας (Κάτω απ’ τον ήλιο της Τοσκάνης)

5 Μάι.

Κάτω απ’ τον ήλιο της Τοσκάνης

DianeLaneCapture

Diane Lane, Raoul Bova – Ηλιόλουστος Έρωτας 2003

Τίτλος: Under the Toscan sky (ελληνικός τίτλος: Ηλιόλουστος έρωτας)
Σκηνοθεσία: Audrey Wells
Σενάριο: Audrey Wells – βασισμένο στο βιβλίο της Frances Mayes
Παίζουν: Diane Lane, Raoul Bova, Sandra Oh, Lindsey Duncan, Pawel Szajda, Vincent Riotta
Είδος: Ρομαντική κωμωδία
Διάρκεια: 113΄
Έτος: 2003
Τιμητικές διακρίσεις: Υποψήφιο για Χρυσή Σφαίρα 2004 καλύτερης ηθοποιίας Νταϊάν Λέην, υποψηφιότητα βραβείο Χόλυγουντ μακιγιάζ – κομμώσεις, για το στυλ της Νταϊάν Λέην
Τοποθεσίες γυρισμάτων: Ιταλία, Τοσκάνη (Ποζιτάνο)
Μουσική επένδυση: Μεταξύ των υπολοίπων κομματιών το Saturday night is the loneliest night in the week (jazz), τα κλασσικά: Τζοακίνο Ροσσίνι – Ο κουρέας της Σεβίλης Πράξη ΙΙ, Τζάκομο Πουτσίνι – Μαντάμ Μπάτερφλαϊ κ. ά.

DianeLane3Capture

Diane Lane Ηλιόλουστος Έρωτας

Υπότιτλος: «Όλα μπορεί να συμβούν»

Υπόθεση: Η Φράνσις Μέγιες ζει στο Σαν Φραντζίσκο βοηθώντας οικονομικά τον επίσης συγγραφέα άνδρα της, από τη δουλειά της ως καθηγήτρια και κριτικός λογοτεχνίας καθώς επίσης και συγγραφεύς. Η τέλεια και τακτοποιημένη ζωή της κυλά ανέμελα –  αφοσιωμένη τον περισσότερο καιρό στη συγγραφή του νέου της βιβλίου, ως τη μέρα που όλα γκρεμίζονται: ο άνδρας της – που διατηρούσε εν αγνοία της εξωσυζυγικό δεσμό, της ζητάει διαζύγιο και όχι μόνο: αξιώνει και την υποστήριξη της στα δύσκολα οικονομικά του.

DianeLane2Capture

Diane Lane, Raoul Bova – Ηλιόλουστος έρωτας

Η φίλη της Πάτι τότε, τη συμβουλεύει να πάει ταξίδι στην Ιταλία, να απομακρυνθεί από τη στενάχωρη κατάσταση αυτής της απρόσμενης εξέλιξης στη ζωή της, που την έχει τσακίσει συναισθηματικά. Της ανακοινώνει πως της παραχωρεί το σπίτι που διαθέτει με τη φίλη της Γκρέις – με την οποία οι δρόμοι τους έχουν χωρίσει, στην παραθαλάσσια κωμόπολη Ποζιτάνο της Τοσκάνης, παροτρύνοντας τη να φύγει το γρηγορώτερο για την Ιταλία.
Η Φράνσις δέχεται και εκεί στην κωμόπολη γνωρίζεται μ’ ένα Ιταλό, τον Μαρτσέλο και ο έρωτας δεν αργεί να φουντώσει μεταξύ τους. Αυτό το απρόσμενο συμβάν την οδηγεί να μένει όλο και περισσότερο στη βίλα στην Τοσκάνη – ενθουσιασμένη από όλα, ακόμα σκέπτεται και να αγοράσει την υπέροχη βίλα, να μη ξαναγυρίσει ποτέ πια στην πατρίδα της, στις οδυνηρές πληγές της παλιάς – άλλοτε ευτυχισμένης ζωή της.

5 Σημαίες

4/5

Λεπτομέρειες από την ταινία: Ο σκηνοθέτης Μάριο Μονιτσέλι εμφανίζεται ως ο γέρος πωλητής λουλουδιών. Η μουσική περιλαμβάνει και την «Άρια της Μπέρτα» από την πράξη ΙΙ, του Κουρέα της Σεβίλης (Barbiere di Siviglia).

