Tag Archives: books

Γερτρούδη

3 Οκτ.

Η Γερτρούδη, μια νέα γυναίκα τραγουδίστρια της όπερας, εγκλωβισμένη σ’ ένα γάμο που έγινε από συμβιβασμό, ερωτεύεται παράφορα τον κατά δέκα χρόνια νεότερο της συνθέτη, Έρλαντ Γιάνσον. Το έργο «Γερτρούδη» είναι ένα αστικό δράμα, ένας θρήνος για τον ατυχή έρωτα που κανείς δεν μπορεί να έχει αυτό που τόσο ποθεί.

gertrud_ecran2

Σκηνή στη Λίμνη Νίνα Πενς, Μπάαρντ Όου

Τίτλος: Γερτρούδη Gertrud
Σκηνοθεσία: Καρλ Ντράγερ (1889-1968) Carl Theodor Dreyer
Πρωταγωνιστούν: Νίνα Πενς Ροντ, Μπεντ Ροθ, Μπάαρντ Όου, Έμπε Ροντ
Έτος: 1964
Είδος: Αισθηματικό δράμα
Χρώμα: Μαυρόασπρη
Γλώσσα: Δανέζικα
Χώρα: Δανία
Διάρκεια: 1 56΄
Τιμητικές διακρίσεις: Βραβείο Bodil 1964  καλύτερης ταινίας, Βενετία βραβείο FIPRESCI Carl Theodor Drayer

gertrud_ecran_mir_ban

Γερτρούδη – Νίνα Πενς Ροντ

Σύνοψη: Στον κομψό κόσμο καλλιτεχνών και μουσικών η Γερτρούδη Κάνινγκ (Nina Pens Rode) τερματίζει το γάμο της με τον σύζυγο της Γκύσταβ (Bendt Rothe) καθώς ερωτεύεται τον συνθέτη Έρλαντ Γιάνσον (Baard Owe). Μια ταινία βασισμένη στο ομότιτλο θεατρικό έργο του Γιάλμαρ Σόντερμπεργκ.
Έρωτας και Πνευματικότητα
Υπόθεση: Η Γερτρούδη ερωτεύεται τον μουσικό Έρλαντ και αποφασίζει να χωρίσει με τον άνδρα της Γκύσταβ. Ο Έρλαντ όμως δεν πληρεί τα ιδεαλιστικά της πρότυπα και γίνεται πρόσωπο προς αποφυγήν καθώς εκείνη απογοητευμένη, κλείνεται σ’ ένα προσωπικό καταφύγιο, που σ’ αυτό δεν χωρά θέση πλέον για τον έρωτα. Μέσα σε αναμνήσεις από το παρελθόν (flashbacks) αλλά και συνομιλίες στο παρόν συναντά και τον Γκάμπριελ (Ebbe Rode) – έναν παλιό της έρωτα, που επιζητά ακόμη να φύγει μαζί της. Το ιδανικό της όμως – που σχηματίστηκε στο νου της από την πρώϊμη νεανική της ηλικία, δεν την αφήνει να παραδοθεί σε μια σχέση που να μην περιέχει τον αληθινό έρωτα σύμφωνα με τα ιδεαλιστικά της πρότυπα, παραμένοντας έτσι απομονωμένη, στο όνειρο μιας  απόλυτης αγάπης.

gertrud_ecran

Στη Λίμνη, Γερτρούδη – Νίνα Πενς Ροντ

Το έργο εκτυλίσσεται σε κλειστό χώρο (μεγαλοαστικό σαλόνι) έχοντας μόνο μια σκηνή εξωτερική – της λίμνης. Αυτό ήταν αιτία για μια σχετική απομάκρυνση του κοινού ενώ κατ’ αρχή το έργο έτυχε εγκωμιαστικών κριτικών. Κατά δεύτερο λόγο, η δανέζικη γλώσσα είναι δύσκολη – εμποδίζοντας το κοινό να πλησιάσει (ακουστικά) κατ’ αρχήν, τους ήρωες πράγμα που συμβαίνει σε όλα τα έργα των Σκανδιναβών δραματουργών.Στο θεατρικό έργο του επίσης Δανού Σόντερμπεργκ, ο Ακαδημαϊσμός του Ντράγερ βγήκε την πιο πλήρη έκφραση, πλησιάζοντας το άκρως αυστηρό ύφος του «Μέρες Οργής» (1943). Είναι το τελευταίο έργο (Κύκνειο Άσμα) που γύρισε ο Ντράγερ έχοντας διαγράψει μια μακρά πορεία ως σκηνοθέτης – από τον «Πρόεδρο» 1919 ως τη «Γερτρούδη» 1964)

