Αρχείο | Italian Creators RSS feed for this section

Mamma Roma

16 Σεπτ.

Mamma Roma

mamaRomaΣκηνοθεσία: Πιερ-Πάολο Παζολίνι
Έτος: 1962
Πρωταγωνιστούν: Anna Magnani, Ettore Garafolo, Franco Citti
Είδος: Δράμα
Διάρκεια: 106΄
Τοποθεσίες γυρισμάτων: Ρώμη, Λάζιο
Τιμητικές διακρίσεις: Φεστιβάλ Βενετίας Πιερ-Πάολο Παζολίνι βραβείο Ιταλικών σινεμά, Άννα Μανιάνι βραβείο New Cinema, Υποψηφιότητα για τον Χρυσό Λέοντα, Πιερ Πάολο Παζολίνι

mamaRoma2Υπόθεση: Η επονομαζόμενη Μάμα Ρόμα μετά από πολλά χρόνια δουλειάς στους δρόμους της Ρώμης ως εκδιδόμενη γυναίκα, έχοντας μαζέψει αρκετά χρήματα, αποφασίζει να αγοράσει ένα καθώς πρέπει διαμέρισμα στο κέντρο της πόλης καθώς κι ένα πάγκο στη τοπική λαϊκή αγορά.

5 Σημαίες

4/4

Θα ‘ναι ένα νέο ξεκίνημα για ‘κείνην και για τον 16χρονο γιο της Έκτορα, στον οποίο έχει μεγάλη αδυναμία και που ως τότε ζούσε στα περίχωρα. Του βρίσκει δουλειά σαν γκαρσόνι σε ένα εστιατόριο του κέντρου όπου είχε πάει μια μέρα καλεσμένη σε ένα γάμο, αλλά αυτός γρήγορα τα παρατάει καθώς δεν θέλει ούτε να σπουδάσει ούτε να εργασθεί.

Pier Paolo PasoliniΘέλει να γυρίζει με τους ανεπρόκοπους φίλους του στα περίχωρα και στην παραλία – να επιδίδεται σε καυγάδες, διάφορες δουλειές του ποδαριού ακόμη και απάτες. Αυτή προσπαθεί να τον φέρει στον ίσιο δρόμο καλοπιάνοντας τον αγοράζοντας του γι’ αυτό και μια μοτοσυκλέτα. Ο γιος της θα είναι η μοναδική της έννοια: το πως θα τον κάνει έναν έντιμο άνθρωπο αλλά οι προσπάθειες της δεν ευοδώνονται καθώς το παρελθόν την καταδιώκει μην αφήνοντας το καινούργιο να απαλείψει το παλιό, προσκρούοντας παρά τις ωραίες ελπίδες της, στο δραματικό τέλος.

MamaRoma3Λεπτομέρειες Κατά την πρεμιέρα στις 22/9/1962 στη Ρώμη, ο Παζολίνι έτυχε επιθέσεως από φασίστες που διαμαρτύρονταν εναντίον του έργου.

Το έργο αποτελεί το 2ο μέρος της τριλογίας της «Αισθηματικής διάψευσης» αν θέλετε: Α΄μέρος «Ακατόνε» 1961, Β΄Μέρος «Μάμα Ρόμα» 1962, Γ΄Μέρος «Το θεώρημα» 1968. Οι δύο πρώτες ταινίες έχουν ως περίγυρο τις φτωχογειτονιές (οι δύο πρώτες έχουν ως ήρωες τους φτωχοδιάβολους των αστικών περιχώρων) ενώ η τρίτη την εύπορη τάξη (η συναισθηματική κατάπτωση των μελών μιας πλούσιας οικογένειας του Μιλάνου).

περισσότερα για την ταινία (Γαλλικά)

Mamma Roma 1962
Advertisements

Πικρό Ρύζι

11 Αυγ.

bitterRiceCaptureΤίτλος: Πικρό Ρύζι (Riso Amaro)
Σκηνοθεσία: Giuseppe de Santis
Σενάριο: Giuseppe De Santis
Πρωταγωνιστούν: Silvana Mangano, Raf Vallone, Doris Dowling, Vittorio Gassman
Έτος: 1949
Είδος: Δράμα
Διάρκεια: 108΄
Τοποθεσίες: Cascina Selve, Salasco, Piedmont (κοιλάδα ποταμού Πο)
Τιμητικές διακρίσεις: Υποψηφιότητα για Όσκαρ Σεναρίου (G. De Santis, Carlo Lizzani) 1951, Υποψηφιότητα καλύτερης ταινίας  (Χρυσός Φοίνικας) Φεστιβάλ Κανών 1949

