Αρχείο | European Movies RSS feed for this section

Γερτρούδη

3 Οκτ.

Η Γερτρούδη, μια νέα γυναίκα τραγουδίστρια της όπερας, εγκλωβισμένη σ’ ένα γάμο που έγινε από συμβιβασμό, ερωτεύεται παράφορα τον κατά δέκα χρόνια νεότερο της συνθέτη, Έρλαντ Γιάνσον. Το έργο «Γερτρούδη» είναι ένα αστικό δράμα, ένας θρήνος για τον ατυχή έρωτα που κανείς δεν μπορεί να έχει αυτό που τόσο ποθεί.

gertrud_ecran2

Σκηνή στη Λίμνη Νίνα Πενς, Μπάαρντ Όου

Τίτλος: Γερτρούδη Gertrud
Σκηνοθεσία: Καρλ Ντράγερ (1889-1968) Carl Theodor Dreyer
Πρωταγωνιστούν: Νίνα Πενς Ροντ, Μπεντ Ροθ, Μπάαρντ Όου, Έμπε Ροντ
Έτος: 1964
Είδος: Αισθηματικό δράμα
Χρώμα: Μαυρόασπρη
Γλώσσα: Δανέζικα
Χώρα: Δανία
Διάρκεια: 1 56΄
Τιμητικές διακρίσεις: Βραβείο Bodil 1964  καλύτερης ταινίας, Βενετία βραβείο FIPRESCI Carl Theodor Drayer

gertrud_ecran_mir_ban

Γερτρούδη – Νίνα Πενς Ροντ

Σύνοψη: Στον κομψό κόσμο καλλιτεχνών και μουσικών η Γερτρούδη Κάνινγκ (Nina Pens Rode) τερματίζει το γάμο της με τον σύζυγο της Γκύσταβ (Bendt Rothe) καθώς ερωτεύεται τον συνθέτη Έρλαντ Γιάνσον (Baard Owe). Μια ταινία βασισμένη στο ομότιτλο θεατρικό έργο του Γιάλμαρ Σόντερμπεργκ.
Έρωτας και Πνευματικότητα
Υπόθεση: Η Γερτρούδη ερωτεύεται τον μουσικό Έρλαντ και αποφασίζει να χωρίσει με τον άνδρα της Γκύσταβ. Ο Έρλαντ όμως δεν πληρεί τα ιδεαλιστικά της πρότυπα και γίνεται πρόσωπο προς αποφυγήν καθώς εκείνη απογοητευμένη, κλείνεται σ’ ένα προσωπικό καταφύγιο, που σ’ αυτό δεν χωρά θέση πλέον για τον έρωτα. Μέσα σε αναμνήσεις από το παρελθόν (flashbacks) αλλά και συνομιλίες στο παρόν συναντά και τον Γκάμπριελ (Ebbe Rode) – έναν παλιό της έρωτα, που επιζητά ακόμη να φύγει μαζί της. Το ιδανικό της όμως – που σχηματίστηκε στο νου της από την πρώϊμη νεανική της ηλικία, δεν την αφήνει να παραδοθεί σε μια σχέση που να μην περιέχει τον αληθινό έρωτα σύμφωνα με τα ιδεαλιστικά της πρότυπα, παραμένοντας έτσι απομονωμένη, στο όνειρο μιας  απόλυτης αγάπης.

gertrud_ecran

Στη Λίμνη, Γερτρούδη – Νίνα Πενς Ροντ

Το έργο εκτυλίσσεται σε κλειστό χώρο (μεγαλοαστικό σαλόνι) έχοντας μόνο μια σκηνή εξωτερική – της λίμνης. Αυτό ήταν αιτία για μια σχετική απομάκρυνση του κοινού ενώ κατ’ αρχή το έργο έτυχε εγκωμιαστικών κριτικών. Κατά δεύτερο λόγο, η δανέζικη γλώσσα είναι δύσκολη – εμποδίζοντας το κοινό να πλησιάσει (ακουστικά) κατ’ αρχήν, τους ήρωες πράγμα που συμβαίνει σε όλα τα έργα των Σκανδιναβών δραματουργών.Στο θεατρικό έργο του επίσης Δανού Σόντερμπεργκ, ο Ακαδημαϊσμός του Ντράγερ βγήκε την πιο πλήρη έκφραση, πλησιάζοντας το άκρως αυστηρό ύφος του «Μέρες Οργής» (1943). Είναι το τελευταίο έργο (Κύκνειο Άσμα) που γύρισε ο Ντράγερ έχοντας διαγράψει μια μακρά πορεία ως σκηνοθέτης – από τον «Πρόεδρο» 1919 ως τη «Γερτρούδη» 1964)

Ο Σκηνοθέτης: Ο Καρλ Τέοντορ Ντράγιερ γεννήθηκε το 1899 στην Κοπεγχάγη. Το 1918 σκηνοθέτησε την πρώτη του ταινία, «Πρόεδρος». Η εμπορική επιτυχία ήρθε με την έβδομη ταινία του, «Αφέντης του σπιτιού» (1925), που του άνοιξε τις πόρτες των γαλλικών στούντιο, όπου γυρίστηκε το 1928 «Το πάθος της Ζαν ντ’ Αρκ». Το 1930 γύρισε τη δεύτερη ταινία του στη Γαλλία και την πρώτη του ομιλούσα, το «Βαμπίρ» («Vampyr»). Το 1956 βραβεύεται για την ταινία «Ο Λόγος» στο Φεστιβάλ της Βενετίας. Σύμφωνα με τον Τριφό «ποτέ πριν δεν απονεμήθηκε πιο δίκαιος «Χρυσός λέων» απ’ αυτόν που στεφάνωσε το «Λόγο»», ένα δράμα με μεταφυσικό μύθο που έχει ως κύριο θέμα την παραφροσύνη που προκαλούν οι δογματικές διαμάχες. Το κύκνειο άσμα του Ντράγιερ είναι η «Γερτρούδη», μια ταινία – πορτρέτο της σύγχρονης γυναίκας.

