Αρχείο | Documentary RSS feed for this section

Ψάχνοντας τον Sugar Man

12 Φεβ.

Για τους Fans του είδους της μουσικής του Bob Dylan rodriguez3captureΨάχνοντας τον Sugar Man – Όσκαρ Ντοκυμαντέρ 2012

Τίτλος: Ψάχνοντας τον Sugar Man (Searching Sugar Man)
Σκηνοθεσία: Malik Bendjelloul (1977 – 2014)
Παίζουν: Sixto Rodriguez, Stephen Segerman, Dennis Coffey συμπαραγωγός του (Cold Fact), Dan DiMaggio μπάρμαν στο Brewery κ.ά.
Είδος: Ντοκυμαντέρ
Έτος: 2012
Διάρκεια: 86΄
Τόποι Γυρισμάτων: Detroit – Michigan, Cape Town – South Africa
Τιμητικές Διακρίσεις: Όσκαρ κατηγορία Ντοκυμαντέρ 2012, Detroit Film Critic Society υποψηφιότητα καλύτερου Ντοκυμαντέρ 2012, Tribeca Film Festival 2η θέση, 2012, Sundance Film Festival κατηγορία Σινεμά του Κόσμου, Ντοκυμαντέρ: Βραβείο Κοινού, Ειδικής Κριτικής Επιτροπής, υποψηφιότητα για βραβείο Μεγάλης Κριτικής Επιτροπής 2012, WGA (Writers Guild Award) καλύτερο σενάριο για ντοκυμαντέρ κ.ά.

Υπόθεση: Δύο Νοτιοαφρικάνοι ψάχνουν να μάθουν τι απέγινε το άγνωστο μουσικό τους ίνδαλμα, ο μυστηριώδης ροκ τραγουδιστής και κιθαρίστας των 70′ s Rodriguez. Να ζει άραγε ή να πέθανε;

Malik Bendjelloul Quotes: Νομίζω πως το Sugar Man δεν είναι ένα καταπληκτικό ντοκουμέντο για τη μουσική, όπως δεν είναι και το «Social Network» ένα έργο για κομπιούτερς. Απλώς είναι ένα έργο που περιέχει έναν καταπληκτικό δίσκο μουσικής.

Μικρό Εξοχικό

Sixto Rodriguez: Coming from Reality

Είχε τελειώσει η μέρα πια και καθώς η νύχτα προχωρούσε άνοιξα την τηλεόραση και έπεσα σ’ ένα ντοκυμαντέρ για έναν τραγουδιστή που μόλις άρχιζε. Ποιος να ‘ναι αναρρωτιόμουν και περίμενα να ξεκινήσει η ταινία για να μάθω. Ήταν γυρισμένη στο Ντητρόιτ εκεί που ανθούσε η βιομηχανία προ ετών – πριν τη παγκοσμιοποίηση, όταν πολλές εταιρείες έφυγαν από εκεί ή έκλεισαν.
Το Ντητρόιτ ήταν ανθούσα βιομηχανική περιοχή στα 70’s καθώς εκεί βρίσκονταν οι μεγάλες αυτοκινητοβιομηχανίες των ΗΠΑ. Πόλη όπου απασχολούνταν στη βιομηχανία φτωχοί μετανάστες περισσότερο, διαβιώνοντας εκείνη την περίοδο μέσα σε άθλιες συνθήκες.

rodriguezcapture Sixto Rodriguez – Έρχομαι από την πραγματικότητα

Detroit, Michigan 1968: Ο φακός εστιάζει στους βρεγμένους δρόμους, στις ξεφτισμένες επιγραφές από τα μπαρ. «Σερβίρουμε ποτά, κοκτέιλς, φαγητό, ζωντανή μουσική» έγραφε μία. Μια άλλη «Εντελώς γυμνό μετά τις 12μμ» επρόκειτο για μπαρ με κάποιον που έπαιζε κιθάρα ή κάποιο τοπικό συγκρότημα, το άλλο για ένα…

Δείτε την αρχική δημοσίευση 757 επιπλέον λέξεις

Advertisements

Σε τεντωμένο σχοινί

22 Ιολ.