Θέμα: Η ζωή μιας κοινότητας αγροτών (ανδρών – κωπηλατών, επιτηρητών, γυναικών – εργατριών συγκομιδής ρυζιού), στο Βορρά της Ιταλίας στην κοιλάδα του ποταμού Πάδου.
Υπόθεση: Η Φραντζέσκα και ο Ουώλτερ είναι δύο μικρο-απατεώνες του Μιλάνου που για να γλυτώσουν την αστυνομία, βρίσκουν καταφύγιο στην επαρχία, ανάμεσα σε μια μεγάλη ομάδα εργατών συγκομιδής ρυζιού. Εκεί η Φραντζέσκα γνωρίζεται με τη Σιλβάνα και θα γοητευθεί από τον ωραίο στρατιώτη Μάρκο, του γειτονικού  με τον καταυλισμό τους στρατώνα – το ίδιο και ο Ουώλτερ που θα γοητευθεί  κι αυτός από την ωραία Σιλβάνα. Έτσι οι τέσσερις τους εν μέσω της ιστορίας της κλοπής ενός περιδέραιου, έρωτα, αλλά και φόνου τελικά, σχηματίζουν ένα περίεργο ερωτικό τρίγωνο ο καθένας τους με τους νεοφερμένους στον τόπο τους.

Η ταινία είναι  γυρισμένη εξ ολοκλήρου στο ύπαιθρο δίνοντας έμφαση στους αγρότες και τις φυτείες ρυζιού με επίκεντρο μια παράξενη ερωτική συμφωνία – αποτελεί δε κορυφαίο δείγμα του Ιταλικού νεορεαλισμού.Καθιέρωσε δε η εταιρεία παραγωγής Lux Film την Silvana Mangano ως κορυφαία σταρ του Ιταλικού κινηματογράφου.

Το θέμα από μόνο του είναι πρωτότυπο καθώς ασχολείται με τη ζωή των γυναικών χωρικών του Βορρά που απετέλεσε άλλωστε μέρος του εργατικού δυναμικού της χώρας, αλλά έχει ως επίκεντρο έναν σκοτεινό και απειλητικό καμβά μιας ιστορίας έρωτα, πόθου και παράβασης του νόμου, που το καθιστούν εφάμιλλο των ταινιών cinéma vérité του γαλλικού κινηματογράφου – υπερβαίνοντας έτσι τον απλό νεορεαλισμό.

5 Σημαίες

4,5/5

Λεπτομέρειες: (1) Η έννοια Riso στα Ιταλικά έχει δύο έννοιες – το ρύζι αλλά και το χαμόγελο έτσι η ταινία περιέχει και την έννοια του πικρού χαμόγελου.
(2) Με το Πικρό Ρύζι ο Raf (Raffaele) Vallone καθιερώνεται ως διεθνής ηθοποιός. Ο σκηνοθέτης της εξέχουσας αυτής ταινίας του νεορεαλισμού Giuseppe De Santis, του έδωσε το ρόλο του στρατιώτη – διεκδικητής κι αυτός μαζί με τον Γκάσμαν, του έρωτα της Σιλβάνα Μαγκάνο ενώ αρχικά είχε προσληφθεί από την εταιρεία ως σύμβουλος επί ζητημάτων εργατικών διεκδικήσεων.
(3) Η Doris Dowling ήταν γνωστή Αμερικανίδα ηθοποιός και έπαιξε ως ξένη προσκεκλημένη της εταιρείας κατά το πρότυπο και άλλων ταινιών της εποχής βλέπε «Δύο γυναίκες» (La Cioccara)του De Sica (J.P. Belmondo).
Η Σκηνή του χορού όπου η Σιλβάνα φοράει το ψεύτικο εντέλει κολιέ

Προβλήθηκε: Action24 Παρασκευή, 12/8/2016

Συνέβη στο Πάρκο (Βίλα Μποργκέζε)

9 Αυγ. Villa Borghese
VillaBorghese2Capture

Vittorio De Sica, Giovanna Ralli – Βίλα Μποργκέζε

Τίτλος: Οι εραστές της Βίλα Μποργκέζε (Villa Borghese)
Παίζουν: Vittorio de Sica, Giovanna Ralli, Eduardo De Filippo, Micheline Presle, Gérard Philipe
Σκηνοθεσία: Gianni Franciolini, Vittorio de Sica
Συγγραφή / Σενάριο: Sergio Amidei
Είδος: Σπονδυλωτό (σκετς) αισθηματική κωμωδία / δράμα
Έτος: 1953
Διάρκεια: 98΄
Τοποθεσίες: Ρώμη, Villa Borghese
Μουσική: C’est si bon του Henri Betti (1917-2005)

Η Villa Borghese είναι μια παλιά έπαυλις στο μέσον ενός τεράστιου πάρκου στη Ρώμη όπου τα αξιοθέατα αναψυχής, διασκέδασης, βρίσκονται σε αφθονία. Μέσα στις σκιερές αλέες, τα περιποιημένα παρτέρια, τα αγάλματα υπάρχει μια μουσική σκηνή σαν αναψυκτήριο αλλά και μια μεγάλη λίμνη όπου κάνεις βαρκάδα.

VillaBorgheseCapture

Villa Borghese 1953

Σ’ αυτό το χώρο διαδραματίζονται οι ιστορίες της ταινίας πότε κωμικές πότε δραματικές που βρίσκονται πάντα κοντά στην αλήθεια της ζωής: απατημένοι σύζυγοι, αποδιωγμένοι εραστές, υπάλληλοι συνοικεσίων, ακόμη και πεταλούδες της νύχτας με τις αντιζηλίες και τα γραφικά τους καμώματα.