Ο Σκηνοθέτης: Ο Καρλ Τέοντορ Ντράγιερ γεννήθηκε το 1899 στην Κοπεγχάγη. Το 1918 σκηνοθέτησε την πρώτη του ταινία, «Πρόεδρος». Η εμπορική επιτυχία ήρθε με την έβδομη ταινία του, «Αφέντης του σπιτιού» (1925), που του άνοιξε τις πόρτες των γαλλικών στούντιο, όπου γυρίστηκε το 1928 «Το πάθος της Ζαν ντ’ Αρκ». Το 1930 γύρισε τη δεύτερη ταινία του στη Γαλλία και την πρώτη του ομιλούσα, το «Βαμπίρ» («Vampyr»). Το 1956 βραβεύεται για την ταινία «Ο Λόγος» στο Φεστιβάλ της Βενετίας. Σύμφωνα με τον Τριφό «ποτέ πριν δεν απονεμήθηκε πιο δίκαιος «Χρυσός λέων» απ’ αυτόν που στεφάνωσε το «Λόγο»», ένα δράμα με μεταφυσικό μύθο που έχει ως κύριο θέμα την παραφροσύνη που προκαλούν οι δογματικές διαμάχες. Το κύκνειο άσμα του Ντράγιερ είναι η «Γερτρούδη», μια ταινία – πορτρέτο της σύγχρονης γυναίκας.

Το θεατρικό έργο: Το έργο αντλεί την υπόσταση του από το ομώνυμο δράμα του Σουηδού συγγραφέα που έζησε στη σκιά του Αυγούστου Στρίντμπεργκ, Γιάλμαρ Σόντερμπεργκ (Hjalmar Soderberg / 1849-1961) ωστόσο αδιόρατα διακρίνεται η θεατρική δομή, στη τελευταία περίοδο δράσης του έργου, καθώς ο Ντράγερ έχει βασιστεί στην πρώτη ύλη δημιουργώντας τη δική του – σαν πολύτιμο πετράδι έκδοση. Θέμα η Γυναίκα στην αστική κοινωνία των αρχών του αιώνα όμως θα μπορούσε να είναι σε κάθε κοινωνία αφού η τελευταία (η κοινωνία) έχει δημιουργηθεί από άνδρες, δίνοντας της έναν ρόλο που στο τέλος-τέλος την αποξενώνει.

Γκύσταβ: Σ’ αγαπώ Γερτρούδη
Γερτρούδη: Αγάπη, μια τόσο μεγάλη λέξη… Αυτά που αγαπάς είναι πολλά… Δύναμη και δόξα… Αγαπάς τον εαυτό σου, την πνευματικότητα σου – τα βιβλία σου, τα πούρα Αβάνας  και μερικές φορές ναι, είμαι σίγουρη αγαπάς κι εμένα

Advertisements

Ξαφνικά πέρυσι το καλοκαίρι

17 Μάι.

Σβήνοντας το παρελθόν

Ω οι ποιητές! Όποια ηλικία και να δείχνουν, πάντα πεθαίνουν νέοι…

Liz3_coverCapture

Ελίζαμπεθ Τέιλορ, Μοντγκόμερι Κλιφτ – Ξαφνικά πέρυσι το καλοκαίρι

Τίτλος: Suddenly last summer – Ξαφνικά πέρυσι το καλοκαίρι
Σκηνοθεσία: Joseph Mankiewicz
Σενάριο: Gore Vidal (δες κάτωθι video), Tennessee Williams
Συγγραφεύς: Tennessee Williams
Φωτογραφία: Ασπρόμαυρη, Jack Hildyard (επίσης φωτογρ. του «Η Γέφυρα του ποταμού Κβάι»)
Πρωταγωνιστούν: Elizabeth Taylor (Catherine Holly), Montgomery Clift (Dr Kuckrovitz), Katharine Hepburn (Violet Venable)
Έτος: 1959
Είδος: Δράμα, Θρίλερ
Διάρκεια: 114′
Τόποι γυρισμάτων: Καταλονία, Ισπανία
Τιμητικές διακρίσεις κυριότερες: Υποψηφιότητα για Όσκαρ Α΄ρόλου 1960 Elizabeth Taylor, Katherine Hepburn, Βραβείο Φωτογραφίας (μαυρόασπρου με εφέ φωτισμού) Jack Hildyard
Golden Globe (Χρυσή Σφαίρα), Donatello, Laurel 1960, Liz Taylor