Τίτλος: Σε τεντωμένο σχοινί (Man on Wire)
Σκηνοθεσία: James Marsh
Βασισμένη στο βιβλίο του Philippe Petit
Πρωταγωνιστούν: Philippe Petit
Είδος: ντοκιμαντέρ
Έτος: 2008
Διάρκεια: 94΄
Προϋπολογισμός (περίπου): 1 δις $
Τιμητικές διακρίσεις (κυριότερες): Όσκαρ 2009 καλύτερου ντοκιμαντέρ

PhilippePetitCrossingCapture

Man on Wire 2004

PhilippePetitCapture

Philippe Petit

Η ζωή του σχοινοβάτη Γάλλου ισορροπιστή Philippe Petit, σε μια ταινία ντοκιμαντέρ που αφηγείται τη ζωή του. Από τη Notre Dame του Παρισιού στους δίδυμους πύργους της Νέας Υόρκης – η ζωή με το θάνατο: ένας χορός σε τεντωμένο σχοινί. Ένα καλλιτεχνικό έγκλημα του 1974.
Όταν  ο καλλιτέχνης του δρόμου, ζογκλέρ, ισορροπιστής αποφασίζει να διασχίσει τους δίδυμους πύργους της Νέας Υόρκης θα ερχόταν οπωσδήποτε αντιμέτωπος με το νόμο που απαγόρευε ρητά την προσπέλαση στις ταράτσες των κτιρίων αυτών.

Ωστόσο τα καταφέρνει και στα 25α του γενέθλια επί 45΄στις 7 Αυγούστου 1974, πηγαινοέρχεται στο σχοινί (περπατώντας, γονατίζοντας, χορεύοντας σ’ αυτό) διασχίζοντας μια απόσταση – κάτι που ήταν ασύλληπτο για τον μέσο ανθρώπινο νου. Είχαν προηγηθεί οι πύργοι της Νοτρ-Νταμ στο Παρίσι και των πυλώνων της γέφυρας του λιμανιού του Σίντνεϊ στην Αυστραλία.
Η ταινία αφηγείται τη ζωή του με κύριο άξονα το εγχείρημα της Νέας Υόρκης και συμμετέχουν όλοι οι φίλοι, συνεργάτες – όσοι γνώρισαν από κοντά τον περίφημο σχοινοβάτη που αψηφούσε το θάνατο πιστεύοντας πως αυτό ήταν και η ζωή του!

Οι λεπτομέρειες της μεταφοράς του συρμάτινου καλωδίου, το μοντάρισμα του, η ένωση του με το απέναντι κτίριο, όλες οι πυρετώδεις, κρυφές προετοιμασίας την καθορισμένη νύχτα, η αγωνία και μυστικότητα, οι φίλοι και συνεργάτες: όλα περνούν με εξονυχιστικές λεπτομέρειες στην ταινία. Πάντα σε πρώτο πλάνο ο Philippe Petit που ξαναζεί τη νύχτα της 6ης Αυγούστου του 1974 που άλλαξε τη ζωή του.

Σύνδεσμος

Amy Το κορίτσι πίσω απ’ το όνομα

20 Ιολ.

Amy Winehouse

Οι καλλιτεχνικοί κύκλοι του Λονδίνου, αλκοόλ, ναρκωτικά, μια ξέφρενη ζωή κάτω από τα φώτα της δημοσιότητας. Παπαράτσι να σε ακολουθούν σε κάθε σου βήμα, φλας, συνεντεύξεις, κυνηγητό από τους θαυμαστές. Και το επιστέγασμα μια έξαλλη εμφάνιση με περίεργο αϊ-λάΪνερ, κτένισμα, πολύχρωμο τατουάζ. Αυτή ήταν η Έϊμυ που ξεκίνησε σαν ένα απλό κορίτσι που τραγούδαγε τους τρυφερούς της στίχους με την κιθάρα της. Η φωνή της ξεχωριστή, η εμφάνιση της ενός όμορφου κοριτσιού. Κατέκτησε τη μουσική σκηνή κατ’ αρχήν του Λονδίνου μετά την παγκόσμια. Όμως η τύχη δεν ήταν με το μέρος της παρά στη μια πλευρά της ζυγαριάς – από την άλλη βάρυνε όλη εφιαλτική δημοσιότητα που κυνηγάει το νέο, το σκάνδαλο, το απλησίαστο να το δώσει βορά σ’ ένα αδηφάγο κοινό. Η τύχη της θα ήταν κοινή μ’ εκείνη της Diane, είδωλα και οι δύο της Λονδρέζικης trend σκηνής.