Το θεατρικό έργο: Το έργο αντλεί την υπόσταση του από το ομώνυμο δράμα του Σουηδού συγγραφέα που έζησε στη σκιά του Αυγούστου Στρίντμπεργκ, Γιάλμαρ Σόντερμπεργκ (Hjalmar Soderberg / 1849-1961) ωστόσο αδιόρατα διακρίνεται η θεατρική δομή, στη τελευταία περίοδο δράσης του έργου, καθώς ο Ντράγερ έχει βασιστεί στην πρώτη ύλη δημιουργώντας τη δική του – σαν πολύτιμο πετράδι έκδοση. Θέμα η Γυναίκα στην αστική κοινωνία των αρχών του αιώνα όμως θα μπορούσε να είναι σε κάθε κοινωνία αφού η τελευταία (η κοινωνία) έχει δημιουργηθεί από άνδρες, δίνοντας της έναν ρόλο που στο τέλος-τέλος την αποξενώνει.

Γκύσταβ: Σ’ αγαπώ Γερτρούδη
Γερτρούδη: Αγάπη, μια τόσο μεγάλη λέξη… Αυτά που αγαπάς είναι πολλά… Δύναμη και δόξα… Αγαπάς τον εαυτό σου, την πνευματικότητα σου – τα βιβλία σου, τα πούρα Αβάνας  και μερικές φορές ναι, είμαι σίγουρη αγαπάς κι εμένα

Advertisements

Ο Αστυνόμος

18 Νοέ.

UnFlic2
Ο σκοτεινός κόσμος του υποκόσμου
—Επιθεωρητής Εντουάρ Κολμάν: «Οι άνθρωποι πάντα θα κάνουν λάθος πράξεις»
unFlicΤίτλος: Ο Αστυνόμος (Un Flic), (Dirty Money)
Σκηνοθεσία: Jean-Pierre Melville
Πρωταγωνιστούν: Alain Delon, Richard Crenna, Catherine Deneuve, Riccardo Cucciolla, Michael Conrad
Είδος: Αστυνομική, film-noir
Έτος: 1972
Διάρκεια: 100΄
Τόποι γυρισμάτων: Παρίσι, Splendid Hotel κ.ά.

UnFlic_Delon

Alain Delon – Un Flic (Ο Αστυνόμος) 1972

Σύνοψις: Ο Σιμόν (Richard Crenna) και οι συνεργοί του ληστεύουν μια τράπεζα στη πλευρά του Ατλαντικού, Γαλλία. Κρύβουν τη λεία τους στην εξοχή και τον κτυπημένο σύντροφο τους σε μια κλινική στο Παρίσι. Ο επιθεωρητής Εντουάρ Κολμάν (Alain Delon) δεν είναι επιφορτισμένος μ’ αυτή την υπόθεση καθώς ασχολείται με τη σύλληψη ενός εμπόρου ναρκωτικών στο τρένο για Λισσαβώνα. Ωστόσο γνωρίζεται με τον Σιμόν υπό την ιδιότητα του δευτέρου ως ιδιοκτήτη νυχτερινού κέντρου και συντρόφου της παγερά όμορφης Κάθυ (Catherine Deneuve), ενόσο η σπείρα του Σιμόν, ετοιμάζει μια δεύτερη επιτυχέστερη ληστεία.

UnFlic_Richard_Crenna

Richard Crenna – Un Flic (Ο Αστυνόμος) 1972

Για την κατάταξη παρόμοιων θεμάτων στη κατηγορία αστυνομικό, θρίλερ, νουάρ, εξετάζονται τα κριτήρια του θέματος με την ανάδειξη κυρίως, ποια πλευρά υποστηρίζεται – με το διαχωρισμό των καλών και των κακών. Εδώ δεν ισχύει κάτι τέτοιο, καθώς το πρώτο μέρος ασχολείται εξ ολοκλήρου με τον Σιμόν και τις δύο ληστείες τραπεζών. Επισημαίνεται πως τα πλάνα του βροχερού τοπίου στον Ατλαντικό, στη Δ. Γαλλία, κάνουν την ταινία υποδειγματικής σκηνοθετικής μαεστρίας. Το μέρος με την επίθεση στο τρένο, διακρίνεται για την προσήλωση του σκηνοθέτη στην παραμικρότερη λεπτομέρεια. Στο μεταξύ οι αστυνομικοί περιφέρονται, περιπλανώνται ακριβέστερα, στη παγωμένη και έρημη παρισινή νύχτα, χωρίς σκοπό κα αποτέλεσμα.

UnFlic_Banque

(από αριστερά) Riccardo Cucciolla, Richard Crenna, Michael Conrad – Un Flic (Ο Αστυνόμος) 1972

Ένα ψυχρό τοπίο, ψυχροί το ίδιο εκτελεστές ληστειών, ψυχρή ομορφιά και των δύο κόσμων: της νύχτας με τις φιγούρες του Σιμόν και της Κάθυ, το ίδιο ψυχρές με την αγγελική ψυχρότητα του επιθεωρητή Κολμάν που ψάχνει τους ενόχους. Η φιλία του με τον Σιμόν θα καταστεί εμπόδιο στη σύλληψη των κακών. Εκεί που ξεκινά η φιλία, σταματάει η απόδοση δικαιοσύνης.

