Αρχείο | Classics RSS feed for this section

Γερτρούδη

3 Οκτ.

Η Γερτρούδη, μια νέα γυναίκα τραγουδίστρια της όπερας, εγκλωβισμένη σ’ ένα γάμο που έγινε από συμβιβασμό, ερωτεύεται παράφορα τον κατά δέκα χρόνια νεότερο της συνθέτη, Έρλαντ Γιάνσον. Το έργο «Γερτρούδη» είναι ένα αστικό δράμα, ένας θρήνος για τον ατυχή έρωτα που κανείς δεν μπορεί να έχει αυτό που τόσο ποθεί.

gertrud_ecran2

Σκηνή στη Λίμνη Νίνα Πενς, Μπάαρντ Όου

Τίτλος: Γερτρούδη Gertrud
Σκηνοθεσία: Καρλ Ντράγερ (1889-1968) Carl Theodor Dreyer
Πρωταγωνιστούν: Νίνα Πενς Ροντ, Μπεντ Ροθ, Μπάαρντ Όου, Έμπε Ροντ
Έτος: 1964
Είδος: Αισθηματικό δράμα
Χρώμα: Μαυρόασπρη
Γλώσσα: Δανέζικα
Χώρα: Δανία
Διάρκεια: 1 56΄
Τιμητικές διακρίσεις: Βραβείο Bodil 1964  καλύτερης ταινίας, Βενετία βραβείο FIPRESCI Carl Theodor Drayer

gertrud_ecran_mir_ban

Γερτρούδη – Νίνα Πενς Ροντ

Σύνοψη: Στον κομψό κόσμο καλλιτεχνών και μουσικών η Γερτρούδη Κάνινγκ (Nina Pens Rode) τερματίζει το γάμο της με τον σύζυγο της Γκύσταβ (Bendt Rothe) καθώς ερωτεύεται τον συνθέτη Έρλαντ Γιάνσον (Baard Owe). Μια ταινία βασισμένη στο ομότιτλο θεατρικό έργο του Γιάλμαρ Σόντερμπεργκ.
Έρωτας και Πνευματικότητα
Υπόθεση: Η Γερτρούδη ερωτεύεται τον μουσικό Έρλαντ και αποφασίζει να χωρίσει με τον άνδρα της Γκύσταβ. Ο Έρλαντ όμως δεν πληρεί τα ιδεαλιστικά της πρότυπα και γίνεται πρόσωπο προς αποφυγήν καθώς εκείνη απογοητευμένη, κλείνεται σ’ ένα προσωπικό καταφύγιο, που σ’ αυτό δεν χωρά θέση πλέον για τον έρωτα. Μέσα σε αναμνήσεις από το παρελθόν (flashbacks) αλλά και συνομιλίες στο παρόν συναντά και τον Γκάμπριελ (Ebbe Rode) – έναν παλιό της έρωτα, που επιζητά ακόμη να φύγει μαζί της. Το ιδανικό της όμως – που σχηματίστηκε στο νου της από την πρώϊμη νεανική της ηλικία, δεν την αφήνει να παραδοθεί σε μια σχέση που να μην περιέχει τον αληθινό έρωτα σύμφωνα με τα ιδεαλιστικά της πρότυπα, παραμένοντας έτσι απομονωμένη, στο όνειρο μιας  απόλυτης αγάπης.

gertrud_ecran

Στη Λίμνη, Γερτρούδη – Νίνα Πενς Ροντ

Το έργο εκτυλίσσεται σε κλειστό χώρο (μεγαλοαστικό σαλόνι) έχοντας μόνο μια σκηνή εξωτερική – της λίμνης. Αυτό ήταν αιτία για μια σχετική απομάκρυνση του κοινού ενώ κατ’ αρχή το έργο έτυχε εγκωμιαστικών κριτικών. Κατά δεύτερο λόγο, η δανέζικη γλώσσα είναι δύσκολη – εμποδίζοντας το κοινό να πλησιάσει (ακουστικά) κατ’ αρχήν, τους ήρωες πράγμα που συμβαίνει σε όλα τα έργα των Σκανδιναβών δραματουργών.Στο θεατρικό έργο του επίσης Δανού Σόντερμπεργκ, ο Ακαδημαϊσμός του Ντράγερ βγήκε την πιο πλήρη έκφραση, πλησιάζοντας το άκρως αυστηρό ύφος του «Μέρες Οργής» (1943). Είναι το τελευταίο έργο (Κύκνειο Άσμα) που γύρισε ο Ντράγερ έχοντας διαγράψει μια μακρά πορεία ως σκηνοθέτης – από τον «Πρόεδρο» 1919 ως τη «Γερτρούδη» 1964)

Ο Σκηνοθέτης: Ο Καρλ Τέοντορ Ντράγιερ γεννήθηκε το 1899 στην Κοπεγχάγη. Το 1918 σκηνοθέτησε την πρώτη του ταινία, «Πρόεδρος». Η εμπορική επιτυχία ήρθε με την έβδομη ταινία του, «Αφέντης του σπιτιού» (1925), που του άνοιξε τις πόρτες των γαλλικών στούντιο, όπου γυρίστηκε το 1928 «Το πάθος της Ζαν ντ’ Αρκ». Το 1930 γύρισε τη δεύτερη ταινία του στη Γαλλία και την πρώτη του ομιλούσα, το «Βαμπίρ» («Vampyr»). Το 1956 βραβεύεται για την ταινία «Ο Λόγος» στο Φεστιβάλ της Βενετίας. Σύμφωνα με τον Τριφό «ποτέ πριν δεν απονεμήθηκε πιο δίκαιος «Χρυσός λέων» απ’ αυτόν που στεφάνωσε το «Λόγο»», ένα δράμα με μεταφυσικό μύθο που έχει ως κύριο θέμα την παραφροσύνη που προκαλούν οι δογματικές διαμάχες. Το κύκνειο άσμα του Ντράγιερ είναι η «Γερτρούδη», μια ταινία – πορτρέτο της σύγχρονης γυναίκας.