Ψάχνοντας τον Sugar Man

12 Φεβ.

Για τους Fans του είδους της μουσικής του Bob Dylan rodriguez3captureΨάχνοντας τον Sugar Man – Όσκαρ Ντοκυμαντέρ 2012

Τίτλος: Ψάχνοντας τον Sugar Man (Searching Sugar Man)
Σκηνοθεσία: Malik Bendjelloul (1977 – 2014)
Παίζουν: Sixto Rodriguez, Stephen Segerman, Dennis Coffey συμπαραγωγός του (Cold Fact), Dan DiMaggio μπάρμαν στο Brewery κ.ά.
Είδος: Ντοκυμαντέρ
Έτος: 2012
Διάρκεια: 86΄
Τόποι Γυρισμάτων: Detroit – Michigan, Cape Town – South Africa
Τιμητικές Διακρίσεις: Όσκαρ κατηγορία Ντοκυμαντέρ 2012, Detroit Film Critic Society υποψηφιότητα καλύτερου Ντοκυμαντέρ 2012, Tribeca Film Festival 2η θέση, 2012, Sundance Film Festival κατηγορία Σινεμά του Κόσμου, Ντοκυμαντέρ: Βραβείο Κοινού, Ειδικής Κριτικής Επιτροπής, υποψηφιότητα για βραβείο Μεγάλης Κριτικής Επιτροπής 2012, WGA (Writers Guild Award) καλύτερο σενάριο για ντοκυμαντέρ κ.ά.

Υπόθεση: Δύο Νοτιοαφρικάνοι ψάχνουν να μάθουν τι απέγινε το άγνωστο μουσικό τους ίνδαλμα, ο μυστηριώδης ροκ τραγουδιστής και κιθαρίστας των 70′ s Rodriguez. Να ζει άραγε ή να πέθανε;

Malik Bendjelloul Quotes: Νομίζω πως το Sugar Man δεν είναι ένα καταπληκτικό ντοκουμέντο για τη μουσική, όπως δεν είναι και το «Social Network» ένα έργο για κομπιούτερς. Απλώς είναι ένα έργο που περιέχει έναν καταπληκτικό δίσκο μουσικής.

Μικρό Εξοχικό

Sixto Rodriguez: Coming from Reality

Είχε τελειώσει η μέρα πια και καθώς η νύχτα προχωρούσε άνοιξα την τηλεόραση και έπεσα σ’ ένα ντοκυμαντέρ για έναν τραγουδιστή που μόλις άρχιζε. Ποιος να ‘ναι αναρρωτιόμουν και περίμενα να ξεκινήσει η ταινία για να μάθω. Ήταν γυρισμένη στο Ντητρόιτ εκεί που ανθούσε η βιομηχανία προ ετών – πριν τη παγκοσμιοποίηση, όταν πολλές εταιρείες έφυγαν από εκεί ή έκλεισαν.
Το Ντητρόιτ ήταν ανθούσα βιομηχανική περιοχή στα 70’s καθώς εκεί βρίσκονταν οι μεγάλες αυτοκινητοβιομηχανίες των ΗΠΑ. Πόλη όπου απασχολούνταν στη βιομηχανία φτωχοί μετανάστες περισσότερο, διαβιώνοντας εκείνη την περίοδο μέσα σε άθλιες συνθήκες.

rodriguezcapture Sixto Rodriguez – Έρχομαι από την πραγματικότητα

Detroit, Michigan 1968: Ο φακός εστιάζει στους βρεγμένους δρόμους, στις ξεφτισμένες επιγραφές από τα μπαρ. «Σερβίρουμε ποτά, κοκτέιλς, φαγητό, ζωντανή μουσική» έγραφε μία. Μια άλλη «Εντελώς γυμνό μετά τις 12μμ» επρόκειτο για μπαρ με κάποιον που έπαιζε κιθάρα ή κάποιο τοπικό συγκρότημα, το άλλο για ένα…

Δείτε την αρχική δημοσίευση 757 επιπλέον λέξεις

Η Ρόζα της Σμύρνης

26 Ιαν.