UnFlic_Delon_Deneuve

Catherine Deneuve, Alain Delon – Un Flic (Ο Αστυνόμος) 1972

Αυτή η ταινία υπήρξε και το «κύκνειο άσμα» του Ζαν-Πιερ Μελβίλ (1917 – 1973) καθώς πέθανε από καρδιακή προσβολή πέντε μήνες μετά την έξοδο της ταινίας, στις αίθουσες.

Λεπτομέρειες: Λέγεται πως κατά τη διάρκεια των γυρισμάτων ο Ζαν-Πιερ Μελβίλ είχε φτιάξει μια καμπίνα στο σετ και περνούσε εκεί τον καιρό του μη μιλώντας σε κανέναν – εκτός γυρισμάτων φυσικά.
Επίσης σε μια σκηνή της ταινίας στο γραφείο του επιθεωρητή Κολμάν, στον τοίχο ανάμεσα σε άλλα γραμμένα ονόματα, διακρίνεται κι αυτό του Τζεφ Κοστέλο (Jef Costello) – όνομα που είχε ως πρωταγωνιστής ο Ντελόν σε μια άλλη από τις ταινίες που συνεργάσθηκαν – «Ο δολοφόνος με το αγγελικό πρόσωπο» (Le Samourai).
Ο Riccardo Cucciolla την ίδια χρονιά (1971), είχε βραβευθεί για την ερμηνεία του στην ταινία «Σάκο και Βαντσέτι».

«Ο Αστυνόμος», αποτελεί μέρος της τριλογίας του υποκόσμου: «Ο δολοφόνος με το αγγελικό πρόσωπο» (1967), «Ο κόκκινος κύκλος» (1970), «Ο Αστυνόμος» (1972) – με πρωταγωνιστή και στα τρία τον Αλαίν Ντελόν ως παρανομούντα καταζητούμενο, και μόνο στο τρίτο – από την πλευρά του νομιμότητας, ως επιθεωρητής Edouard Coleman: Commissaire Edouard Coleman όπου και καταδείχνεται επιτυχώς η σκληρότητα και ο κυνισμός της γαλλικής αστυνομίας.

CathDeneuve

Catherine Deneuve – Un Flic (Ο Αστυνόμος) 1972

Ο ψυχρός κόσμος της νύχτας συμπλέκεται με τον εξ ίσου ψυχρό των αστυνόμων και των κλεφτών. Κλέφτες και αστυνόμοι σ’ ένα παιχνίδι ψυχρού παιχνιδιού του χρήματος και της παρανομίας καθώς συμπλέκονται σε μια αδιέξοδη πεσιμιστική ατμόσφαιρα όπου κανείς δεν κερδίζει. Τα κάδρα των λήψεων αντανακλούν πάντα την ερημιά των βροχερών τοπίων των ακτών του Ατλαντικού, της παρισινής νύχτας, του μισοάδειου πολυτελούς νυχτερινού κέντρου, όπου θαμώνες με πρόσωπα ανέκφραστα και ψυχρά περιφέρουν θαρρείς την απελπισία τους.

Η ταινία επανακυκλοφόρησε σε νέα κόπια DVD προσφάτως.

Η Ρόζα της Σμύρνης

26 Ιαν.

«Ρόζα της Σμύρνης» – Χωρίς αποσκευές, γεμάτη μυστικά

roza2captureΤίτλος: Η Ρόζα της Σμύρνης (Roza of Smyrna)
Σκηνοθεσία: Γιώργος Κορδέλλας
Πρωταγωνιστούν: Λήδα Πρωτοψάλτη, Τάσος Νούσιας, Γιουλίκα Σκαφίδα, Ευγενία Δημητροπούλου, Γιλμάζ Γκρούντα
Σενάριο: Χριστίνα Λαζαρίδη (Βασισμένο στο βιβλίο «Ισμαήλ και Ρόζα»)
Είδος: Δράμα
Έτος: 2016
Τόποι γυρισμάτων: Σμύρνη, Κωνσταντινούπολη, Αθήνα, Λέσβος (Αγιάσος)
Διάρκεια: 97΄

Υπόθεση: Αθήνα, 1987. Ο αρχιτέκτων Δημήτρης παθιασμένος συλλέκτης παλιών αντικειμένων θέλει να οργανώσει ένα υλικό για μια έκθεση που θα γίνει στην Αθήνα με θέμα τον συγκερασμό πολιτισμών δια μέσου ιστορικών χρονικών περιόδων.

rozacaptureΈχοντας στρέψει το ενδιαφέρον του στη Σμύρνη την εποχή της Καταστροφής καθώς και την εποχή πριν την ανταλλαγή των πληθυσμών μεταξύ Ελλάδας Τουρκίας, αποφασίζει να πάει ως εκεί. Στο ταξίδι του γι’ αυτό το σκοπό – στη Σμύρνη, συνοδεύεται από τον διευθυντή του μουσείου και τη φιλενάδα του Ρίτα.