Το θεατρικό έργο: Το έργο αντλεί την υπόσταση του από το ομώνυμο δράμα του Σουηδού συγγραφέα που έζησε στη σκιά του Αυγούστου Στρίντμπεργκ, Γιάλμαρ Σόντερμπεργκ (Hjalmar Soderberg / 1849-1961) ωστόσο αδιόρατα διακρίνεται η θεατρική δομή, στη τελευταία περίοδο δράσης του έργου, καθώς ο Ντράγερ έχει βασιστεί στην πρώτη ύλη δημιουργώντας τη δική του – σαν πολύτιμο πετράδι έκδοση. Θέμα η Γυναίκα στην αστική κοινωνία των αρχών του αιώνα όμως θα μπορούσε να είναι σε κάθε κοινωνία αφού η τελευταία (η κοινωνία) έχει δημιουργηθεί από άνδρες, δίνοντας της έναν ρόλο που στο τέλος-τέλος την αποξενώνει.

Γκύσταβ: Σ’ αγαπώ Γερτρούδη
Γερτρούδη: Αγάπη, μια τόσο μεγάλη λέξη… Αυτά που αγαπάς είναι πολλά… Δύναμη και δόξα… Αγαπάς τον εαυτό σου, την πνευματικότητα σου – τα βιβλία σου, τα πούρα Αβάνας  και μερικές φορές ναι, είμαι σίγουρη αγαπάς κι εμένα

Advertisements
Σύνδεσμος

Ο Γίγας

14 Οκτ.

Giant
Ο Γίγας

Ο Γίγας / Giant Αρχές του 20ου αιώνα: Η ιστορία της οικογένειας του Μπικ Μπένεντικτ από το Τέξας των ΗΠΑ – την εποχή των μεγάλων αγροκτημάτων (ράντσων), με τους γηγενείς ισπανόφωνους Ινδιάνους αγρότες στην υπηρεσία των γαιοκτημόνων και του μοναχικού Τζετ Ρινκ, επιστάτη των γελαδιών του κτήματος Riata στη Marfa του Τέξας. Η αφήγηση διατρέχει ένα ευρύ χρονικό φάσμα 2 γενεών – από την εποχή της επιστροφής του Μπικ από το Μέριλαντ με τη γυναίκα του Λέσλι ως νεόνυμφοι, έως το τέλος όπου ο Ρινκ πλούσιος ιδιοκτήτης πια – εξ αιτίας του πετρελαίου που βρέθηκε στο κτήμα που του είχε γράψει η αδελφή του Μπικ πετελαιοπηγών αντιμετωπίζει πλέον ως ίσος και καλύτερος ακόμη, τον άλλοτε πλούσιο εργοδότη του  κτηματία Μπένεντικτ. Το ράντσο του το ονόμασε «Μικρή Ριάτα» σε αντιδιαστολή με τη Μεγάλη Ριάτα» του «αντιζήλου» του – καθώς είχε ερωτευθεί και τη γυναίκα του.

James Dean – Giant

Η υποψηφιότητα του Τζέιμς Ντην (1956) τον βρήκε ήδη νεκρό (1955). Ο Στήβενς χρησιμοποίησε άλλον ηθοποιό σε ορισμένες σκηνές του τέλους. Ο Στήβενς ως τελειομανής έκανε μόνος του το μοντάζ που διήρκεσε έναν χρόνο! Επίσης η κόρη της Λέσλι Μπένεντικτ ήταν η μεγαλύτερη της – τότε ανερχόμενη ηθοποιός, Κάρολ Μπέικερ
Το περιοδικό TV Guide έδωσε στην ταινία τη μέγιστη βαθμολογία των τεσσάρων αστεριών, επαινώντας κυρίως την ερμηνεία του Τζέιμς Ντιν γράφοντας: Αυτός ήταν ο τελευταίος ρόλος στη σύντομη καριέρα του ηθοποιού κι η παρουσία του απογείωσε την ταινία. Ερμηνεύει το ρόλο του με την τεχνική της Μεθόδου και το υπόλοιπο καστ φαίνεται να είναι διχασμένο μεταξύ του δέους που προκαλεί το ταλέντο του και της αποστροφής που προκαλεί η εξυπνάδα του!

Η ταινία κόστισε 5.400 εκ. δολ. και είχε κέρδη 35 εκ. δολ. !

Τίτλος: Ο Γίγας Giant
Σκηνοθεσία: Τζωρτζ Στήβενς
Πρωταγωνιστούν: Λιζ Τέιλορ, Ροκ Χάτσον, Τζέιμς Ντην
Είδος: Δραματική
Τόποι γυρισμάτων: Αριζόνα (Τέξας) – Μάβα
Έτος: 1956 – Πρεμιέρα 10 Οκτωβρίου, Νέα Υόρκη
Διάρκεια: 201΄
Τιμητικές διακρίσεις: Όσκαρ σκηνοθεσίας -το δεύτερο- για τον George Stevens – το πρώτο το είχε κερδίσει με το «Μια θέση στον ήλιο», υποψηφιότητες για Όσκαρ Α΄ανδρικού ρόλου για τους Rock Hudson, James Dean, διασκευασμένου σεναρίου (από το μυθιστόρημα της Edna Ferber), κοστουμιών, μοντάζ κλπ.

Mamma Roma

16 Σεπτ.

Mamma Roma

mamaRomaΣκηνοθεσία: Πιερ-Πάολο Παζολίνι
Έτος: 1962
Πρωταγωνιστούν: Anna Magnani, Ettore Garafolo, Franco Citti
Είδος: Δράμα
Διάρκεια: 106΄
Τοποθεσίες γυρισμάτων: Ρώμη, Λάζιο
Τιμητικές διακρίσεις: Φεστιβάλ Βενετίας Πιερ-Πάολο Παζολίνι βραβείο Ιταλικών σινεμά, Άννα Μανιάνι βραβείο New Cinema, Υποψηφιότητα για τον Χρυσό Λέοντα, Πιερ Πάολο Παζολίνι

mamaRoma2Υπόθεση: Η επονομαζόμενη Μάμα Ρόμα μετά από πολλά χρόνια δουλειάς στους δρόμους της Ρώμης ως εκδιδόμενη γυναίκα, έχοντας μαζέψει αρκετά χρήματα, αποφασίζει να αγοράσει ένα καθώς πρέπει διαμέρισμα στο κέντρο της πόλης καθώς κι ένα πάγκο στη τοπική λαϊκή αγορά.

5 Σημαίες

4/4

Θα ‘ναι ένα νέο ξεκίνημα για ‘κείνην και για τον 16χρονο γιο της Έκτορα, στον οποίο έχει μεγάλη αδυναμία και που ως τότε ζούσε στα περίχωρα. Του βρίσκει δουλειά σαν γκαρσόνι σε ένα εστιατόριο του κέντρου όπου είχε πάει μια μέρα καλεσμένη σε ένα γάμο, αλλά αυτός γρήγορα τα παρατάει καθώς δεν θέλει ούτε να σπουδάσει ούτε να εργασθεί.