Ένας κόσμος που στην επιφάνεια βρίσκεται στον ιδεατό κόσμο της αναψυχής, της διασκέδασης που όμως βράζει κι αυτός στο ζουμί μιας πραγματικότητας που όσο κι αν κρίνεται ζοφερή από τον ψυχρό παρατηρητή, άλλο τόσο παρουσιάζεται στη ταινία γραφική και του στιλ c’est la vie! Οι ιστορίες πότε έχουν αίσιο τέλος πότε όχι όμως τι άλλο να περιμένει κανείς ότι θα συνέβαινε μέσα σ’ ένα τέτοιο πολυσύχναστο συνάμα ειδυλλιακό μέρος;

Η ταινία ακολουθεί το μοντέλο της κλασσικής Ιταλικής κωμωδίας με πινελιές νεορεαλισμού σε ορισμένα (δύο) σκετς όπου και συναντάται το δραματικό στοιχείο.

Η ζωή κυλά με τα κακά τα καλά και τα ανάποδα της. Κι αυτός ο κόσμος της Ρώμης που βγαίνει περίπατο και κλείνει ραντεβού στα κομψά στέκια του πάρκου δεν θα μπορούσε να ξεφύγει απ’ αυτή την πραγματικότητα. Το σκετς με την Micheline Presle και τον Gerard Philippe είναι διαμάντι που αστραποβολά μέσα από το σελυλόιντ της χαριτωμένης αυτής ταινίας. (προβλήθηκε στο Action24 – 8/8/’16)

Το Θεώρημα

11 Ιολ.

Ο δρόμος δεν έχει αλλαγή: Παρά τη διαρκή επανάσταση ανθρώπων, φυτών και λουλουδιών (Οδ. Ελύτης), έθνη, κράτη, κοινωνικές ομάδες αλληλοσπαράσσονται χωρίς ουσιαστική αλλαγή. Μονάχα ο άγγελος που θα επισκεφθεί αυτόν τον τόπο θα μπορέσει να προσφέρει τη λύτρωση από τα δεσμά. Στις βιομηχανικές και μετα-βιομηχανικές κοινωνίες, άνθρωποι αποκομμένοι από τα συναισθήματα τους,  περιφέρουν θλιβερά τα αδιέξοδα τους, εκπληρώνοντας μια άδικη προφητεία.

TeoremaCapture

Silvana Mangano, Massimo Girotti – Το Θεώημα

Τίτλος: Θεώρημα Teorema
Σκηνοθεσία: Pier-Paolo Pasolini
Σενάριο: Pier-Paolo Pasolini
Πρωταγωνιστούν: Terence Stamp (Επισκέπτης), Silvana Mangano (Lucia), Laura Betti, Massimo Girotti, Anne Wiazemsky (Odetta)
Είδος: Δράμα, Μυστηρίου, Αλληγορία
Έτος: 1968
Διάρκεια: 105′  (κινηματογραφική έκδοση 99′)
Τόποι γυρισμάτων: Milano (Lombardia)
Τιμητικές διακρίσεις (κυριότερες): Υποψηφιότητα (Χρυσός Λέων) καλύτερου σκηνοθέτη Pier-Paolo Pasolini, Laura Betti, καλύτερη ηθοποιός: Φεστιβάλ Βενετίας (Mostra) 1969

Teorema2Capture

Terence Stamp – Το Θεώρημα (1968)

Κεντρική Ιδέα:

Ένας απρόσμενος επισκέπτης ιδιαίτερης ομορφιάς, εισέρχεται σε ένα μεγαλοαστικό σπίτι στα περίχωρα του Μιλάνου και γοητεύει κατά σειρά την οικιακή βοηθό, τους γονείς και τα δύο αδέλφια της οικογένειας αυτής.

Αυτός ο παράξενος επισκέπτης μετά την καταλυτική ερωτική επιρροή του στα άτομα αυτά, φεύγει αφήνοντας τα μόνα, στην αφόρητη δυστυχία τους πια. Ποιος είναι αυτός ο άνθρωπος;

Όταν παίχτηκε δημιούργησε ένα σκάνδαλο λόγω θέματος – όχι όμως τόσο έντονο όσο του «Σαλό», επτά χρόνια μετά (1975).

Τα φώτα του Βαριετέ

13 Ιον.

varietyLights2CaptureΤίτλος: Τα φώτα του Βαριετέ (Luci del Varietà)
Σκηνοθεσία: Federico Fellini, Alberto Lattuada
Σενάριο: Federico Fellini
Παίζουν: Pepino De Filippo (Checco dal Monte), Giulietta Masina (Melina Amour), Carla del Poggio (Lily Antonelli)
Διάρκεια: 93΄
Έτος: 1950
Είδος: Κωμωδία, δράμα, μουσικό
Τοποθεσίες γυρισμάτων: Λάζιο, Ρώμη
Τιμητικές διακρίσεις: Βραβείο υποστηρικτικού ρόλου (supporting role) Ιταλών Κριτικών Κινηματογράφου Ασημένια Κορδέλα (Silver Ribbon) στη Τζουλιέτα Μασίνα (1951)

VarietaCapture

Giulietta Masina – Pepino de Filippo

Κεντρική Ιδέα: Ο κόσμος ενός περιπλανώμενου θιάσου, λίγο μετά τον πόλεμο σε ένα επαρχιακό περιβάλλον με θεατρικές σκηνές, θερμόαιμα ακροατήρια, σταθμούς τρένων, εξοχικές περιπλανήσεις.