Σε μια περιπλάνηση του στην πόλη προς εύρεση υλικού βρίσκει μια παλιά φωτογραφία, ένα νυφικό με ένα λεκέ αίματος επάνω και ένα γράμμα. Αυτά τα πειστήρια γίνονται η αιτία να γνωρίσει από κοντά την ηλικιωμένη αινγματική Ρόζα που ζει με την εγγονή της Μαριάννα στην Σμύρνη, έχοντας για δεκαετίες κρυμμένο ένα μυστικό σχετικά με τη σχέση της την εποχή που ζούσε στη Σμύρνη με τον ισχυρό Τούρκο, τον Ισμαήλ. Αυτό το μυστικό οδηγεί τον Δημήτρη, τη Μαριάννα και τη Ρίτα, να γίνουν κοινωνοί της ιστορίας της, καθώς θα την αναβιώσουν μέσα από τις διηγήσεις της.

rozabookcaptureΤο Βιβλίο: «Ισμαήλ και Ρόζα»: Η αινιγματική Σμυρνιά γερόντισσα Ρόζα και ο πανίσχυρος Ισμαήλ ζουν επί δεκαετίες με το βάρος ενός μυστικού σημαδεμένου από τη βία της Μικρασιατικής Καταστροφής. Το συλλεκτικό πάθος ενός αρχιτέκτονα, μια παλιά φωτογραφία και ένα νυφικό λερωμένο με αίμα γίνονται η αφορμή για ν’ ανασυρθεί η ιστορία τους από το παρελθόν και μαζί της κομμάτια της παρουσίας και της δράσης του ελληνισμού στη Μικρασία. Του Γιάννη Γιαννέλλη – Θεοδοσιάδη.

Barbara

22 Νοέ. Barbara

Barbara – Σκηνοθεσία: Christian Petzold

Barbara

Barbara – Nina Hoss

Τίτλος: Barbara
Σκηνοθεσία: Christian Petzold
Σενάριο: Christian Petzold
Πρωταγωνιστούν: Nina Hoss, Ronald Zehrfeld, Rainer Bock
Έτος: 2012
Είδος: Κοινωνική, Πολιτική, Αισθηματική
Διάρκεια: 105′
Τόποι γυρισμάτων: Άνω Σαξωνία (Saxony-Anhalt) (Γερμανία)
Τιμητικές διακρίσεις: (Κυριότερες): Υποψηφιότητα για τον Χρυσό Λέοντα, Έπαθλο Ασημένιος Λέοντας κατηγορία καλύτερος Σκηνοθέτης Christian Petzold, Βραβείο Αναγνωστών Berliner Morgenpost ως η καλύτερη ταινία, Βερολίνο 2012, Κάπρι Hollywood 2012: Καλύτερη ευρωπαία ηθοποιός Nina Hoss, Βραβείο Γερμανών κριτικών ταινιών, Christian Petzold, καλύτερη ταινία 2013

barbara2

Ronald Zehrfeld, Nina Hoss – Barbara

Υπόθεση: Στη κομμουνιστική Ανατολική Γερμανία του ’80, μια γιατρός η Μπάρμπαρα, έρχεται στο τοπικό νοσοκομείο μιας μικρής επαρχιακής κωμόπολης έχοντας πέσει σε δυσμένεια στην πρωτεύουσα. Ο λόγος; ζήτησε μια βίζα εξόδου από τη χώρα. Εκεί τα περιστατικά είναι αρκετά, οι γιατροί λιγοστοί. Αν και συνδέεται με ένα ανώτερο στέλεχος της πρωτεύουσας, δημιουργεί σχέση με το γιατρό του νοσοκομείου αν και στην αρχή ήταν κλειστή και δύσπιστη επειδή φοβόταν τυχόν πληροφοριοδότες της Stasi μέσα στο νοσοκομείο. Το έργο ήταν η επίσημη συμμετοχή της Γερμανίας στα Όσκαρ του 2013 στη κατηγορία της ξενόγλωσσης ταινίας.

Κριτική: Το έργο από την πρώτη σκηνή σε βάζει στην ατμόσφαιρα της κομμουνιστικής Ανατολικής Γερμανίας υπό το φόβητρο της Στάζι (Stasi). Βρισκόμαστε στη δεκαετία του ’80: Ένα αστυνομοκρατούμενο κράτος που και στην εξοχή ακόμη – όπου διαδραματίζεται η υπόθεση, δεν μπορεί να κρύψει το πρόσωπο του. Η φτώχεια, οι στερήσεις των καθημερινών ανέσεων, πάνε μαζί με την καχυποψία, το φόβο σαν ένας ιστός που τυλίγει το υπέροχο φυσικό τοπίο. Μια μελαγχολία διάχυτη, μια τυπικότητα που πρέπει να συνάδει με τους κανόνες του καθεστώτος. Μια απλή ιστορία που καταδείχνει το φόβο που περνάει στους ανθρώπους διαχεόμενος στους γύρω του.

5 Σημαίες

5/5

Ποιος δεν θέλει να φύγει να γλυτώσει; Όμως αυτό θα πρέπει να σχεδιαστεί κρυφά όσο πιο πολύ γίνεται – η οδός προς τον έξω κόσμο είναι μια οδός διαφυγής από το καταπιεστικό καθεστώς. μια φυγή από το μαρτύριο του φόβου. Ο έρωτας κι αυτός είναι πιασμένος στα νύχια του φόβου, γίνεται αιτία ενός ακόμη λόγου φυγής. Αυτή είναι μια ιστορία του κλεισίματος των οριζόντων, μια ταινία για το κακό που αυταρχικά καθεστώτα μπορούν να επιφέρουν σε αθώους ανθρώπους.