Amy To κορίτσι πίσω από το όνομα του Asif Kapadia

amyWinehouse

Amy Winehouse

amy

Amy

amyWinhouse2

Amy Winehoouse – Τα πρώτα χρόνια

Τίτλος: Έϊμυ, το κορίτσι πίσω από το όνομα
Σκηνοθεσία: Asif Kapadia
Έτος: 2015
Είδος: Ντοκυμαντέρ
Τιμητικές διακρίσεις: Κάννες 2015 Υποψηφιότητα Χρυσό βλέμμα (Golden eye), Νεωτεριστικός Φοίνικας (Queer Palm): Asif Kapadia
Διάρκεια: 120
H ιστορία της Amy Winehouse, μέσα από προσωπικές της στιγμές: ανέκδοτες φωτογραφίες, ανεπίσημες ηχογραφήσεις τραγουδιών της.

Η σύντομη ζωή και η εκθαμβωτική καριέρα της τζαζ/σόουλ τραγουδίστριας Έιμι Γουάινχαουζ, που πέθανε στα 28 της χρόνια από οξεία δηλητηρίαση από αλκοόλ, ξετυλίγεται σαν ένα μελωδικό, συγκινητικό όσο και σκοτεινό κινηματογραφικό παραμύθι. Με ένα αριστοτεχνικό μοντάζ, ο Ασίφ Καπάντια («Senna» ) βάζει τάξη σε ένα πληροφοριακό χάος, ενώ εκμεταλλεύεται δημιουργικά τις συνεντεύξεις συγγενών, γνωστών και συνεργατών, μετατρέποντάς τες σε ένα αφηγηματικά συναρπαστικό voice over.

Live fast, die young… Αν δει κάποιος το «Senna», το βραβευμένο με 2 BAFTA ντοκιμαντέρ που γύρισε το 2010 ο Ασίφ Καπάντια για τον Βραζιλιάνο πιλότο της Formula 1 Άιρτον Σένα (ο οποίος σκοτώθηκε στα 34 του χρόνια ), θα δια­πιστώσει πως με την ίδια μέθοδο προσεγγίζει τώρα ακόμη μία bigger than life διασημότητα. Την jazz/soul τραγουδίστρια-φαινόμενο Έιμι Γουαϊνχάουζ, η οποία εντυπωσίασε την παγκόσμια μουσική σκηνή στα 20 της με το άλμπουμ «Frank», γνώρισε την απόλυτη καλλιτεχνική καταξίωση και μια απίστευτη εμπορική επιτυχία με το «Back to black» το 2006, για να βρεθεί νεκρή το 2011, μόλις στα 28 της, από οξεία δηλητηρίαση από αλκοόλ.

Ο Βρετανός ντοκιμαντερίστας οργανώνει το βιογραφικό χρονικό του πάνω σε δύο απλούς αφηγηματικούς άξονες. το πλούσιο αρχειακό υλικό, κυρίως δηλώσεις της Γουαϊνχάουζ και προσωπικές homemade βιντεοσκοπήσεις, και τις συνεντεύξεις συγγενών, φίλων και συνεργατών της. Ανεπιτήδευτη ως άνθρωπος και απόλυτα εκτεθειμένη στα media, η ανοχύρωτη απέναντι στη διασημότητα Έιμι δεν είχε κρυφή ιδιωτική ζωή.

Το ανέκδοτο υλικό, λοιπόν, δεν προσφέρει πολύ περισσότερες πληροφορίες απ’ όσες ήδη λίγο πολύ γνωρίζουμε. Ο Καπάντια όμως το αξιοποιεί δεξιοτεχνικά ως «ατμόσφαιρα» και καταγραφή της στιγμής, έτσι ώστε μέσα από το καθημερινό και κοινότοπο να αναδεικνύεται η ιλιγγιώδης, θολή και συγκεχυμένη πραγματικότητα η οποία περικύκλωνε όλο και πιο ασφυκτικά την απίστευτα χαρισματική και άλλο τόσο ευάλωτη μουσικό.