Υπόθεση: Μια ωραία και φιλόδοξη νεαρή συναντά έναν περιπλανώμενο θίασο βαριετέ και επιμένει να περιληφθεί στην ομάδα των ηθοποιών – τραγουδιστών – μάγων κλπ. Αυτό θα ανατρέψει τη ζωή κάποιων μέσα στο θίασο και θα γίνει αφορμή για καυγάδες, ζήλιες και αντιζηλίες.

Εδώ ζευγάρι αποτελούν ο Τσέκο Νταλ Μόντε (Checco dal Monte / Pepino de Filippo 1 Carla del Poggio 2). Ο Τσέκο όμως είναι ζευγάρι με την Μελίνα Αμούρ (Melina Amour / Giulietta Masina 3) αλλά αυτό δεν φαίνεται να τον εμποδίζει στο μεγάλο του πάθος για την όμορφη Λιλιάνα.

Στόχος της τελευταίας είναι να τον χρησιμοποιήσει για ν’ ανέβει τα σκαλιά της φήμης και της δόξας ως βασίλισσα του Βαριετέ. Σύμμαχος της μόνο ο Τσέκο που την αγαπά ενώ όλοι οι άλλοι του θιάσου την αντιπαθούν γιατί είναι μια ανταγωνίστρια τους στον έρωτα (Giulietta Masina) και στη φήμη

5 Σημαίες

5/5

Κριτική: Προπομπός του έργου La Strada (1955) (εδώ το κεντρικό ζευγάρι είναι ανάποδα στους ρόλους: δηλαδή ο Τσέκο είναι στο ρόλο του θύματος, όπως η Τζιλσεμίνα στο «Λα Στράντα») ασχολείται με τον κόσμο των θεαμάτων των πλανόδιων καλλιτεχνών στην Ιταλική επαρχία.

Με την ταινία αυτή ο Φελίνι συντάσσεται με το κύμα του Νεορεαλισμού δίνοντας όμως στις αστείες καταστάσεις το προβάδισμα, έναντι των δραματικών σκηνών που είναι αρκετές. Στο πρώτο μέρος η Ιταλική επαρχία με τη μοναδική διασκέδαση το θέατρο λαϊκών θεαμάτων με τον κόσμο των ηθοποιών για όλες τις δουλειές: τραγουδιστές, χορευτές, μίμοι, ζογκλέρ.

Στο δεύτερο μέρος η πλοκή μεταφέρεται στη Ρώμη με τον αστικό περίγυρο – περισσότερο φυσικά απαιτητικός… από εκείνον της επαρχίας. Καφέ, δρόμοι με αυτοκίνητα και όχι κάρα, τουαλέτες, περίοπτες εμφανίσεις, κοσμικές συναντήσεις και στο επίκεντρο η φιλόδοξη σουμπρέτα που θέλει να γίνει σταρ. Ο ερωτευμένος μαζί της ιμπρεσάριος Τσέκο εις μάτην θα αναμένει την συγκατάθεση της για τη σχέση τους κι έτσι θα γυρίσει πίσω στη Μελίνα που πάντα θα τον φροντίζει και θα τον αγαπά παρ’ όλα τα «παραστρατήματα» του…

Υπόβαθρο του πρώτου μέρους οι έρημοι χωμάτινοι δρόμοι της φτωχιάς επαρχίας, οι σταθμοί του τρένου με τη φωνή του σταθμάρχη να αναγγέλλει μονότονα τα δρομολόγια ενώ στο δεύτερο μέρος νυχτερινοί δρόμοι, πλατείες, αυτοκίνητα που περνούν αραιά, ζαχαροπλαστεία της μόδας στη Βία Βένετο με τα σχετικά συναπαντήματα. Ένας κόσμος που αναδύθηκε από το σκοτάδι των θεάτρων των κωμοπόλεων στο φως των αστραφτερών νέον της πρωτεύουσας σε όλη του τη γκάμα και τη μεγαλοπρέπεια της ανθρώπινης ματαιοδοξίας.

Pepino de Filippo
1. Μεγάλος Ιταλός κωμικός, καταγόμενος εκ Νάπολης – χαρακτηριστικός τύπος Ναπολιτάνου στα έργα που πρωταγωνίστησε
Carla del Poggio
2. Ιταλίδα ηθοποιός γνωστή για την ομορφιά της από τα καλλιστεία της εποχής – σύζυγος του Alberto Lattuada
Giulietta Masina
giuliettaCapture3. Σύζυγος και μούσα του Federico Fellini – ακολούθησαν τα έργα La Strada (Ο δρόμος / ελληνικός τίτλος «Πουλημένη απ’ τη μητέρα της»), Notti di Campiria (Νύχτες της Καμπίρια / παίχτηκε στο θέατρο από την Αλίκη Βουγιουκλάκη) κ.α.