liz2Capture

Elizabeth Taylor – Mariscos sea-side: Cabeza de Lobo Spain

Υπόθεση: Η πλούσια, αυταρχική αλλά και καταχρόνια μητέρα (Catharine Hepburn) ενός νέου που πέθανε ξαφνικά στη διάρκεια ενός ταξιδιού με την ξαδέλφη του (Elizabeth Taylor) στην Ισπανία, που εξ αιτίας του ισχυρού σοκ που έπαθε εκείνη τη βραδιά, έχει ξεχάσει τι συνέβη, αρνείται να εξιχνιασθεί η αιτία που οδήγησε το γιο της στο θάνατο: Ο ξάδελφος της είχε βρεθεί νεκρός στα χέρια ενός αλήτη στο δρόμο της Cabeza de Lobo της Ισπανίας – μέρος όπου διέμεναν το περασμένο καλοκαίρι.

Τώρα – έτσι όπως δείχνει η ανηψιά της ότι έχει χάσει τα λογικά της, θα προσπαθήσει να την αποτρέψει πάση θυσία να θυμηθεί το περιστατικό που οδήγησε στον ξαφνικό θάνατο του παιδιού της, μετερχόμενη κάθε μέσον – κι αυτό ακόμη της λωβοτομής. Περιστατικό που παραμένει ανεξήγητο ως το τέλος του έργου. Οι υποψίες για το είδος της σχέσης ανάμεσα στη Κάθριν και τον Σεμπάστιαν μεγαλώνουν καθώς η αυταρχική μητέρα κάνει ό,τι μπορεί για  να παραμείνει στο σκοτάδι η αιτία του ξαφνικού θανάτου του Σεμπάστιαν. Σκοπός της Βάιολετ Βέναμπλ είναι να μην επαναφερθεί ποτέ η χαμένη μνήμη της ανηψιάς της Κάθριν Χόλι που θα φώτιζε την αιτία του θανάτου του ξαδέλφου της Σεμπάστιαν Βέναμπλ..

LizCapture

Elizabeth Taylor (1932–2011) – Cabeza de Lobo Spain 1959

Το χρήμα γι’ αυτήν της την προσπάθεια, είναι ένα ισχυρό όπλο, πλην όμως η κοπέλα θα αντισταθεί σ’ αυτή την καταχθόνια παγίδα που θα δημιουργηθεί γύρω της – όπου από την κλινική θα οδηγούνταν στο χειρουργείο για την καταστροφική μοιραία επέμβαση εγκεφάλου.

Η λοβοτομή είναι η ύστατη προσπάθεια θεραπείας ανθρώπων με ψυχασθένεια. Δημιουργώντας μια ειδική τομή αφαιρείς ένα τμήμα του εγκεφάλου που έχει προσλαμβάνουσες εμπειρίες από το τραυματικό παρελθόν και ο ασθενής χωρίς αυτές τις εκ των υστέρων παραποιημένες εμπειρίες του, μπορεί να ζει χωρίς τις παραισθήσεις που αυτές του δημιουργούν. Η μνήμη χάνεται για να αποκατασταθεί μια κάποια – έστω ουσιώδης ψυχική ισορροπία.

Ο γιατρός που θα αποπειραθεί να εμπλέξει σ’ αυτή την παγίδα δωροδοκώντας τον, είναι ο νεαρός νευρο-χειρουργός δρ Κούκροβιτς (Montgomery Clift) από ένα ψυχιατρικό νοσοκομείο της Νέας Ορλεάνης, που έχει μεγάλη ανάγκη από χρήματα.