Pier Paolo PasoliniΘέλει να γυρίζει με τους ανεπρόκοπους φίλους του στα περίχωρα και στην παραλία – να επιδίδεται σε καυγάδες, διάφορες δουλειές του ποδαριού ακόμη και απάτες. Αυτή προσπαθεί να τον φέρει στον ίσιο δρόμο καλοπιάνοντας τον αγοράζοντας του γι’ αυτό και μια μοτοσυκλέτα. Ο γιος της θα είναι η μοναδική της έννοια: το πως θα τον κάνει έναν έντιμο άνθρωπο αλλά οι προσπάθειες της δεν ευοδώνονται καθώς το παρελθόν την καταδιώκει μην αφήνοντας το καινούργιο να απαλείψει το παλιό, προσκρούοντας παρά τις ωραίες ελπίδες της, στο δραματικό τέλος.

MamaRoma3Λεπτομέρειες Κατά την πρεμιέρα στις 22/9/1962 στη Ρώμη, ο Παζολίνι έτυχε επιθέσεως από φασίστες που διαμαρτύρονταν εναντίον του έργου.

Το έργο αποτελεί το 2ο μέρος της τριλογίας της «Αισθηματικής διάψευσης» αν θέλετε: Α΄μέρος «Ακατόνε» 1961, Β΄Μέρος «Μάμα Ρόμα» 1962, Γ΄Μέρος «Το θεώρημα» 1968. Οι δύο πρώτες ταινίες έχουν ως περίγυρο τις φτωχογειτονιές (οι δύο πρώτες έχουν ως ήρωες τους φτωχοδιάβολους των αστικών περιχώρων) ενώ η τρίτη την εύπορη τάξη (η συναισθηματική κατάπτωση των μελών μιας πλούσιας οικογένειας του Μιλάνου).

περισσότερα για την ταινία (Γαλλικά)

Mamma Roma 1962

Οι Όμορφες της Νύχτας

19 Νοέ.

Les Belles de Nuit
beautiesofthnightcapture

beautiesofthnight2capture

Gérard Philipe, Gina Lollobrigida – «Οι όμορφες της νύχτας» 1953

Τίτλος: Οι Όμορφες της Νύχτας
Σκηνοθεσία: René Clair
Σενάριο: Ρενέ Κλαιρ
Πρωταγωνιστούν:  Gérard Philipe, Martine Carol, Gina Lollobrigida, Magali Vendeuil
Είδος: Αισθηματικό, Φαντασίας
Έτος: 1952
Διάρκεια: 87΄
Τιμητικές διακρίσεις (Κυριότερες): Βραβείο Καλύτερης ταινίας 1953 Κριτικών Γαλλικού Κιν/φου, Fipresci, Βραβείο René Clair, Υποψηφιότητα για τον Χρυσό Λέοντα, Βενετία 1953

Υπόθεση: Ο νεαρός Claude, ένας νεαρός ονειροπόλος συνθέτης, είναι το πρωί δάσκαλος, το βράδυ γίνεται ένας συνθέτης που αγωνίζεται. Δυστυχώς όλοι προτιμούν το θόρυβο από τη μουσική. Στα όνειρά του όμως, ζει σε άλλες σφαίρες όπου εκτιμούν το έργο του, του δίνουν το προβάδισμα, κατακτά ωραίες γυναίκες – ιδεατές μορφές πραγματικών υπάρξεων που γνωρίζει στην πραγματική ζωή. Τα όνειρα του γίνονται φαντασιώσεις που τον ακολουθούν στο φως της μέρας καθώς περπατά:

Η Edmée σε Edmée 1900 και Edmée de Villebois, η ταμίας του «Grand Café» σε Leila 1830, η Suzanne κόρη του ιδιοκτήτη του γκαράζ, σε Suzanne 1789, η υπάλληλος του Ταχυδρομείου σε Madame Bonacieux, όλες μεταβάλλονται από τη φαντασία του Claude – όπως και ο εαυτός του αντίστοιχα,  σε μυθικές φιγούρες μιας άλλης εποχής. Κι από ‘κει ξεκινά μια σύγχιση όπου πραγματικότητα και φαντασία συγκρούονται, δημιουργώντας απρόβλεπες συνάμα διασκεδαστικές καταστάσεις.

Κριτική από χρήστη imdb.com: Ένα όμορφο νοσταλγικό έργο
Πρόκειται για μια ταινία που θ’ αρέσει σε όσους νοσταλγούν την αξία της γοητευτικού. Σήμερα λίγες ταινίες το διαθέτουν – είτε Γαλλικές, Αμερικανικές ή άλλες.
Τη γοητεία είναι δύσκολο να την ορίσουμε αλλά την καταλαβαίνουμε μόλις τη δούμε. Τα όνειρα που κάνει ένας νέος συνθέτης μοιάζουν μια επιπόλαιη ουτοπία αλλά όταν τον υποδύεται ένας ηθοποιός της αξίας του Ζεράρ Φιλίπ όλα μοιάζουν πραγματικότητα.
Η ουσία της ταινίας είναι η σύγκρουση ανάμεσα σε ουτοπία και πραγματικότητα.

Ο ήρωας συνέχεια έρχεται μπροστά στη διαπίστωση πόσο συνηθισμένη είναι η κοινή ζωή πόσο ανικανοποίητο μπορεί να τον αφήνει όσον αφορά στις φαντασιώσεις του. Συνεχώς βρίσκεται μπροστά στο τείχος της πραγματικότητας. Κι αυτές οι σκηνές της προσγείωσης του είναι και οι πιο αστείες.
Όταν τα παιδιά στην τάξη όπου διδάσκει τον κοροϊδεύουν μέχρι θανάτου πόσο ταπεινωτικό αλλά και πόσο αστείο μπορεί να είναι.

Ο Ζεράρ Φιλίπ είπε πως ο σκηνοθέτης Ρενέ Κλαιρ δεν άφησε τίποτε στην τύχη. Κάθε λεπτομέρεια, κάθε απόχρωση εξετάστηκαν εξονυχιστικά πριν μεταφερθούν στην οθόνη. Το μεγαλύτερο πρόβλημα ήταν πως θα επιτευχθεί ο ρυθμός. Προφανώς μίκραιναν ορισμένες σκηνές για να προβάλουν το κωμικό στοιχείο. Ένας από τους μεγαλύτερους σκηνοθέτες και ένας ηθοποιός αδιαμφισβήτητου ταλέντου, ευσυνειδησία και γοητεία συνεργάστηκαν σε μια ποροσπάθεια που μας θυμίζει το ποια ήταν η Γαλλική κουλτούρα.
Μπορεί σήμερα να μοιάζει παρωχημένο και χαζό για πολλούς, αλλά σε άλλους προσφέρει την πλήρη αντανάκλαση εικόνων της αξίας ενός πολιτισμού, που δεν θα ξαναδούμε ποτέ ξανά.