Ηθοποιία, σκηνοθεσία, σενάριο – όλα δένουν με το σύνολο για μια ταινία – καταγγελία των μεθόδων των αυταρχικών καθεστώτων. Ο σκηνοθέτης αναδεικνύει επίσης το όμορφο τοπίο της γερμανικής εξοχής με το επαρχιακό νοσοκομείο, τα δάση γύρω του, τους μικρούς δρόμους του χωριού. Η φύση απέναντι στην καταπιεστικότητα – των καθεστώτων, αλλά και ο έρωτας, άμυνα των ανθρώπων απέναντι σε μια στερημένη ελευθερία, που πρέπει να ξανακερδηθεί.

Πικρό Ρύζι

11 Αυγ.

bitterRiceCaptureΤίτλος: Πικρό Ρύζι (Riso Amaro)
Σκηνοθεσία: Giuseppe de Santis
Σενάριο: Giuseppe De Santis
Πρωταγωνιστούν: Silvana Mangano, Raf Vallone, Doris Dowling, Vittorio Gassman
Έτος: 1949
Είδος: Δράμα
Διάρκεια: 108΄
Τοποθεσίες: Cascina Selve, Salasco, Piedmont (κοιλάδα ποταμού Πο)
Τιμητικές διακρίσεις: Υποψηφιότητα για Όσκαρ Σεναρίου (G. De Santis, Carlo Lizzani) 1951, Υποψηφιότητα καλύτερης ταινίας  (Χρυσός Φοίνικας) Φεστιβάλ Κανών 1949

Θέμα: Η ζωή μιας κοινότητας αγροτών (ανδρών – κωπηλατών, επιτηρητών, γυναικών – εργατριών συγκομιδής ρυζιού), στο Βορρά της Ιταλίας στην κοιλάδα του ποταμού Πάδου.
Υπόθεση: Η Φραντζέσκα και ο Ουώλτερ είναι δύο μικρο-απατεώνες του Μιλάνου που για να γλυτώσουν την αστυνομία, βρίσκουν καταφύγιο στην επαρχία, ανάμεσα σε μια μεγάλη ομάδα εργατών συγκομιδής ρυζιού. Εκεί η Φραντζέσκα γνωρίζεται με τη Σιλβάνα και θα γοητευθεί από τον ωραίο στρατιώτη Μάρκο, του γειτονικού  με τον καταυλισμό τους στρατώνα – το ίδιο και ο Ουώλτερ που θα γοητευθεί  κι αυτός από την ωραία Σιλβάνα. Έτσι οι τέσσερις τους εν μέσω της ιστορίας της κλοπής ενός περιδέραιου, έρωτα, αλλά και φόνου τελικά, σχηματίζουν ένα περίεργο ερωτικό τρίγωνο ο καθένας τους με τους νεοφερμένους στον τόπο τους.

Η ταινία είναι  γυρισμένη εξ ολοκλήρου στο ύπαιθρο δίνοντας έμφαση στους αγρότες και τις φυτείες ρυζιού με επίκεντρο μια παράξενη ερωτική συμφωνία – αποτελεί δε κορυφαίο δείγμα του Ιταλικού νεορεαλισμού.Καθιέρωσε δε η εταιρεία παραγωγής Lux Film την Silvana Mangano ως κορυφαία σταρ του Ιταλικού κινηματογράφου.

Το θέμα από μόνο του είναι πρωτότυπο καθώς ασχολείται με τη ζωή των γυναικών χωρικών του Βορρά που απετέλεσε άλλωστε μέρος του εργατικού δυναμικού της χώρας, αλλά έχει ως επίκεντρο έναν σκοτεινό και απειλητικό καμβά μιας ιστορίας έρωτα, πόθου και παράβασης του νόμου, που το καθιστούν εφάμιλλο των ταινιών cinéma vérité του γαλλικού κινηματογράφου – υπερβαίνοντας έτσι τον απλό νεορεαλισμό.

5 Σημαίες

4,5/5

Λεπτομέρειες: (1) Η έννοια Riso στα Ιταλικά έχει δύο έννοιες – το ρύζι αλλά και το χαμόγελο έτσι η ταινία περιέχει και την έννοια του πικρού χαμόγελου.
(2) Με το Πικρό Ρύζι ο Raf (Raffaele) Vallone καθιερώνεται ως διεθνής ηθοποιός. Ο σκηνοθέτης της εξέχουσας αυτής ταινίας του νεορεαλισμού Giuseppe De Santis, του έδωσε το ρόλο του στρατιώτη – διεκδικητής κι αυτός μαζί με τον Γκάσμαν, του έρωτα της Σιλβάνα Μαγκάνο ενώ αρχικά είχε προσληφθεί από την εταιρεία ως σύμβουλος επί ζητημάτων εργατικών διεκδικήσεων.
(3) Η Doris Dowling ήταν γνωστή Αμερικανίδα ηθοποιός και έπαιξε ως ξένη προσκεκλημένη της εταιρείας κατά το πρότυπο και άλλων ταινιών της εποχής βλέπε «Δύο γυναίκες» (La Cioccara)του De Sica (J.P. Belmondo).
Η Σκηνή του χορού όπου η Σιλβάνα φοράει το ψεύτικο εντέλει κολιέ

Προβλήθηκε: Action24 Παρασκευή, 12/8/2016

Το Θεώρημα

11 Ιολ.