Liz3Capture

Montgomery Clift – Elizabeth Taylor (Dr Cukrowicz, Cathrine Holly)

Θέλει να τον πείσει για την άσχημη ψυχική κατάσταση της ανηψιάς της ώστε να συμφωνήσει σε μια επέμβαση στον εγκέφαλο για να γλυτώσει από την ψυχασθένεια της λέει – όμως η αληθινή αιτία είναι, το να μη ξαναβρεί ποτέ τη μνήμη της κι έρθουν στο φως τα γεγονότα του μοιραίου βραδιού των διακοπών, που οδήγησαν στο θάνατο το γιο της.

Ο γιατρός παρ’ όλες τις αναφορές στην ομοφυλοφιλία του έργου, θα ερωτευθεί την Κάθριν και θα αρνηθεί να συμμετάσχει σε μια τέτοια πρόταση. Θα κάνει ό,τι μπορεί για να συνθέσει το πάζλ των τελευταίων ωρών από τα λεγόμενα τόσο της Κάθριν όσο και της Βάιολετ Βέναμπλ. Όλο το έργο οδηγεί στην τελική σκηνή (scene final) όπου ο εξαγριωμένος αλήτης πνίγει με τα χέρια του τον άτυχο Σεμπάστιαν. Κατά τα λεγόμενα του δρος Κούκροβιτς: «Η φύση δεν είναι φτιαγμένη για τη συμπόνοια», δηλώνει στην αρχή του έργου – απάντηση στη Βάιολετ «για τα σαρκοβόρα πουλιά που τρώνε τις χελώνες στα νησιά Καλαπάγκος»: εικόνα που αποδίδει μια οδηνηρή πραγματικότητα. «Αυτοί που τρώνε σάρκες, οι δολοφόνοι θα κληρονομήσουν τη γη έτσι δεν είναι;» απαντά ο δρ Κούκροβιτς.

Έτσι θα προσπαθήσει να της επαναφέρει τη ψυχική ισορροπία, δημιουργώντας τις ψυχολογικές συνθήκες να ανακτηθεί η μνήμη της. Αυτό βέβαια δεν είναι κάτι που θέλει η Βάιολετ Βέναμπλ, που θα κάνει ό,τι περνάει απ’ το χέρι της επιμένοντας ότι είναι άρρωστη. Οι ρόλοι στη διάρκεια του έργου συμπλέκονται: αυτός του δρος ψυχιάτρου Κούκροβιτς με τον υπερ-προστευόμενο χαμένο γιο της Βάιολετ Βέναμπλ. Κάποιες φορές αυτή θα νομίζει πως είναι ο χαμένος γιος της στις επισκέψεις της στη κλινική όπου η Κάθριν περηφέρεται ακόμη και λοιδωρείται από τους άλλους ασθενείς μεταξύ αμνησίας και παραισθήσεων – καθώς ο Κούκροβιτς παίρνει τη θέση του ξαδέλφου της, παρόντος και παρελθόντος.

Η ομοιότητα του Μοντγκόμερι Κλιφτ με τον Σεμπάστιαν Βέναμπλ υπήρξε αρχική επιδίωξη του σεναρίου. Όπως πρωταρχική επιδίωξη ήταν να μη γίνονται σαφείς αναφορές για το είδος των σχέσεων των τριών χαρακτήρων και της μητέρας. Γύρω από τη λαβωμένη ψυχικά Κάθριν, οι δρ Κούκροβιτς και  Σεμπάστιαν σκιές που συμπλέκονται – του παρελόντος και του παρόντος – αμφότερα οδυνηρά και οι ίδιες οδυνηρές το ίδιο. Το παρελθόν και οι αιτίες του, συγχεόμενο σκοπίμως με το παρόν ήταν η αρχική επιδίωξη του σεναρίου – κάτι με το οποίο ο συγγραφεύς Τέννεσσι Ουίλιαμς δεν ήταν σίγουρος αν είχε στο βαθμό που ο ίδιος το ήθελε, σωστά αποδοθεί.