Πικρό Ρύζι

11 Αυγ.

bitterRiceCaptureΤίτλος: Πικρό Ρύζι (Riso Amaro)
Σκηνοθεσία: Giuseppe de Santis
Σενάριο: Giuseppe De Santis
Πρωταγωνιστούν: Silvana Mangano, Raf Vallone, Doris Dowling, Vittorio Gassman
Έτος: 1949
Είδος: Δράμα
Διάρκεια: 108΄
Τοποθεσίες: Cascina Selve, Salasco, Piedmont (κοιλάδα ποταμού Πο)
Τιμητικές διακρίσεις: Υποψηφιότητα για Όσκαρ Σεναρίου (G. De Santis, Carlo Lizzani) 1951, Υποψηφιότητα καλύτερης ταινίας  (Χρυσός Φοίνικας) Φεστιβάλ Κανών 1949

Θέμα: Η ζωή μιας κοινότητας αγροτών (ανδρών – κωπηλατών, επιτηρητών, γυναικών – εργατριών συγκομιδής ρυζιού), στο Βορρά της Ιταλίας στην κοιλάδα του ποταμού Πάδου.
Υπόθεση: Η Φραντζέσκα και ο Ουώλτερ είναι δύο μικρο-απατεώνες του Μιλάνου που για να γλυτώσουν την αστυνομία, βρίσκουν καταφύγιο στην επαρχία, ανάμεσα σε μια μεγάλη ομάδα εργατών συγκομιδής ρυζιού. Εκεί η Φραντζέσκα γνωρίζεται με τη Σιλβάνα και θα γοητευθεί από τον ωραίο στρατιώτη Μάρκο, του γειτονικού  με τον καταυλισμό τους στρατώνα – το ίδιο και ο Ουώλτερ που θα γοητευθεί  κι αυτός από την ωραία Σιλβάνα. Έτσι οι τέσσερις τους εν μέσω της ιστορίας της κλοπής ενός περιδέραιου, έρωτα, αλλά και φόνου τελικά, σχηματίζουν ένα περίεργο ερωτικό τρίγωνο ο καθένας τους με τους νεοφερμένους στον τόπο τους.

Η ταινία είναι  γυρισμένη εξ ολοκλήρου στο ύπαιθρο δίνοντας έμφαση στους αγρότες και τις φυτείες ρυζιού με επίκεντρο μια παράξενη ερωτική συμφωνία – αποτελεί δε κορυφαίο δείγμα του Ιταλικού νεορεαλισμού.Καθιέρωσε δε η εταιρεία παραγωγής Lux Film την Silvana Mangano ως κορυφαία σταρ του Ιταλικού κινηματογράφου.

Το θέμα από μόνο του είναι πρωτότυπο καθώς ασχολείται με τη ζωή των γυναικών χωρικών του Βορρά που απετέλεσε άλλωστε μέρος του εργατικού δυναμικού της χώρας, αλλά έχει ως επίκεντρο έναν σκοτεινό και απειλητικό καμβά μιας ιστορίας έρωτα, πόθου και παράβασης του νόμου, που το καθιστούν εφάμιλλο των ταινιών cinéma vérité του γαλλικού κινηματογράφου – υπερβαίνοντας έτσι τον απλό νεορεαλισμό.

5 Σημαίες

4,5/5

Λεπτομέρειες: (1) Η έννοια Riso στα Ιταλικά έχει δύο έννοιες – το ρύζι αλλά και το χαμόγελο έτσι η ταινία περιέχει και την έννοια του πικρού χαμόγελου.
(2) Με το Πικρό Ρύζι ο Raf (Raffaele) Vallone καθιερώνεται ως διεθνής ηθοποιός. Ο σκηνοθέτης της εξέχουσας αυτής ταινίας του νεορεαλισμού Giuseppe De Santis, του έδωσε το ρόλο του στρατιώτη – διεκδικητής κι αυτός μαζί με τον Γκάσμαν, του έρωτα της Σιλβάνα Μαγκάνο ενώ αρχικά είχε προσληφθεί από την εταιρεία ως σύμβουλος επί ζητημάτων εργατικών διεκδικήσεων.
(3) Η Doris Dowling ήταν γνωστή Αμερικανίδα ηθοποιός και έπαιξε ως ξένη προσκεκλημένη της εταιρείας κατά το πρότυπο και άλλων ταινιών της εποχής βλέπε «Δύο γυναίκες» (La Cioccara)του De Sica (J.P. Belmondo).
Η Σκηνή του χορού όπου η Σιλβάνα φοράει το ψεύτικο εντέλει κολιέ

Προβλήθηκε: Action24 Παρασκευή, 12/8/2016

Συνέβη στο Πάρκο (Βίλα Μποργκέζε)

9 Αυγ. Villa Borghese
VillaBorghese2Capture

Vittorio De Sica, Giovanna Ralli – Βίλα Μποργκέζε

Τίτλος: Οι εραστές της Βίλα Μποργκέζε (Villa Borghese)
Παίζουν: Vittorio de Sica, Giovanna Ralli, Eduardo De Filippo, Micheline Presle, Gérard Philipe
Σκηνοθεσία: Gianni Franciolini, Vittorio de Sica
Συγγραφή / Σενάριο: Sergio Amidei
Είδος: Σπονδυλωτό (σκετς) αισθηματική κωμωδία / δράμα
Έτος: 1953
Διάρκεια: 98΄
Τοποθεσίες: Ρώμη, Villa Borghese
Μουσική: C’est si bon του Henri Betti (1917-2005)

Η Villa Borghese είναι μια παλιά έπαυλις στο μέσον ενός τεράστιου πάρκου στη Ρώμη όπου τα αξιοθέατα αναψυχής, διασκέδασης, βρίσκονται σε αφθονία. Μέσα στις σκιερές αλέες, τα περιποιημένα παρτέρια, τα αγάλματα υπάρχει μια μουσική σκηνή σαν αναψυκτήριο αλλά και μια μεγάλη λίμνη όπου κάνεις βαρκάδα.