Μικελ-Αντζελο Αντονιονι

26 Μαρ.

Michelangelo Antonioni (1904 – 2007)

Ο πραγματικός κόσμος μέσα στον οποίο ζούμε είναι αόρατος. Έτσι λοιπόν πρέπει να μάθουμε να ζούμε με τον ορατό – που δεν είναι – (πραγματικός αλλά κόσμος της ψευδαπάτης)

AntonioniCapture

Blow up Κατά τη διάρκεια γυρισμάτων Λονδίνο 1966

Ο Μικελάντζελο Αντονιόνι (1912 – 2007) γεννήθηκε σ’ ένα μεσοαστικό περίγυρο στη Ferrara – της Ιταλικής επαρχίας Emilia-Romagna, το 1912. Στη Μπολόνια σπούδασε οικονομικά ενώ παράλληλα ζωγράφιζε και έγραφε κριτικές για  μια τοπική εφημερίδα.

Το 1939 σε ηλικία 27 ετών, πηγαίνει στη Ρώμη όπου προσλαμβάνεται ως κριτικός κινηματογράφου στο περιοδικό Cinema καθώς σπουδάζει στη Σχολή Κινηματογράφου.

Τα πρώτα του έργα (Χρονικό ενός έρωτα 1950, Η κυρία χωρίς καμέλιες 1953, οι Φίλοι 1955) ανήκουν στο ρεύμα του νεορεαλισμού καθώς ήταν κυρίαρχο στην Ιταλία.

Antonioni2Capture

Η Έκλειψη – Με τους Alain Delon, Monica Vitti 1962

Η παγκόσμια αναγνώριση ήρθε με την τριλογία η Περιπέτεια, η Νύχτα, η Έκλειψη – ταινίες γυρισμένες μεταξύ 1960 – ’62 οι οποίες και βραβεύθηκαν στις Κάνες και στη Βενετία.

Η επιτυχία του επέτρεψε να μεταβεί στο εξωτερικό (Λονδίνο, όπου γύρισε το Blow-up 1966), ΗΠΑ με το Zabriski Point 1970, και το Επάγγελμα Ρεπόρτερ 1975.

Υπήρξε παντρεμένος με την Enrica Αντονιόνι από το 1985 έως το τέλος της ζωής του ενώ από το ’42 είχε σχέση με τη Letizia Balboni. Η σχέση του με την αποκαλούμενη Μούσα του Αντονιόνι, Monica Vitti που αν και χαρακτηριζόταν καταλυτική, διεκόπη. Από το 1985 η εργασία του άρχισε να ελαττώνεται λόγω καρδιακού προβλήματος στην υγεία του.

Ανήκει στην εξέχουσα πλειάδα των Ιταλών σκηνοθετών κρατώντας τη 2η θέση ή την 1η κατ’ άλλους, δίπλα στον Φεντερίκο Φελίνι.

Σύνδεσμος

Η Περιπέτεια

26 Φεβ.

L’ Avventura MonicaΤίτλος: Η Περιπέτεια
Σκηνοθεσία: Μικελάντζελο Αντονιόνι (Michelangelo Antonioni)
Πρωταγωνιστούν: Μόνικα Βίτι (Monica Vitti), Λέα Μασάρι (Lea Massari), Γκαμπριέλε Φερτσέτι (Gabriele Ferzetti)
Είδος: Αισθηματικό
Κατηγορία θέματος: Υπαρξιακό (Αλλοτρίωση)
Διάρκεια: 2 23′
Έτος: 1960
Τόποι γυρισμάτων: Σικελία – Μεσσήνη, Ηφαιστειακά νησάκια Ιταλίας (Σικελία)
Τιμητικές διακρίσεις (Κυριότερες): Βραβείο Κριτικής επιτροπής Κάννες 1960, Χρυσές Σφαίρες Ιταλία 1961 Καλύτερη ηθοποιός Μόνικα Βίτι, Ένωση Κινηματογραφικών Κριτικών Ιταλία 1960 Βραβείο Ασημένια Κορδέλα Μουσική (Giovanni Fusco), Καλύτερου Σκηνοθέτη, Πρωτότυπου σεναρίου: Μικελάντζελο Αντονιόνι. Υποψηφιότητα Καλύτερης Ηθοποιού Μόνικα Βίτι, Υποστηρικτικού ρόλου Λέα Μασάρι, Κινηματογράφησης (Φωτογραφίας σε ασπρόμαυρο) Aldo Scavarda
AvventuraCapture

Sandro: Γιατί να βρισκόμαστε εδώ μιλώντας, φιλονικώντας; Πίστεψε με Anna, οι λέξεις γίνονται όλο και λιγότερο απαραίτητες. Οι λέξεις δημιουργούν παρεξηγήσεις. Καλύτερη η σιωπή.