Amy: Το κορίτσι πίσω από το όνομα (2015) on IMDb

//

Το αριστοτεχνικό μοντάζ του (το ένα από τα BAFTA του «Senna» ) βάζει τάξη στο πληροφοριακό χάος και περιγράφει γλαφυρά το τίμημα της επιτυχίας, ενώ η επιλογή να χρησιμοποιήσει μόνο ήχο και όχι εικόνα από τις συνεντεύξεις μετατρέπει τις διηγήσεις των «συμπρωταγωνιστών» σε ένα πρωτότυπο voice over που μας βοηθά να ξετυλίξουμε μέχρι τέλους το κουβάρι μιας τραγικά ενδιαφέρουσας ιστορίας. Αυτής μιας γυναίκας που δεν φοβήθηκε να τα βάλει με τον κόσμο, αλλά δεν μπόρεσε να τα βάλει με τον εαυτό της.

(Αρχική πηγή: κριτική Χρήστος Μήτσης athinorama.gr)

σχετικό ποστ Μας μίλαγε με στίχους και δεν καταλαβαίναμε

Σύνδεσμος

Κριστιάν Ντιόρ – Η αναβίωση ενός μύθου

8 Μάι. Dior and I
Dior and I
Dior and I

O Ντιόρ κι εγώ (Dior and I) – Frédéric Tcheng

Christian Dior

Τίτλος: Dior and I
Σκηνοθεσία: Frédéric Tcheng (Taiwan)
Σενάριο: Frédéric Tcheng
Παίζουν: Raf Simons, Marion Cotillard
Έτος: 2014
Είδος: Ντοκυμαντέρ
Διάρκεια: 90
Τιμητικές διακρίσεις (Κυριώτερες): Seattle film festival (Ειδικό Βραβείο Κριτικής επιτροπής: Frédéric Tcheng, Υποψηφιότητα καλύτερου ντοκυμαντέρ Frédéric Tcheng ’14, Tribeca film festival Υποψηφιότηα καλύτερου ντοκυμαντέρ ’14
Τοποθεσία: Παρίσι

Κεντρική Ιδέα: Είχε ένα όραμα και μόνο οκτώ εβδομάδες για να το υλοποιήσει

Υπόθεση: Το έργο Εγώ και ο Ντιόρ μεταφέρει τον θεατή στον παγκοσμίου φήμης κόσμο του Γάλλου σχεδιαστή μόδας Κριστιάν Ντιόρ. Στην ταινία αυτή πρόκειται για την αποτύπωση εκ των έσω του κόσμου αυτού που ηγείται ο τωρινός σχεδιαστής του οίκου Ραφ Σίμονς. Βρισκόμαστε στην προετοιμασία της νέας κολεξιόν που καλείται ο νέος επικεφαλής να υλοποιήσει μέσα σε οκτώ πυρετώδεις εβδομάδες. Αναμειγνύοντας την ετοιμασία του σόου με τους απόηχους από εικόνες του παρελθόντος, παρακολουθούμε την αγωνία του δημιουργού μαζί μ’ εκείνην όλου του προσωπικού, ιδιαίτερα των μοδιστρών του οίκου.

Κριστιάν Ντιορ:  Η αναβίωση ενός μύθου

Οι οίκοι υψηλής ραπτικής προστατεύουν ασφαλώς την εικόνα τους. Ωστόσο ο ήταν αρκετά πειστικός στο εγχείρημα του να συμπεριλάβει τον οίκο στο αποκαλυπτικό του ντοκυμαντέρ «Ο Ντιορ κι εγώ» (Dior and I). O Frederic Tcheng (37) κινηματογραφεί τον Raf Simons το καλοκαίρι του 2012 καθώς δημιουργεί την πρώτη του κολεξιόν ως διευθυντής του οίκου βασισμένη στην κληρονομιά του Ντιορ – επινοητή της καινοτομίας στα ρούχα διάσημος τόσο στον κόσμο της μόδας που έγινε εξώφυλλο στο περιοδικό Time το 1957.
O Βέλγος Raf Simons άρχισε σαν σχεδιαστής επίπλων, κατόπιν σχεδιαστής ανδρικής μόδας το 1995. Τον Απρίλιο του 2012 μεταπηδά στον οίκο Ντιορ σαν επικεφαλής σχεδιαστής όπου εντός δυο μηνών θα πρέπει να ετοιμάσει τη νέα κολεξιόν του οίκου.
Ο ίδιος ο Τσενγκ όπως και ο Σίμονς, θεωρούν εαυτούς τους σαν αουτσάιντερ της μόδας έχοντας ήδη γυρίσει το Βαλεντίνο ο τευλευταίος αυτοκράτορας και το Ντιάνα Βρίλαντ το μάτι πρέπει να ταξιδεύει και αυτή την οπτική θέλησε να μεταφέρει στην υψηλή ραπτική.
Ο Τσένγκ εξανθρωπίζει τον κόσμο των 30.000 δολ. για ένα φόρεμα δείχνοντας τον κόσμο των ραπτριών στα ατελιέ από μια οπτική από ψηλά δημιουργίας. Συνενώνει όλες τις καλλιτεχνικές τελείες από το παρελθόν και το παρόν συνθέτοντας την παρουσίαση της πρώτης κολεξιόν του Σίμονς – από τα λουλούδια στον κήπο της ιστορικής βίλλας του Ντιορ στο Granville, στην αίθουσα της ενός εκατομυρίου λάμψεων αυτής της επίδειξης. Από την γύψινη διακοσμητική εργασία του Ρούμπι στο κέντρο Πομπιντού, στο ύφασμα που αποτυπώθηκε επάνω. Οι θεατές επίσης γίνονται κοινωνοί της επίπονης χειροποίητης τέχνης του κεντήματος και της κοπής των πατρόν.
«Δεν θέλαμε το έργο να είναι για τις διασημότητες που βλέπει κανείς στα νέα» λέει ο Τσένγκ που ζει στη Νέα Υόρκη. «Θέλαμε να είναι ένα έργο για τους ανθρώους πίσω από την κάμερα, εκείνων που δημιουργούν αυτό που θα φορεθεί».