VillaBorgheseCapture

Villa Borghese 1953

Σ’ αυτό το χώρο διαδραματίζονται οι ιστορίες της ταινίας πότε κωμικές πότε δραματικές που βρίσκονται πάντα κοντά στην αλήθεια της ζωής: απατημένοι σύζυγοι, αποδιωγμένοι εραστές, υπάλληλοι συνοικεσίων, ακόμη και πεταλούδες της νύχτας με τις αντιζηλίες και τα γραφικά τους καμώματα.

Ένας κόσμος που στην επιφάνεια βρίσκεται στον ιδεατό κόσμο της αναψυχής, της διασκέδασης που όμως βράζει κι αυτός στο ζουμί μιας πραγματικότητας που όσο κι αν κρίνεται ζοφερή από τον ψυχρό παρατηρητή, άλλο τόσο παρουσιάζεται στη ταινία γραφική και του στιλ c’est la vie! Οι ιστορίες πότε έχουν αίσιο τέλος πότε όχι όμως τι άλλο να περιμένει κανείς ότι θα συνέβαινε μέσα σ’ ένα τέτοιο πολυσύχναστο συνάμα ειδυλλιακό μέρος;

Η ταινία ακολουθεί το μοντέλο της κλασσικής Ιταλικής κωμωδίας με πινελιές νεορεαλισμού σε ορισμένα (δύο) σκετς όπου και συναντάται το δραματικό στοιχείο.

Η ζωή κυλά με τα κακά τα καλά και τα ανάποδα της. Κι αυτός ο κόσμος της Ρώμης που βγαίνει περίπατο και κλείνει ραντεβού στα κομψά στέκια του πάρκου δεν θα μπορούσε να ξεφύγει απ’ αυτή την πραγματικότητα. Το σκετς με την Micheline Presle και τον Gerard Philippe είναι διαμάντι που αστραποβολά μέσα από το σελυλόιντ της χαριτωμένης αυτής ταινίας. (προβλήθηκε στο Action24 – 8/8/’16)

Τηλεφωνήσατε ασφάλεια Αμέσου δράσεως

16 Ιον.

Δολοφονήσατε τη γυναίκα μου

GKelly3Capture

Grace Kelly, Robert Cummings – Dial M for Murder

Τίτλος: M like Murder – Τηλεφωνήσατε ασφάλεια αμέσου δράσεως
Σκηνοθεσία: Alfred Hitchcock
Σενάριο: Frederick Knott (βασισμένο στο ομώνυμο βιβλίο του, «Dial M for Murder»)
Πρωταγωνιστούν: Ray Milland (Tony Wendice), Robert Cummings (Mark Halliday), Antony Dawson (Charles Swann), Grace Kelly (Margot Wendice)
Είδος: Αστυνομικό
Έτος: 1954
Τόποι γυρισμάτων: Στούντιο Warner Brothers, California
Διάρκεια: 105΄
Προϋπολογισμός: (περίπου) 1.400.000 $
Τιμητικές διακρίσεις (κυριότερες): Bafta: υποψηφιότητα Grace Kelly για καλύτερη ηθοποιός 1955, Bambi: Υποψηφιότητα Grace Kelly για καλύτερη διεθνής ηθοποιός, ADG: υποψηφιότητα Alfred Hitchcock για καλύτερος σκηνοθέτης, NYFCC: Grace Kelly καλύτερη ηθοποιός 1955

GraceKelly2Capture

Grace Kelly Antony Dawson – Dial M for murder

Υπόθεση: Στο Λονδίνο η πλούσια Μαίρυ Ουέντις είχε έναν σύντομο δεσμό με τον Αμερικανό συγγραφέα Μαρκ Χάλιντει ενόσο ο άνδρας της Τόνυ Ουέντις – επαγγελματίας παίχτης του τένις λείπει σε ένα τουρνουά τένις. Ο Τόνι αποφασίζει να εγκαταλείψει το τένις για να αφοσιωθεί στη γυναίκα του έτσι και βρίσκει μια κανονική δουλειά. Εκείνη αποφασίζει να δώσει μια δεύτερη ευκαιρία στο γάμο τους.

GKellyFKnottCapture

Grace Kelly – Frederick Knott «Dial M for Murder»

Όταν ο Μαρκ Χάλιντει φθάνει από την Αμερική στο Λονδίνο και επισκέπτεται το ζευγάρι, η Μάργκο του λέει πως έχει καταστρέψει όλα του τα γράμματα αλλά ένα έχει κλαπεί. Κατά συνέπεια έχει πέσει θύμα εκβιασμού καθώς δεν κατάφερε έως τότε, να της επιστραφεί ένα κλεμμένο γράμμα. Όταν ο Τόνι επιστρέφει σπίτι της λέει πως πρέπει να εργασθεί, γι’ αυτό την προτρέπει να πάει στο θέατρο με τον Μαρκ.

Μόλις φεύγουν, ο Τόνι καλεί τον κάπταιν Λέσγκειτ αλλιώς Τσαρλς Αλεξάντερ Σουάν, συμμαθητή του απ’ το κολέγιο και τον εκβιάζει να δολοφονήσει τη γυναίκα του για να κληρονομήσει την περιουσία της. Όμως δεν υπάρχει τέλειο έγκλημα και τα πράγματα δεν εξελίσσονται όπως τα σχεδιάζεις.

5 Σημαίες

3/5

Ψίθυροι: Στην αρχή του έργου ο Alfred Hitchcock υπαγορεύει στη Grace Kelly να ντύνεται με ζωηρόχρωμα φορέματα που όσο θα προχωράει η εξέλιξη του δράματος θα γίνονται σκουρότερα.

Τα φώτα του Βαριετέ

13 Ιον.

varietyLights2CaptureΤίτλος: Τα φώτα του Βαριετέ (Luci del Varietà)
Σκηνοθεσία: Federico Fellini, Alberto Lattuada
Σενάριο: Federico Fellini
Παίζουν: Pepino De Filippo (Checco dal Monte), Giulietta Masina (Melina Amour), Carla del Poggio (Lily Antonelli)
Διάρκεια: 93΄
Έτος: 1950
Είδος: Κωμωδία, δράμα, μουσικό
Τοποθεσίες γυρισμάτων: Λάζιο, Ρώμη
Τιμητικές διακρίσεις: Βραβείο υποστηρικτικού ρόλου (supporting role) Ιταλών Κριτικών Κινηματογράφου Ασημένια Κορδέλα (Silver Ribbon) στη Τζουλιέτα Μασίνα (1951)

VarietaCapture

Giulietta Masina – Pepino de Filippo

Κεντρική Ιδέα: Ο κόσμος ενός περιπλανώμενου θιάσου, λίγο μετά τον πόλεμο σε ένα επαρχιακό περιβάλλον με θεατρικές σκηνές, θερμόαιμα ακροατήρια, σταθμούς τρένων, εξοχικές περιπλανήσεις.