Κεντρική Ιδέα
Με φόντο μια εκδρομή σε ένα νησί της Μεσογείου εξετάζεται η σχέση της εξαφανισμένης στο νησί Άννας (Lea Massari) με τον αρραβωνιαστικό της Σάντρο (Gabriele Ferzetti) ο οποίος έχοντας μαζί του στην αναζήτηση τη φίλη της Κλαούντια (Monica Vitti) την ερωτεύεται ξεχνώντας την Άννα αλλά και αυτή η σχέση θα καταλήξει άδοξα.

Υπόθεση: Μια παρέα πλουσίων Ιταλών βρίσκεται σ’ ένα γιοτ σε μια εκδρομή στη Μεσόγειο προς τα ηφαιστειακά νησιά της Ιταλίας. Όταν πρόκειται να φύγουν απ’ το νησί βρίσκουν πως η Άννα (κεντρική ηρωίδα μέχρι τώρα) λείπει. Ο Σάντρο μνηστήρας της και η Κλαούντια φίλη της θα παραμείνουν στο νησί ψάχνοντας την χωρίς αποτέλεσμα, ενώ παράλληλα θα ερωτευθούν, ξεχνώντας για τα καλά την Άννα.


L'Avventura (1960) on IMDb

5 Σημαίες

5/5

Ατού της σκηνοθεσίας: Η μαυρόασπρη υποβλητική κινηματογράφηση του Aldo Scavarda με πολύ καθαρά πλάνα που φωτοσκιάζονται ελαφρώς. Ο σκηνοθέτης αναλύει σε βάθος τους δύο πρωταγωνιστικούς χαρακτήρες στην εξέλιξη των αισθημάτων που τους προκαλεί η προδοσία τους προς την Άννα – φίλης και μνηστής – αφορμή για να ερευνήσει το αδιέξοδο μιας σχέσης που βασίζεται στις ενοχές για τα καταπατημένα αισθήματα φιλίας.
Επίσης η μουσική όπου στο τρίτο μέρος, σε κάποια σκηνή η Μόνικα Βίτι τραγουδάει η ίδια την επιτυχία της εποχής Mai, της γνωστής Ιταλίδας τραγουδίστριας Mina.

Λέξεις κλειδιά: πρόταση γάμου, εξαφάνιση, φίλος, νησί

Ο Μικρός Βούδας

29 Ιαν.

Little Buddha – 1993

Little BudhaCapture

Ο Μικρός Βούδας – 1993

Σινεμά του Φανταστικού: Ο Μικρός Βούδας 1993 του Μπερνάρντο Μπερτολούτσι
Παίζουν: Keanu Reeves, Bridget Fonda, Chris Isaak, Ruocheng Ying, Alex Wiesendanger, Raju Lal, Greishma Makar SIngh

Η οικογένεια Κόνραντ ζει μια ήσυχη ζωή στο Σιάτλ. Ο πατέρας Ντήν μηχανικός, η Λίζα η μητέρα διδάσκει, ο Τζέσσε ο γιος τους ένα μικρό αγόρι εννέα ετών πολύ έξυπνο. Μια ομάδα βουδιστών μοναχών με επικεφαλής τον Λάμα Νορμπού έρχεται μια μέρα να τους εκπλήξει. Κατ’ αυτούς ο Τζέσσε μπορεί κάλιστα να είναι η μετενσάρκωση ενός από τους μεγαλύτερους πνευματικούς τους αρχηγούς που χάθηκε εδώ και εννέα χρόνια. Στο Νεπάλ άλλα δύο παιδιά δείχνουν πως ανταποκρίνονται στο ίδιο πρόσωπο. Να χειριστείς αυτό το θέμα χωρίς αδεξιότητες θα αποκάλυπτε μια ιδιαίτερη δεξιότητα. Ο Μπερτολούτσι κέρδισε το στοίχημα επιλέγοντας ορθολογικά σε όλα τα επίπεδα. Στον βαρύ διδακτισμό, στην υπερβολή του μυστικισμού ο σκηνοθέτης του «Τελευταίου Αυτοκράτορα» προτίμησε αγνότητα και ποίηση.

«Τι είναι ο διαλογισμός» ρωτάει ο μικρός Τζέσσε τον Λάμα Νορμπού. «Είναι το να βρίσκεσαι σε μια κατάσταση πλήρους ηρεμίας και ανάπαυσης» του απαντά, «είναι να αποχωρίζεσαι ότι σε περιτριγυρίζει, να ελευθερώνεις το πνεύμα σου σα να ‘ταν ένα πουλί ώστε να μπορείς να βλέπεις τις σκέψεις σου να αργοκινούνται σαν σύννεφα που περνούν».

Όσο απλοϊκή κι αν ακούγεται αυτή η μεταφορά λειτουργεί ωστόσο θαυμάσια. Για να ερμηνεύσουν το ρόλο τους οι ηθοποιοί παίζουν όσο πιο αυθόρμητα και φυσικά. Έτσι ο Κρις Άιζακ και η Μπρίτζετ Φόντα σαν αμερικανοί γονείς με τον καρτεσιανό ορθολογισμό αντίθετο στα βουδιστικά πιστεύω, δείχνουν μια σοβαρότητα στα όρια της αυστηρότητας. Όσο για τα άλλα υποψήφια παιδιά είναι γεμάτα ενθουσιασμό και ζωηράδα.