Ο δρόμος δεν έχει αλλαγή: Παρά τη διαρκή επανάσταση ανθρώπων, φυτών και λουλουδιών (Οδ. Ελύτης), έθνη, κράτη, κοινωνικές ομάδες αλληλοσπαράσσονται χωρίς ουσιαστική αλλαγή. Μονάχα ο άγγελος που θα επισκεφθεί αυτόν τον τόπο θα μπορέσει να προσφέρει τη λύτρωση από τα δεσμά. Στις βιομηχανικές και μετα-βιομηχανικές κοινωνίες, άνθρωποι αποκομμένοι από τα συναισθήματα τους,  περιφέρουν θλιβερά τα αδιέξοδα τους, εκπληρώνοντας μια άδικη προφητεία.

TeoremaCapture

Silvana Mangano, Massimo Girotti – Το Θεώημα

Τίτλος: Θεώρημα Teorema
Σκηνοθεσία: Pier-Paolo Pasolini
Σενάριο: Pier-Paolo Pasolini
Πρωταγωνιστούν: Terence Stamp (Επισκέπτης), Silvana Mangano (Lucia), Laura Betti, Massimo Girotti, Anne Wiazemsky (Odetta)
Είδος: Δράμα, Μυστηρίου, Αλληγορία
Έτος: 1968
Διάρκεια: 105′  (κινηματογραφική έκδοση 99′)
Τόποι γυρισμάτων: Milano (Lombardia)
Τιμητικές διακρίσεις (κυριότερες): Υποψηφιότητα (Χρυσός Λέων) καλύτερου σκηνοθέτη Pier-Paolo Pasolini, Laura Betti, καλύτερη ηθοποιός: Φεστιβάλ Βενετίας (Mostra) 1969

Teorema2Capture

Terence Stamp – Το Θεώρημα (1968)

Κεντρική Ιδέα:

Ένας απρόσμενος επισκέπτης ιδιαίτερης ομορφιάς, εισέρχεται σε ένα μεγαλοαστικό σπίτι στα περίχωρα του Μιλάνου και γοητεύει κατά σειρά την οικιακή βοηθό, τους γονείς και τα δύο αδέλφια της οικογένειας αυτής.

Αυτός ο παράξενος επισκέπτης μετά την καταλυτική ερωτική επιρροή του στα άτομα αυτά, φεύγει αφήνοντας τα μόνα, στην αφόρητη δυστυχία τους πια. Ποιος είναι αυτός ο άνθρωπος;

Όταν παίχτηκε δημιούργησε ένα σκάνδαλο λόγω θέματος – όχι όμως τόσο έντονο όσο του «Σαλό», επτά χρόνια μετά (1975).

Σύνδεσμος

Μέσα στο σπίτι

2 Ιον.

Το αγόρι στο τελευταίο θρανίοdanslaMaisonCaptureΤίτλος: Το αγόρι στο τελευταίο θρανίο (Dans la maison)
Σκηνοθεσία: Francois Ozon
Πρωταγωνιστούν: Kristine Scott-Thomas, Caroline Cellier
Έτος: 2012

Τα χιόνια του Κιλιμάντζαρο

1 Ιον.

Τίτλος: Τα Χιόνια του Κιλιμάντζαρο (Les neiges du Kilimandjaro)
Σκηνοθεσία: Robert Guédiguian
Σενάριο: R. Guédiguian εμπνευσμένο από ένα ποίημα του Β. Ουγκώ (Les Pauvres Gens)
Πρωταγωνιστούν: Ariane Ascaride, Jean-Pierrre Darroussin, Anais Demoustier
Είδος: Κοινωνική (Δράμα)
Έτος: 2011
Διάρκεια: 107′
Τόποι γυρισμάτων: Μασσαλία (λιμάνι)
Τιμητικές διακρίσεις (Κυριότερες) Κάννες 2011 υποψηφιότητα για βραβείο Ένα κάποιο βλέμμα (Un certain regard): Robert Guédiguian, Υποψηφιότητα César 2012, Arianne Ascaride, Lumiere Awards 2012, καλύτερο σενάριο: Robert Guédiguian

arianneCapture

Τα χιόνια του Κιλιμάντζαρο – Ariane Ascaride, Jean-Pierre Darroussin

Θέμα: Ένα ζευγάρι συνταξιούχων πέφτει θύμα ληστείας όμως η σύλληψη και τιμωρία των ενόχων δεν μοιάζει να ‘ναι αρκετό γι’ αυτούς.

Υπόθεση: Ο Μισέλ μέλος του ναυπηγοεπισκευαστικού συνδικάτου μόλις πριν από λίγο καιρό εργαζόταν σε ένα ναυπηγείο της Μασσαλίας. Όμως πιεζόμενος από την πολιτική απολύσεων που θέλει να εφαρμόσει η διεύθυνση της ναυπηγοεπισκευαστικής αποβάθρας του λιμανιού, παραχωρεί τη θέση του οικειοθελώς, σε κάποιον άλλο – παραιτούμενος ο ίδιος. Οι δικοί του του συμπαραστέκονται  – με τη γυναίκα του πάνω απ’ όλους, μη θέλοντας να κάνουν τα πράγματα δυσκολότερα – κάτι που προκύπτει ωστόσο, με το να πέσει σε λίγο καιρό, θύμα ληστείας. Κατά καλή του τύχη βρίσκει τον ένοχο που δεν είναι άλλος από εκείνον που πήρε τη θέση του μόλις παραιτήθηκε από τη δουλειά του.