Υπόθεση: Μια ωραία και φιλόδοξη νεαρή συναντά έναν περιπλανώμενο θίασο βαριετέ και επιμένει να περιληφθεί στην ομάδα των ηθοποιών – τραγουδιστών – μάγων κλπ. Αυτό θα ανατρέψει τη ζωή κάποιων μέσα στο θίασο και θα γίνει αφορμή για καυγάδες, ζήλιες και αντιζηλίες.

Εδώ ζευγάρι αποτελούν ο Τσέκο Νταλ Μόντε (Checco dal Monte / Pepino de Filippo 1 Carla del Poggio 2). Ο Τσέκο όμως είναι ζευγάρι με την Μελίνα Αμούρ (Melina Amour / Giulietta Masina 3) αλλά αυτό δεν φαίνεται να τον εμποδίζει στο μεγάλο του πάθος για την όμορφη Λιλιάνα.

Στόχος της τελευταίας είναι να τον χρησιμοποιήσει για ν’ ανέβει τα σκαλιά της φήμης και της δόξας ως βασίλισσα του Βαριετέ. Σύμμαχος της μόνο ο Τσέκο που την αγαπά ενώ όλοι οι άλλοι του θιάσου την αντιπαθούν γιατί είναι μια ανταγωνίστρια τους στον έρωτα (Giulietta Masina) και στη φήμη

5 Σημαίες

5/5

Κριτική: Προπομπός του έργου La Strada (1955) (εδώ το κεντρικό ζευγάρι είναι ανάποδα στους ρόλους: δηλαδή ο Τσέκο είναι στο ρόλο του θύματος, όπως η Τζιλσεμίνα στο «Λα Στράντα») ασχολείται με τον κόσμο των θεαμάτων των πλανόδιων καλλιτεχνών στην Ιταλική επαρχία.

Με την ταινία αυτή ο Φελίνι συντάσσεται με το κύμα του Νεορεαλισμού δίνοντας όμως στις αστείες καταστάσεις το προβάδισμα, έναντι των δραματικών σκηνών που είναι αρκετές. Στο πρώτο μέρος η Ιταλική επαρχία με τη μοναδική διασκέδαση το θέατρο λαϊκών θεαμάτων με τον κόσμο των ηθοποιών για όλες τις δουλειές: τραγουδιστές, χορευτές, μίμοι, ζογκλέρ.

Στο δεύτερο μέρος η πλοκή μεταφέρεται στη Ρώμη με τον αστικό περίγυρο – περισσότερο φυσικά απαιτητικός… από εκείνον της επαρχίας. Καφέ, δρόμοι με αυτοκίνητα και όχι κάρα, τουαλέτες, περίοπτες εμφανίσεις, κοσμικές συναντήσεις και στο επίκεντρο η φιλόδοξη σουμπρέτα που θέλει να γίνει σταρ. Ο ερωτευμένος μαζί της ιμπρεσάριος Τσέκο εις μάτην θα αναμένει την συγκατάθεση της για τη σχέση τους κι έτσι θα γυρίσει πίσω στη Μελίνα που πάντα θα τον φροντίζει και θα τον αγαπά παρ’ όλα τα «παραστρατήματα» του…

Υπόβαθρο του πρώτου μέρους οι έρημοι χωμάτινοι δρόμοι της φτωχιάς επαρχίας, οι σταθμοί του τρένου με τη φωνή του σταθμάρχη να αναγγέλλει μονότονα τα δρομολόγια ενώ στο δεύτερο μέρος νυχτερινοί δρόμοι, πλατείες, αυτοκίνητα που περνούν αραιά, ζαχαροπλαστεία της μόδας στη Βία Βένετο με τα σχετικά συναπαντήματα. Ένας κόσμος που αναδύθηκε από το σκοτάδι των θεάτρων των κωμοπόλεων στο φως των αστραφτερών νέον της πρωτεύουσας σε όλη του τη γκάμα και τη μεγαλοπρέπεια της ανθρώπινης ματαιοδοξίας.

Pepino de Filippo
1. Μεγάλος Ιταλός κωμικός, καταγόμενος εκ Νάπολης – χαρακτηριστικός τύπος Ναπολιτάνου στα έργα που πρωταγωνίστησε
Carla del Poggio
2. Ιταλίδα ηθοποιός γνωστή για την ομορφιά της από τα καλλιστεία της εποχής – σύζυγος του Alberto Lattuada
Giulietta Masina
giuliettaCapture3. Σύζυγος και μούσα του Federico Fellini – ακολούθησαν τα έργα La Strada (Ο δρόμος / ελληνικός τίτλος «Πουλημένη απ’ τη μητέρα της»), Notti di Campiria (Νύχτες της Καμπίρια / παίχτηκε στο θέατρο από την Αλίκη Βουγιουκλάκη) κ.α.

Ξαφνικά πέρυσι το καλοκαίρι

17 Μάι.

Σβήνοντας το παρελθόν

Ω οι ποιητές! Όποια ηλικία και να δείχνουν, πάντα πεθαίνουν νέοι…

Liz3_coverCapture

Ελίζαμπεθ Τέιλορ, Μοντγκόμερι Κλιφτ – Ξαφνικά πέρυσι το καλοκαίρι

Τίτλος: Suddenly last summer – Ξαφνικά πέρυσι το καλοκαίρι
Σκηνοθεσία: Joseph Mankiewicz
Σενάριο: Gore Vidal (δες κάτωθι video), Tennessee Williams
Συγγραφεύς: Tennessee Williams
Φωτογραφία: Ασπρόμαυρη, Jack Hildyard (επίσης φωτογρ. του «Η Γέφυρα του ποταμού Κβάι»)
Πρωταγωνιστούν: Elizabeth Taylor (Catherine Holly), Montgomery Clift (Dr Kuckrovitz), Katharine Hepburn (Violet Venable)
Έτος: 1959
Είδος: Δράμα, Θρίλερ
Διάρκεια: 114′
Τόποι γυρισμάτων: Καταλονία, Ισπανία
Τιμητικές διακρίσεις κυριότερες: Υποψηφιότητα για Όσκαρ Α΄ρόλου 1960 Elizabeth Taylor, Katherine Hepburn, Βραβείο Φωτογραφίας (μαυρόασπρου με εφέ φωτισμού) Jack Hildyard
Golden Globe (Χρυσή Σφαίρα), Donatello, Laurel 1960, Liz Taylor