Όπως ο Τζέσσε, όπως ο Μπερτολούτσι δεκεαετίες πριν, έτσι κι ο θεατής ανακαλύπτει στο έργο τη ζωή του πρίγκηπα Σιντάρτα, μέλλοντος Βούδα μέσω των εικόνων ενός βιβλίου που παίρνουν ζωή. Αυτή η ανάκληση που διατρέχει την αφήγηση βαπτίζει σ’ ένα μαγικό κλίμα σχεδόν ενός παρόντος στολισμένου με οράματα απόλυτα φανταστικά: το μωρό ελέφαντας, τα λουλούδια που φυτρώνουν στο βάδισμα του παιδιού, τα προστατευτικά δένδρα που σκύβουν στο πέρασμα των ανθρώπων, ο Σιντάρτα αντιμέτωπος με την βλαβερή του πλευρά ή ακόμη η κατακλυσμιαία δύναμη των φυσικών φαινομένων, μπροστά στο Βούδα που κάθεται ατάραχος στη ρίζα ενός μεγάλου δένδρου. Στο σημείο αυτό ο Κιάνου Ριβς καταλύει την εικόνα ενός σταρ δράσης του σινεμά και μας προσφέρει μια μεγαλειώδη προσέγγιση του Σιντάρτα, όλη αθωότητα και αγνότητα.


Little Buddha (1993) on IMDb

5 Σημαίες

8

Επί πλέον και άλλα ατού υπεισέρχονται στη ταινία. Η πολύ όμορφη φωτογραφία του Βιττόριο Στοράνο (τακτικού συνεργάτη των Μπερτολούτσι, Κόππολα, Μπήτι) με όλους τους ψυχρούς τόνους του μπλε, τους ζεστούς του πορτοκαλί – ανάλογα με το που εκτυλίσσεται η δράση, στις ΗΠΑ ή στην Ανατολή, με μια θαυμάσια μουσική σύνθεση του Ριούσι Σακαμότο αποφεύγοντας την έμφαση παρά τη μεγάλη συμφωνική σύνθεση, που φθάνει στο απόγειο του λυρισμού της στη διάρκεια του φινάλε, με μια ομορφιά που σου κόβει την ανάσα. Με το φόβο ως τώρα του σινεμά στο βουδισμό, προς όφελος ενός διεθνούς σινεμά που ενσκήπτει σε έργα όπως το «Κουντούμ» ή «Επτά χρόνια στο Θιβέτ», «ο Μικρός Βούδας» αφιερώνεται στον Φρανσίς Μπουίγκ (Francis Bouygues), που πέθανε προτού να προχωρήσει στην παραγωγή του φιλμ.

Από filmsfantastiques.blogspot.fr

Accattone Ο Αλήτης

9 Οκτ.
accatone

Accattone – (Αλήτης) 1961

Τίτλος: Accattone (Ο Αλήτης)
Σκηνοθεσία: Pier-Paolo Pasolini
Σενάριο: Pier-Paolo Pasolini
Πρωταγωνιστούν: Franco Citti, Franca Pasut, Silvana Corsini
Διάρκεια: 120΄
Είδος: Δραματική
Έτος: 1961
Γυρίσματα: Ρώμη Lazio
Τιμητικές διακρίσεις: Υποψηφιότητα 1961 Bafta Award

Η πρώτη ταινία που γύρισε ο Πιερ-Πάολο Παζολίνι, κινείται στο ρεύμα του Νεορεαλισμού – κοντινό στο χρόνο που γυρίστηκε η ταινία (1961).

Υπότιτλος DVD: Ανάμεσα σε Cagney και Cocteau (Village Voice)

Υπόθεση: Σε μια φτωχική συνοικία της Ρώμης ζει ο Βιτόριο Κατάλντι ο επονομαζόμενος Accattone – αλήτης στην ιταλική αγκό, που κερδίζει τα προς το ζειν από τη Μανταλένα μια κοινή γυναίκα με την οποία διατηρεί ερωτική σχέση. Αυτός ωστόσο είναι παντρεμένος με την Ασένζα κι έχει κι έναν γιο τον Ιάιο. Όμως δεν μένει μαζί τους – αυτοί μένουν με τον πατέρα και τον αδελφό της Ασένζα. Ο Βιτόριο τριγυρίζει με τους συνήθεις φίλους του στα στενοσόκκακα πίνοντας και παίζοντας χαρτιά.


Accattone (1961) on IMDb

//

Η πηγή του εισοδήματος του κλονίζεται όταν η Μανταλένα τραυματίζεται σε δυστύχημα με μοτοσυκλέτα και ακολούθως βρίσκεται χτυπημένη από αντιζήλους του – περιστατικό που την οδηγεί στη φυλακή για ένα χρόνο. Αυτός λοιπόν τότε στρέφει το ενδιαφέρον του στο γιο του Ιάιο και αποφασίζει να μπε στον ίσιο δρόμο πιάνοντας και μια δουλειά.
Αργότερα γνωρίζει τη Στέλλα μια ευγενική ψυχή που είχε μια δύσκολη ζωή αλλά δεν είναι τόσο απλοϊκή όσο δείχνει. Ο Βιτόριο την ερωτεύεται αλλά πάντα η σκέψη του να έχει μια μόνιμη δουλειά, του δημιουργεί την ίδια παλιά απέχθεια.