maison_dior_granville

Έπαυλη Κριστιάν Ντιόρ στη Granville

Ακολουθεί μια συνέντευξη με τον Φρεντερίκ Τσένγκ που εξιστορεί για το πως έγινε αυτή η ταινία .

Πως σας ήρθε η ιδέα για το έργο;
Παρουσιάζαμε το έργο για την Νταϊάνα Βρίλαντ στο Παρίσι όταν συνάντησα τον Ολιβιέ Μπιαλομπός επικεφαλής πρόεδρος του οίκου Ντιορ διεθνώς. Του άρεσε η ταινία κι αρχίσαμε με το να συζητάμε στο ν’ ανοίξουμε τις πόρτες για ένα ντοκυμαντέρ του οίκου Ντιόρ με την άφιξη εκεί ενός νέου σχεδιαστή.

Πως πείσατε τον Σίμονς να συμμετάσχει;
Στην αρχή αρνήθηκε. Του έγραψα ένα γράμμα γιατί δεν τον ήξερα όπου του εξηγούσα ποιος είμαι και τι ήθελα να κάνω. Μου λέει να πάω εκεί για μια βδομάδα, δοκιμαστικά. Πέταξα στο Παρίσι και τον συνάντησα κατ’ ιδίαν έχοντας κάποιες ιδέες μαζί μου που του άλλαξαν την απόφαση του. Κατάλαβε πως δεν ήθελα να τον παρουσιάσω σαν ένα σταρ. Με ενδιέφερε το σύνολο των ανθρώπων στου Ντιορ. Καθώς του αρέσει ο διάλογος και η συνεργασία ανταποκρίθηκε σ’ αυτό.

Υπήρχαν κάποια όρια; Εξετάστηκε καθόλου αυτό που γυρίζατε;
Ποτέ δεν ρωτούσε. Ήξεραν τι κινηματογραφούσα. Ήμουν στο κτίριο του Ντιορ κι αυτό ήταν αρκετό για να με θέτει μπροστά στα μάτια τους. Μ’ άφησαν εντελώς απερίσπαστο. Μετά τους έδειξα την ταινία και υπήρξε μεγάλη ανακούφιση. Όλοι συγκινήθηκαν, μερικοί δάκρυσαν κι όλας. Οι ράφτριες προπάντων αισθάνθηκαν μεγάλη υπερηφάνεια.
Στην ταινία οι μοδίστρες παίζουν εξ ίσου μεγάλο ρόλο όσο ο Σίμονς. Αυτοί οι άνθρωποι με συγκινούν. Θέλω να τους γνωρίσω καλύτερα – ποιοι είναι, τι κάνουν, ποιον αγαπούν. Πράγματι εξεπλάγην όταν γνώρισα τη Φλοράνς και τη Μονίκ επικεφαλής δύο διαφορετικών ατελιέ. Έχουν τόσο διαφορετικές προσωπικότητες. Η μια είναι αγχωμένη η άλλη καθόλου. Έτσι είχαν διαφορετικές σχέσεις με την κάμερα. Η Φλοράνς ζει δυο ώρες έξω από το Παρίσι, έτσι η διαδρομή της κάθε μέρα διαρκεί δυο ώρες – τόσο κουραστικό.