liz2Capture

Elizabeth Taylor – Mariscos sea-side: Cabeza de Lobo Spain

Υπόθεση: Η πλούσια, αυταρχική αλλά και καταχρόνια μητέρα (Catharine Hepburn) ενός νέου που πέθανε ξαφνικά στη διάρκεια ενός ταξιδιού με την ξαδέλφη του (Elizabeth Taylor) στην Ισπανία, που εξ αιτίας του ισχυρού σοκ που έπαθε εκείνη τη βραδιά, έχει ξεχάσει τι συνέβη, αρνείται να εξιχνιασθεί η αιτία που οδήγησε το γιο της στο θάνατο: Ο ξάδελφος της είχε βρεθεί νεκρός στα χέρια ενός αλήτη στο δρόμο της Cabeza de Lobo της Ισπανίας – μέρος όπου διέμεναν το περασμένο καλοκαίρι.

Τώρα – έτσι όπως δείχνει η ανηψιά της ότι έχει χάσει τα λογικά της, θα προσπαθήσει να την αποτρέψει πάση θυσία να θυμηθεί το περιστατικό που οδήγησε στον ξαφνικό θάνατο του παιδιού της, μετερχόμενη κάθε μέσον – κι αυτό ακόμη της λωβοτομής. Περιστατικό που παραμένει ανεξήγητο ως το τέλος του έργου. Οι υποψίες για το είδος της σχέσης ανάμεσα στη Κάθριν και τον Σεμπάστιαν μεγαλώνουν καθώς η αυταρχική μητέρα κάνει ό,τι μπορεί για  να παραμείνει στο σκοτάδι η αιτία του ξαφνικού θανάτου του Σεμπάστιαν. Σκοπός της Βάιολετ Βέναμπλ είναι να μην επαναφερθεί ποτέ η χαμένη μνήμη της ανηψιάς της Κάθριν Χόλι που θα φώτιζε την αιτία του θανάτου του ξαδέλφου της Σεμπάστιαν Βέναμπλ..

LizCapture

Elizabeth Taylor (1932–2011) – Cabeza de Lobo Spain 1959

Το χρήμα γι’ αυτήν της την προσπάθεια, είναι ένα ισχυρό όπλο, πλην όμως η κοπέλα θα αντισταθεί σ’ αυτή την καταχθόνια παγίδα που θα δημιουργηθεί γύρω της – όπου από την κλινική θα οδηγούνταν στο χειρουργείο για την καταστροφική μοιραία επέμβαση εγκεφάλου.

Η λοβοτομή είναι η ύστατη προσπάθεια θεραπείας ανθρώπων με ψυχασθένεια. Δημιουργώντας μια ειδική τομή αφαιρείς ένα τμήμα του εγκεφάλου που έχει προσλαμβάνουσες εμπειρίες από το τραυματικό παρελθόν και ο ασθενής χωρίς αυτές τις εκ των υστέρων παραποιημένες εμπειρίες του, μπορεί να ζει χωρίς τις παραισθήσεις που αυτές του δημιουργούν. Η μνήμη χάνεται για να αποκατασταθεί μια κάποια – έστω ουσιώδης ψυχική ισορροπία.

Ο γιατρός που θα αποπειραθεί να εμπλέξει σ’ αυτή την παγίδα δωροδοκώντας τον, είναι ο νεαρός νευρο-χειρουργός δρ Κούκροβιτς (Montgomery Clift) από ένα ψυχιατρικό νοσοκομείο της Νέας Ορλεάνης, που έχει μεγάλη ανάγκη από χρήματα.

Liz3Capture

Montgomery Clift – Elizabeth Taylor (Dr Cukrowicz, Cathrine Holly)

Θέλει να τον πείσει για την άσχημη ψυχική κατάσταση της ανηψιάς της ώστε να συμφωνήσει σε μια επέμβαση στον εγκέφαλο για να γλυτώσει από την ψυχασθένεια της λέει – όμως η αληθινή αιτία είναι, το να μη ξαναβρεί ποτέ τη μνήμη της κι έρθουν στο φως τα γεγονότα του μοιραίου βραδιού των διακοπών, που οδήγησαν στο θάνατο το γιο της.

Ο γιατρός παρ’ όλες τις αναφορές στην ομοφυλοφιλία του έργου, θα ερωτευθεί την Κάθριν και θα αρνηθεί να συμμετάσχει σε μια τέτοια πρόταση. Θα κάνει ό,τι μπορεί για να συνθέσει το πάζλ των τελευταίων ωρών από τα λεγόμενα τόσο της Κάθριν όσο και της Βάιολετ Βέναμπλ. Όλο το έργο οδηγεί στην τελική σκηνή (scene final) όπου ο εξαγριωμένος αλήτης πνίγει με τα χέρια του τον άτυχο Σεμπάστιαν. Κατά τα λεγόμενα του δρος Κούκροβιτς: «Η φύση δεν είναι φτιαγμένη για τη συμπόνοια», δηλώνει στην αρχή του έργου – απάντηση στη Βάιολετ «για τα σαρκοβόρα πουλιά που τρώνε τις χελώνες στα νησιά Καλαπάγκος»: εικόνα που αποδίδει μια οδηνηρή πραγματικότητα. «Αυτοί που τρώνε σάρκες, οι δολοφόνοι θα κληρονομήσουν τη γη έτσι δεν είναι;» απαντά ο δρ Κούκροβιτς.

Έτσι θα προσπαθήσει να της επαναφέρει τη ψυχική ισορροπία, δημιουργώντας τις ψυχολογικές συνθήκες να ανακτηθεί η μνήμη της. Αυτό βέβαια δεν είναι κάτι που θέλει η Βάιολετ Βέναμπλ, που θα κάνει ό,τι περνάει απ’ το χέρι της επιμένοντας ότι είναι άρρωστη. Οι ρόλοι στη διάρκεια του έργου συμπλέκονται: αυτός του δρος ψυχιάτρου Κούκροβιτς με τον υπερ-προστευόμενο χαμένο γιο της Βάιολετ Βέναμπλ. Κάποιες φορές αυτή θα νομίζει πως είναι ο χαμένος γιος της στις επισκέψεις της στη κλινική όπου η Κάθριν περηφέρεται ακόμη και λοιδωρείται από τους άλλους ασθενείς μεταξύ αμνησίας και παραισθήσεων – καθώς ο Κούκροβιτς παίρνει τη θέση του ξαδέλφου της, παρόντος και παρελθόντος.