«Ρόζα της Σμύρνης» – Χωρίς αποσκευές, γεμάτη μυστικά

roza2captureΤίτλος: Η Ρόζα της Σμύρνης (Roza of Smyrna)
Σκηνοθεσία: Γιώργος Κορδέλλας
Πρωταγωνιστούν: Λήδα Πρωτοψάλτη, Τάσος Νούσιας, Γιουλίκα Σκαφίδα, Ευγενία Δημητροπούλου, Γιλμάζ Γκρούντα
Σενάριο: Χριστίνα Λαζαρίδη (Βασισμένο στο βιβλίο «Ισμαήλ και Ρόζα»)
Είδος: Δράμα
Έτος: 2016
Τόποι γυρισμάτων: Σμύρνη, Κωνσταντινούπολη, Αθήνα, Λέσβος (Αγιάσος)
Διάρκεια: 97΄

Υπόθεση: Αθήνα, 1987. Ο αρχιτέκτων Δημήτρης παθιασμένος συλλέκτης παλιών αντικειμένων θέλει να οργανώσει ένα υλικό για μια έκθεση που θα γίνει στην Αθήνα με θέμα τον συγκερασμό πολιτισμών δια μέσου ιστορικών χρονικών περιόδων.

rozacaptureΈχοντας στρέψει το ενδιαφέρον του στη Σμύρνη την εποχή της Καταστροφής καθώς και την εποχή πριν την ανταλλαγή των πληθυσμών μεταξύ Ελλάδας Τουρκίας, αποφασίζει να πάει ως εκεί. Στο ταξίδι του γι’ αυτό το σκοπό – στη Σμύρνη, συνοδεύεται από τον διευθυντή του μουσείου και τη φιλενάδα του Ρίτα.

Σε μια περιπλάνηση του στην πόλη προς εύρεση υλικού βρίσκει μια παλιά φωτογραφία, ένα νυφικό με ένα λεκέ αίματος επάνω και ένα γράμμα. Αυτά τα πειστήρια γίνονται η αιτία να γνωρίσει από κοντά την ηλικιωμένη αινγματική Ρόζα που ζει με την εγγονή της Μαριάννα στην Σμύρνη, έχοντας για δεκαετίες κρυμμένο ένα μυστικό σχετικά με τη σχέση της την εποχή που ζούσε στη Σμύρνη με τον ισχυρό Τούρκο, τον Ισμαήλ. Αυτό το μυστικό οδηγεί τον Δημήτρη, τη Μαριάννα και τη Ρίτα, να γίνουν κοινωνοί της ιστορίας της, καθώς θα την αναβιώσουν μέσα από τις διηγήσεις της.

rozabookcaptureΤο Βιβλίο: «Ισμαήλ και Ρόζα»: Η αινιγματική Σμυρνιά γερόντισσα Ρόζα και ο πανίσχυρος Ισμαήλ ζουν επί δεκαετίες με το βάρος ενός μυστικού σημαδεμένου από τη βία της Μικρασιατικής Καταστροφής. Το συλλεκτικό πάθος ενός αρχιτέκτονα, μια παλιά φωτογραφία και ένα νυφικό λερωμένο με αίμα γίνονται η αφορμή για ν’ ανασυρθεί η ιστορία τους από το παρελθόν και μαζί της κομμάτια της παρουσίας και της δράσης του ελληνισμού στη Μικρασία. Του Γιάννη Γιαννέλλη – Θεοδοσιάδη.

Barbara

22 Νοέ. Barbara

Barbara – Σκηνοθεσία: Christian Petzold

Barbara

Barbara – Nina Hoss

Τίτλος: Barbara
Σκηνοθεσία: Christian Petzold
Σενάριο: Christian Petzold
Πρωταγωνιστούν: Nina Hoss, Ronald Zehrfeld, Rainer Bock
Έτος: 2012
Είδος: Κοινωνική, Πολιτική, Αισθηματική
Διάρκεια: 105′
Τόποι γυρισμάτων: Άνω Σαξωνία (Saxony-Anhalt) (Γερμανία)
Τιμητικές διακρίσεις: (Κυριότερες): Υποψηφιότητα για τον Χρυσό Λέοντα, Έπαθλο Ασημένιος Λέοντας κατηγορία καλύτερος Σκηνοθέτης Christian Petzold, Βραβείο Αναγνωστών Berliner Morgenpost ως η καλύτερη ταινία, Βερολίνο 2012, Κάπρι Hollywood 2012: Καλύτερη ευρωπαία ηθοποιός Nina Hoss, Βραβείο Γερμανών κριτικών ταινιών, Christian Petzold, καλύτερη ταινία 2013