Φοράνε ρούχα Ντιορ;
Μπορεί κάτι ελάχιστο που μπορούν να αγοράσουν στον δειγματισμό, γενικά πάντως όχι.

Πως ανταπεξήλθατε στη σκηνή του φανταστικού διαλόγου του Κριστιάν Ντιορ με τον Σίμονς;
Διάβασα την αυτοβιογραφία του Ντιορ «Ο Ντιορ για τον Ντιορ» Dior on Dior, Αυτό ήταν όλη η έρευνα μου. Με εντυπωσίασε η απλότητα της φωνής του. Ήταν πολύ ταπεινός και έντιμος καθώς μιλούσε για συναισθήματα που του γενώνταν κατά τη διάκρκεια των επιδείξεων. Θέλησα να το χρησιμοποιήσω όταν πληροφορήθηκα ότι ο Ραφ διάβαζε κι αυτός την αυτοβιογραφία, και είχε μια εσωτερική επικοινωνία που του έμοιαζε πλην όμως έγινε τόσο άβολη που διέκοψε την ανάγνωση της. Το ήξερα πως τα πράγματα γινόντουσαν στην πραγματικότητα με τον ίδιο παλιό τρόπο.

Υπάρχουν μεγάλες ομοιότητες με τη δημόσια εικόνα τόσο του Ντιορ όσο και του Ραφ στο να μη θέλουν και οι δύο τη δημοσιότητα, να διαφοροποιούνται έντονα από τη δημόσια εικόνα τους.
Πράγματι, αλλά ο Ραφ κτίζει τη δική του φωνή στη σκιά του Ντιορ. Έτσι γρήγορα έγινε κάτι σαν τη Ρεβέκκα, που προσπαθεί να βρει τη θέση της σ’ ένα σπίτι στοιχειωμένο.

Υπάρχει μια σκηνή που ξαφνιάζει όταν κινηματογραφείτε τον Ραφ πριν την επίδειξη, με τα νεύρα του τεντωμένα σχεδόν να ‘χει πάθει μια κατάρευση.
Πράγματι αυτή η στιγμή ήταν πολύ έντονα φορτισμένη. Δεν ήθελα να καταδείξω το εύθραυστο του χαρακτήρα του, γι’ αυτό σε μερικά δευτερόλεπτα σηκώθηκα κι απομακρύνθηκα από κοντά του, πήγα στη ταράτσα για να του δώσω χρόνο να συνέλθει. Είναι θέμα προσωπικόύ ανθρώπινου σεβασμού.

Ο Σίμονς είναι εδώ και τρία χρόνια που στελειώσατε το φιλμ στου Ντιόρ κι έχει μεγάλη επιτυχία. Νομίζετε πως ζει πια εφ εξής μ’ αυτή τη δημόσια εικόνα;
Ναι έχω την αίσθηση πως διανύει μια άλλη εξελεικτική εμπειρία και τηρουμένων των αναλογιών αυτό συνέβη και σε μένα. Δεν διοικώ 200 υπαλλήλους στα ατελιέ ραψίματος, αλλά μια μικρή ομάδα για πρώτη φορά και έχω να συνομιλώ με δημοσιογράφους για πρώτη φορά και να προχωρώ στο επίκεντρο της δημοσιότητας παρουσιάζοντας τη δουλειά μου. Αυτό είναι που μου επέτρεψε να σας διηγηθώ την ιστορία μου.
15/4/2015 Από latimes.com

(LA Times Booth Moore latimes.com – Entertainment – Movies – Me and Dior)

The Citron Review

An Online Journal of Brief Literature

The Storyteller

“Inside each of us is a natural-born storyteller, waiting to be released.” (Robin Moore)

Delitrium

The dizzying euphoria you get from inhaling just a bit too much of that "new book" smell.

Yiannis Nanos

Visual Artist

fashion&action

Fani & Athena

paletaart - Χρώμα & Φώς

Η Ελληνική ζωγραφική στο WordPress.com

ΕΚΔΟΣΕΙΣ ΡΑΔΑΜΑΝΘΥΣ

Χρήστος Τσαντής