Η ομοιότητα του Μοντγκόμερι Κλιφτ με τον Σεμπάστιαν Βέναμπλ υπήρξε αρχική επιδίωξη του σεναρίου. Όπως πρωταρχική επιδίωξη ήταν να μη γίνονται σαφείς αναφορές για το είδος των σχέσεων των τριών χαρακτήρων και της μητέρας. Γύρω από τη λαβωμένη ψυχικά Κάθριν, οι δρ Κούκροβιτς και  Σεμπάστιαν σκιές που συμπλέκονται – του παρελόντος και του παρόντος – αμφότερα οδυνηρά και οι ίδιες οδυνηρές το ίδιο. Το παρελθόν και οι αιτίες του, συγχεόμενο σκοπίμως με το παρόν ήταν η αρχική επιδίωξη του σεναρίου – κάτι με το οποίο ο συγγραφεύς Τέννεσσι Ουίλιαμς δεν ήταν σίγουρος αν είχε στο βαθμό που ο ίδιος το ήθελε, σωστά αποδοθεί.

Η ταινία βασίζεται στο δραματικό θεατρικό έργο του Αμερικανού δραματουργού Τέννεσσι Ουίλιαμς «Ξαφνικά πέρυσι το καλοκαίρι» το οποίο ασχολείται αφ’ ενός με το ψυχιατρικό θέμα της θεραπείας των ψυχικών παθήσεων, αφ’ ετέρου με τις τραυματικές ιδιόμορφες σχέσεις, μπορεί και την ομοφυλοφιλία, που πάση θυσία πρέπει να μένουν διφορούμενες. Για την Ελίζαμπεθ Τέιλορ υπήρξε ο πρώτος πρωταγωνιστικός ενηλίκου ρόλος στην εταιρεία Columbia.

5 Σημαίες

5/5

Το μυστικό του θανάτου του γιού της Βάιολετ Βέναμπλ, πρέπει να μείνει για πάντα θαμμένο, στην άμμο της μακρινής ισπανικής κωμόπολης. Αυτό είναι κάτι που η ίδια η μητέρα του επιδιώκει ερχόμενη σε αντίθεση με τη λογική της σύλληψης και τιμωρίας του φονιά που η κοινωνία έχει θεσπίσει ως δικαίωση για το θύμα και την οικογένεια του.

Suzy – Ανάμεσα σε δυο άνδρες

29 Απρ.

Τίτλος: Suzy
Σκηνοθεσία: George Fitzmaurice
Πρωταγωνιστούν: Jean Harlow, Cary Grant, Franchot Tone
Είδος: Δράμα
Έτος: 1936
Διάρκεια: 93΄
Τιμητικές διακρίσεις (κυριότερες): Υποψηφιότητα για Όσκαρ μουσικής για το τραγούδι του Walter Donaldson «Did I Remember»

SuzyCapture

Suzy – Jean Harlow, Cary Grant, Franchot Tone

Υπόθεση Στο τέλος του Α΄ παγκοσμίου πολέμου, η Σούζυ Τρεντ χορεύτρια στο Λονδίνο, γνωρίζεται και παντρεύεται με τον εφευρέτη Τέρρυ Μουρ που εργάζεται σε μια εταιρεία κατασκευής αεροπλάνων. Μαζί όμως, ανακαλύπτουν μια συνωμοσία. Η Γερμανίδα Αϊρέλ, κατάσκοπος των Γερμανών, πυροβολεί σε μια ενέδρα το σύζυγο της.

Η Σούζυ καταφεύγει στο Παρίσι πιστεύοντας τον άνδρα της νεκρό και πιάνει δουλειά σ’ ένα καμπαρέ όπου γνωρίζεται με τον αριστοκράτη πιλότο αεροπλάνων Αντρέ Σαρβίλ με τον οποίο παντρεύεται παρά τις αντιρρήσεις του πατέρα του βαρώνου Εδουάρδου Σαρβίλ.
Όμως αυτές διαψεύδονται καθώς κατά την απουσία του Αντρέ στο μέτωπο του συμπαραστέκεται με αφοσίωση.

Suzy2Capture

Suzy – Jean Harlow, Cary Grant, Franchot Tone

Όταν ο άνδρας της Αντρέ τραυματίζεται, πηγαίνει σε βοήθεια του κι εκεί βρίσκει τον τέως σύζυγο της Τέρρυ ζωντανό σε αποστολή να ενισχύει με αεροπλάνα το σμήνος του Αντρέ. Ανακαλύπτει επίσης πως εκεί, ο Αντρέ είχε δεσμό με την ίδια Γερμανίδα κατάσκοπο Αϊρέλ. Γίνεται μια συμπλοκή όπου σκοτώνεται ο Αντρέ. Ο Τέρρυ πετάει σε μια επικίνδυνη αποστολή για να εκδικηθεί τη γερμανίδα κατάσκοπο και τους γερμανούς πιλότους που είχαν στήσει την ενέδρα στον Αντρέ.

Προσγειώνεται στο πύργο στο σημείο όπου έπεσε ο Αντρέ, κατά την κηδεία του οποίου του αποδίδονται τιμές ήρωα. Ο Τέρρυ τέλος γυρίζει πίσω με τη Σούζυ στο Παρίσι.

Λεπτομέρειες: Οι σκηνές των αερομαχιών είναι παρμένες από την ταινία του Howard Hughes «Hell’s Angels» που κόστισαν τη ζωή σε τρεις πιλότους, μάλιστα σε κάποιο γύρισμα τραυματίστηκε και ο ίδιος ο Hughes.
Ελληνικός τίτλος: Διγαμία

The Citron Review

An Online Journal of Brief Literature

The Storyteller

“Inside each of us is a natural-born storyteller, waiting to be released.” (Robin Moore)

Delitrium

The dizzying euphoria you get from inhaling just a bit too much of that "new book" smell.

Yiannis Nanos

Visual Artist

fashion&action

Fani & Athena

paletaart - Χρώμα & Φώς

Η Ελληνική ζωγραφική στο WordPress.com

ΕΚΔΟΣΕΙΣ ΡΑΔΑΜΑΝΘΥΣ

Χρήστος Τσαντής