aria_darousselCapture

Τα χιόνια του Κιλιμάντζαρο

Και ο Μισέλ και η γυναίκα του Μαρί-Κλαιρ, όταν διαπιστώνουν το κίνητρο της ληστείας βρίσκονται αντιμέτωποι με τις μεγάλες συνέπειες που θα φέρει η τιμωρία του ενόχου, καθώς και με τα ιδανικά τους: το πρόβλημα να τιμωρηθεί  ο ένοχος, συνάδει με το τεράστιο ερώτημα που βρίσκεται μπροστά τους: να αποδοθεί ή όχι δικαιοσύνη;
Η ταινία τελειώνει – αρχίζοντας σε χαμηλό ήχο που δυναμώνει σιγά-σιγά, με το πασίγνωστο ομότιτλο τραγούδι «Les neiges du Kilmandjaro«.
Τα χιόνια του Κιλιμάντζαρο: Pascal Danel

Οι Συμμαθητές – Τέλος Εποχής

4 Μάι. End of Era

Τίτλος: Τέλος Εποχής (1994) End of an Era
Σκηνοθεσία: Αντώνης Κόκκινος
Σενάριο Αλέξανδρος Κακαβάς, Αντώνης Κόκκινος
Παίζουν: Κώστας Καζανάς, Δημοσθένης Παπαδόπουλος, Γιώργος Πυρπασόπουλος, Πέγκυ Τρικαλιώτη, Δέσποινα Κούρτη, Τάσος Γιαννόπουλος, Δέσποινα Τομαζάνη κ.ά. Επίσης ο Βαγγέλης Καζάν που υποδύεται τον πατέρα του Χρίστου (Δημοσθένης Παπαδόπουλος).
Τιμητικές διακρίσεις: Βραβείο καλύτερης ταινίας φεστιβάλ Θεσσαλονίκης 1995, υποψηφιότητα (Crystal Globe) Κάρλοβι Βάρι 1995.
Διάρκεια: 98΄
Είδος: Κοινωνική


EndOfEraCaptureΠρόκειται για μια παρέα τελειοφοίτων νεαρών του Γιώργου, Χρίστου, Περικλή, Στέλλας, Λένας, Νάσου και Γιάννη στο τέλος της δεκαετίας του ’60 με αρχές του ’70. Πάρτυ, χαρτιά, χοροί στο Ακροπόλ (μάλλον) με ωραία φουστάνια και κοστούμια με παπιγιόν, ερωτικές ιστορίες. Είναι η εποχή της δικτατορίας αλλά οι νεαροί δεν απασχολούνται μ’ αυτό τόσο, αλλά με τα φλερτ, τις βόλτες, τη μουσική. Η Αθήνα μιας άλλης εποχής με τα παλιά αθηναϊκά σπίτια στις γειτονιές, τους σταθμούς του Ηλεκτρικού, τις γνωστές λεωφόρους Βασ. Σοφίας, Πατησίων, τη μουσική. Η τελευταία και το μεγάλο ενδιαφέρον της εποχής, με τα τραγούδια των Beatles, Rolling Stones, Clash, The Troggs, τότε που υπήρχε το «Ρόδον» της οδού Μάρνη – σημείο συναυλιών ξένων συγκροτημάτων αλλά και η μόδα των ραδιοφωνικών μουσικών εκπομπών βλ. εκπομπές Πετρίδη, αλλά και των πειρατικών. Επίσης μια εποχή που το ξενοδοχείο Ακροπόλ της οδού Πατησίων με το χορευτικό κέντρο στο υπόγειο γνώρισε μεγάλες δόξες.

Σύνοψη:
telosEpochisCapture

Ο Χρίστος (Δημοσθένης Παπαδόπουλος) έρχεται το 1969 με την οικογένειά του από την επαρχία στην Αθήνα, φοιτά σε ένα Γυμνάσιο αρρένων της πρωτεύουσας και προετοιμάζεται για τις εισαγωγικές εξετάσεις στο πανεπιστήμιο. Γρήγορα γίνεται μέλος μιας παρέας τελειοφοίτων. Οι νεαροί θα αντιμετωπίσουν την πνιγηρή πραγματικότητα και την ανελευθερία της εποχής, μέσα απ’τις μαθητικές σκανταλιές, τη ροκ μουσική, τη θεατρική ομάδα που έχουν στήσει (βλ. Ιονέσκο), και τους έρωτες, οι οποίοι θα ενώσουν αλλά και θα χωρίσουν τους φίλους και συμμαθητές.

5 Σημαίες

4/5

Η ταινία ασπρόμαυρη φωτογραφία με παρεμβολές χρωματιστού στις σύγχρονες σκηνές όπου κινείται ο βασικός αφηγητής κατά την εποχή που γυρίστηκε η ταινία (1994) και της τότε (’69 – ’70) εφηβείας του, έχει έντονα τα χαρακτηριστικά της νουβέλ-βαγκ όπου η ανεμελιά και η φρεσκάδα συνδέονται με την απώλεια και την επακόλουθη της απογοήτευση. Η φιλία με τις συγκρούσεις.
Οι έγχρωμες σκηνές που παρεμβάλονται (αραιά πάντως, στη διάρκεια της ταινίας) είναι μονότονες και δυστυχώς χαλάνε το κλίμα της εποχής που η σκηνοθεσία έχει αριστοτεχνικά αποδώσει. Διακόπτουν κάπως βίαια την ατμόσφαιρα ενώ θα μπορούσε η ταινία να κινείται αποκλειστικά στο χρόνο που διαδραματίζεται η κυρίως αφήγηση – έντονα φορτισμένος χρόνος από τις νεανικές ανησυχίες – συγχρόνως φέροντας μια αυθεντική φρεσκάδα των ηρώων της, καταδείχνοντας επίσης τη πνιγηρότητα μιας εποχής (δικτατορία). Η σκηνή του τέλους σύγχρονη εποχή (γυρίσματος), με τον ήρωα να μπαίνει στο «Ρόδον» κρατώντας δύο εισητήρια αντί για ένα, είναι ευρηματική – σαν αναφορά στο χαμένο συμμαθητή του και δικαιολογεί τις παρεμβολές στο χρόνο.