Λεπτομέρειες: Στη ταινία ο Bernardo Bertolucci ήταν βοηθός σκηνοθέτη.

«Accattone» – 1961 – Πρωταγωνιστει ο Franco Citti

Paolo Sorrentino

30 Σεπτ.
Paolo Sorrentino

Paolo Sorrentino

Τίτλος: Η Τέλεια Ομορφιά
Σκηνοθεσία: Paolo Sorrentino
Πρωταγωνιστούν: Toni Servillo (Jep Gambardella)
Έτος: 2014
Tόπος γυρισμάτων: Ρώμη
Τιμητικές Διακρίσεις: Oscar 20014 (Καλύτερη ξένη ταινία) Ιταλία, David di Donatello Καλύτερος σκηνοθέτης 2014, Paolo Sorrentino

Υπόθεση Στην ταινία La Grande Bellezza, ο ήρωας Jep περιφέρεται μόνος στα συνήθη του στέκια χωρίς ευτυχία, όμως στην πορεία, θα διαπιστώσει, πως η ευτυχία είναι πάντα παρούσα, υπήρχε φυσικά και γι’ αυτόν.
Τώρα όμως είναι αργά γι’ αυτήν — έτσι καθώς σπατάλησε τη ζωή του σε night-clubs, ανώφελες διασκεδάσεις, ξενύχτια και ερωτικά ραντεβού.
Του είχε παρουσιαστεί παλιά, αλλά την προσπέρασε μη καταλαβαίνοντας τη, καθώς απέδιδε πάντα σε όλα τα συμβαίνοντα στη ζωή του μια αδιαφορία στηριγμένη σε προσωπικά αδιέξοδα που προέρχονταν από τη νοοτροπία του ως bon viveur – κινούμενος σ’ ένα περιβάλλον, που αξία έδινε μόνο στις εφήμερες διασκεδάσεις, στις ευχάριστες και ανέμελες συντροφιές..

Περιτριγυρισμένος τώρα, στις περιπλανήσεις του στη Ρώμη, την «Αιώνια Πόλη» (Eterna Citta) από την άψογη ομορφιά μιας παρελθούσας εποχής – των μνημείων και των αγαλμάτων της, των κήπων και των συντριβανιών, παρηγορείται σαν ένα αληθινός εστέτ που είναι, ταυτιζόμενος με μια ιδεατή τέλεια ομορφιά (Grande Bellezza) – αυτή των κήπων και των αγαλμάτων, προσκολημένος πάντα στην αναζήτηση της, θέλοντας να την κατακτήσει – έστω και εκ των υστέρων, να την βάλει πραγματικά στη ζωή του —ως ύστατο καταφύγιο.

Κριτική ως προς το νόημα της ταινίας
Πρόκειται για ένα παιχνίδι με τις εικόνες και τα αισθήματα: Ένα παιχνίδι με την oμορφιά και την ευτυχία καθώς αλληλοεπιδρούν ταυτιζόμενες.Εκεί που υπάρχει η ομορφιά υπάρχει και η ευτυχία μας λέει.η ταινία. Φτάνει να μη τη σπαταλήσουμε το χρόνο, να σταθούμε αντάξιοι παίχτες στο παιχνίδι αυτό. Όχι και δύσκολο, αφού μας προσφέρεται (η ομορφιά) απλόχερα, καθώς υπάρχει σε όλα και δεν εξαρτάται παρά από τη δική μας δεκτικότητα να τη βάλουμε στη ζωή μας. Πίσω από τη φιγούρα του κυνικού εστέτ που κυνηγάει την εξωτερική όψη των πραγμάτων, υπάρχει ο άνθρωπος με τα αισθήματα και τις ανάγκες του. Κι αυτή είναι η υπέρτατη αναζήτηση.

O Paolo Sorrentino γεννήθηκε στη Νάπολη (Καμπανία), ξεκίνησε το 2008 με την ταινία «Ο επιφανής Τζούλιο Αντρεόττι«. Ακολούθησαν «Εκεί που κτυπά η καρδιά μου» 2011, με την εκτίναξη το 2014 με την ταινία «η Τέλεια Ομορφιά» όπου σάρωσε τα βραβεία καλύτερης σκηνοθεσίας σε όλα τα Φεστιβάλ.

The Citron Review

An Online Journal of Brief Literature

The Storyteller

“Inside each of us is a natural-born storyteller, waiting to be released.” (Robin Moore)

Delitrium

The dizzying euphoria you get from inhaling just a bit too much of that "new book" smell.

Yiannis Nanos

Visual Artist

fashion&action

Fani & Athena

paletaart - Χρώμα & Φώς

Η Ελληνική ζωγραφική στο WordPress.com

ΕΚΔΟΣΕΙΣ ΡΑΔΑΜΑΝΘΥΣ

Χρήστος Τσαντής