barbara2

Ronald Zehrfeld, Nina Hoss – Barbara

Υπόθεση: Στη κομμουνιστική Ανατολική Γερμανία του ’80, μια γιατρός η Μπάρμπαρα, έρχεται στο τοπικό νοσοκομείο μιας μικρής επαρχιακής κωμόπολης έχοντας πέσει σε δυσμένεια στην πρωτεύουσα. Ο λόγος; ζήτησε μια βίζα εξόδου από τη χώρα. Εκεί τα περιστατικά είναι αρκετά, οι γιατροί λιγοστοί. Αν και συνδέεται με ένα ανώτερο στέλεχος της πρωτεύουσας, δημιουργεί σχέση με το γιατρό του νοσοκομείου αν και στην αρχή ήταν κλειστή και δύσπιστη επειδή φοβόταν τυχόν πληροφοριοδότες της Stasi μέσα στο νοσοκομείο. Το έργο ήταν η επίσημη συμμετοχή της Γερμανίας στα Όσκαρ του 2013 στη κατηγορία της ξενόγλωσσης ταινίας.

Κριτική: Το έργο από την πρώτη σκηνή σε βάζει στην ατμόσφαιρα της κομμουνιστικής Ανατολικής Γερμανίας υπό το φόβητρο της Στάζι (Stasi). Βρισκόμαστε στη δεκαετία του ’80: Ένα αστυνομοκρατούμενο κράτος που και στην εξοχή ακόμη – όπου διαδραματίζεται η υπόθεση, δεν μπορεί να κρύψει το πρόσωπο του. Η φτώχεια, οι στερήσεις των καθημερινών ανέσεων, πάνε μαζί με την καχυποψία, το φόβο σαν ένας ιστός που τυλίγει το υπέροχο φυσικό τοπίο. Μια μελαγχολία διάχυτη, μια τυπικότητα που πρέπει να συνάδει με τους κανόνες του καθεστώτος. Μια απλή ιστορία που καταδείχνει το φόβο που περνάει στους ανθρώπους διαχεόμενος στους γύρω του.

5 Σημαίες

5/5

Ποιος δεν θέλει να φύγει να γλυτώσει; Όμως αυτό θα πρέπει να σχεδιαστεί κρυφά όσο πιο πολύ γίνεται – η οδός προς τον έξω κόσμο είναι μια οδός διαφυγής από το καταπιεστικό καθεστώς. μια φυγή από το μαρτύριο του φόβου. Ο έρωτας κι αυτός είναι πιασμένος στα νύχια του φόβου, γίνεται αιτία ενός ακόμη λόγου φυγής. Αυτή είναι μια ιστορία του κλεισίματος των οριζόντων, μια ταινία για το κακό που αυταρχικά καθεστώτα μπορούν να επιφέρουν σε αθώους ανθρώπους.

Ηθοποιία, σκηνοθεσία, σενάριο – όλα δένουν με το σύνολο για μια ταινία – καταγγελία των μεθόδων των αυταρχικών καθεστώτων. Ο σκηνοθέτης αναδεικνύει επίσης το όμορφο τοπίο της γερμανικής εξοχής με το επαρχιακό νοσοκομείο, τα δάση γύρω του, τους μικρούς δρόμους του χωριού. Η φύση απέναντι στην καταπιεστικότητα – των καθεστώτων, αλλά και ο έρωτας, άμυνα των ανθρώπων απέναντι σε μια στερημένη ελευθερία, που πρέπει να ξανακερδηθεί.

The Citron Review

An Online Journal of Brief Literature

The Storyteller

Christos Sbokos' edition

Delitrium

The dizzying euphoria you get from inhaling just a bit too much of that "new book" smell.

Yiannis Nanos

Visual Artist

fashion&action

Fani & Athena

paletaart - Χρώμα & Φώς

Η Ελληνική ζωγραφική στο WordPress.com

ΕΚΔΟΣΕΙΣ ΡΑΔΑΜΑΝΘΥΣ

Χρήστος Τσαντής