Στο ζενερίκ των τίτλων του τέλους εντυπωσιακό άκουσμα το Wild Thing (The Troggs).
Παίχτηκε στην ΕΡΤ2 Μάιος 3.

Σύνδεσμος

Η Περιπέτεια

26 Φεβ.

L’ Avventura MonicaΤίτλος: Η Περιπέτεια
Σκηνοθεσία: Μικελάντζελο Αντονιόνι (Michelangelo Antonioni)
Πρωταγωνιστούν: Μόνικα Βίτι (Monica Vitti), Λέα Μασάρι (Lea Massari), Γκαμπριέλε Φερτσέτι (Gabriele Ferzetti)
Είδος: Αισθηματικό
Κατηγορία θέματος: Υπαρξιακό (Αλλοτρίωση)
Διάρκεια: 2 23′
Έτος: 1960
Τόποι γυρισμάτων: Σικελία – Μεσσήνη, Ηφαιστειακά νησάκια Ιταλίας (Σικελία)
Τιμητικές διακρίσεις (Κυριότερες): Βραβείο Κριτικής επιτροπής Κάννες 1960, Χρυσές Σφαίρες Ιταλία 1961 Καλύτερη ηθοποιός Μόνικα Βίτι, Ένωση Κινηματογραφικών Κριτικών Ιταλία 1960 Βραβείο Ασημένια Κορδέλα Μουσική (Giovanni Fusco), Καλύτερου Σκηνοθέτη, Πρωτότυπου σεναρίου: Μικελάντζελο Αντονιόνι. Υποψηφιότητα Καλύτερης Ηθοποιού Μόνικα Βίτι, Υποστηρικτικού ρόλου Λέα Μασάρι, Κινηματογράφησης (Φωτογραφίας σε ασπρόμαυρο) Aldo Scavarda
AvventuraCapture

Sandro: Γιατί να βρισκόμαστε εδώ μιλώντας, φιλονικώντας; Πίστεψε με Anna, οι λέξεις γίνονται όλο και λιγότερο απαραίτητες. Οι λέξεις δημιουργούν παρεξηγήσεις. Καλύτερη η σιωπή.

Κεντρική Ιδέα
Με φόντο μια εκδρομή σε ένα νησί της Μεσογείου εξετάζεται η σχέση της εξαφανισμένης στο νησί Άννας (Lea Massari) με τον αρραβωνιαστικό της Σάντρο (Gabriele Ferzetti) ο οποίος έχοντας μαζί του στην αναζήτηση τη φίλη της Κλαούντια (Monica Vitti) την ερωτεύεται ξεχνώντας την Άννα αλλά και αυτή η σχέση θα καταλήξει άδοξα.

Υπόθεση: Μια παρέα πλουσίων Ιταλών βρίσκεται σ’ ένα γιοτ σε μια εκδρομή στη Μεσόγειο προς τα ηφαιστειακά νησιά της Ιταλίας. Όταν πρόκειται να φύγουν απ’ το νησί βρίσκουν πως η Άννα (κεντρική ηρωίδα μέχρι τώρα) λείπει. Ο Σάντρο μνηστήρας της και η Κλαούντια φίλη της θα παραμείνουν στο νησί ψάχνοντας την χωρίς αποτέλεσμα, ενώ παράλληλα θα ερωτευθούν, ξεχνώντας για τα καλά την Άννα.


L'Avventura (1960) on IMDb

5 Σημαίες

5/5

Ατού της σκηνοθεσίας: Η μαυρόασπρη υποβλητική κινηματογράφηση του Aldo Scavarda με πολύ καθαρά πλάνα που φωτοσκιάζονται ελαφρώς. Ο σκηνοθέτης αναλύει σε βάθος τους δύο πρωταγωνιστικούς χαρακτήρες στην εξέλιξη των αισθημάτων που τους προκαλεί η προδοσία τους προς την Άννα – φίλης και μνηστής – αφορμή για να ερευνήσει το αδιέξοδο μιας σχέσης που βασίζεται στις ενοχές για τα καταπατημένα αισθήματα φιλίας.
Επίσης η μουσική όπου στο τρίτο μέρος, σε κάποια σκηνή η Μόνικα Βίτι τραγουδάει η ίδια την επιτυχία της εποχής Mai, της γνωστής Ιταλίδας τραγουδίστριας Mina.

Λέξεις κλειδιά: πρόταση γάμου, εξαφάνιση, φίλος, νησί

The Citron Review

An Online Journal of Brief Literature

The Storyteller

“Inside each of us is a natural-born storyteller, waiting to be released.” (Robin Moore)

Delitrium

The dizzying euphoria you get from inhaling just a bit too much of that "new book" smell.

Yiannis Nanos

Visual Artist

fashion&action

Fani & Athena

paletaart - Χρώμα & Φώς

Η Ελληνική ζωγραφική στο WordPress.com

ΕΚΔΟΣΕΙΣ ΡΑΔΑΜΑΝΘΥΣ

Χρήστος Τσαντής