Η ταινία βασίζεται στο δραματικό θεατρικό έργο του Αμερικανού δραματουργού Τέννεσσι Ουίλιαμς «Ξαφνικά πέρυσι το καλοκαίρι» το οποίο ασχολείται αφ’ ενός με το ψυχιατρικό θέμα της θεραπείας των ψυχικών παθήσεων, αφ’ ετέρου με τις τραυματικές ιδιόμορφες σχέσεις, μπορεί και την ομοφυλοφιλία, που πάση θυσία πρέπει να μένουν διφορούμενες. Για την Ελίζαμπεθ Τέιλορ υπήρξε ο πρώτος πρωταγωνιστικός ενηλίκου ρόλος στην εταιρεία Columbia.

5 Σημαίες

5/5

Το μυστικό του θανάτου του γιού της Βάιολετ Βέναμπλ, πρέπει να μείνει για πάντα θαμμένο, στην άμμο της μακρινής ισπανικής κωμόπολης. Αυτό είναι κάτι που η ίδια η μητέρα του επιδιώκει ερχόμενη σε αντίθεση με τη λογική της σύλληψης και τιμωρίας του φονιά που η κοινωνία έχει θεσπίσει ως δικαίωση για το θύμα και την οικογένεια του.

Σύνδεσμος

Ο Μάγος

20 Απρ. John Fowles the Magus

The Magus

Michael Caine, Anthony Quinn - The Magus

Michael Caine, Anthony Quinn – The Magus

Ο Μάγος 1968
Τίτλος: Ο Μάγος
Σκηνοθεσία: Guy Green
Σενάριο: John Fowles – από το μυθιστόρημα του ίδιου «Ο Μάγος»
Πρωταγωνιστούν: Michael Caine, Candice Bergen, Anthony Quinn, Anna Karina
Έτος: 1968
Διάρκεια: 117
Είδος: Δραματική Μυστηρίου
Τιμητικές διακρίσεις: Bafta Film Awards Καλύτερη κινηματογράφιση (φωτογραφία) (1970) Billy Williams

Σε ένα νησί της Ελλάδας στις Σπέτσες, εργάζεται ως καθηγητής ο πρωταγωνιστής της ταινίας Νίκολας Ερφ. Απόφοιτος της Οξφόρδης έμαθε για μια θέση κενή καθηγητή στη Σχολή του νησιού κι αποφάσισε να καταφύγει εκεί —μακριά από τη ζωή της Αγγλίας που δεν φαινόταν να του ταιριάζει.


The Magus (1968) on IMDb

//

Όμως η παραμονή του εκεί θα σημαδευτεί από τη γνωριμία του μ’ έναν παράξενο άνθρωπο τον Μωρίς Κονσίς που έχει τη φήμη του Μάγου στο νησί. Επιρρεπής καθώς είναι στην αναζήτηση, στην αμφισβήτηση της πραγματικότητας, η συντροφιά μαζί του θα αποβεί καταλυτική. Η σχέση του με την όμορφη Λίλυ κι αυτή θα κλονισθεί με την εμφάνιση της Μαρίας. Η ευτυχία γίνεται πλέον ένα παράξενο παιχνίδι, μια αυταπάτη όπως οι πευκοβελόνες της παραλίας όπου κάνει μπάνιο μη γνωρίζοντας κατά που οδηγείται η ζωή του.

Πρόκειται για μια φιλοσοφική αναζήτηση πάνω στην αλήθεια και το ψεύδος των πραγμάτων. Που αρχίζει το ένα και που σταματά, για ν’ αρχίσει το άλλο – μια ουτοπία της ανθρώπινη ύπαρξης.

Η αρχή της γνωριμίας με τον «Μάγο»

(Απόσπασμα από το βιβλίο)

Επέστρεψα εκεί που ήταν τα δικά μου ρούχα και παρακολούθησα με την άκρη του ματιού την παραλία. Ύστερα από λίγο τραβήχτηκα στη σκιά των πεύκων, πίσω από την παραλία. Το λευκό σημείο πάνω στο βράχο γυάλιζε στον ήλιο. Ξάπλωσα και αποκοιμήθηκα. Δεν πρέπει να κοιμήθηκα πολλή ώρα, αλλά όταν ξύπνησα και κοίταξα κάτω στην παραλία, τα πράγματα έλειπαν. Η κοπέλα, γιατί αποφάσισα πως ήταν κοπέλα, οπισθοχώρησε αθέατη. Ντύθηκα και κατέβηκα σ’ εκείνο το σημείο.

Το κανονικό μονοπάτι της επιστροφής για το σχολείο ξεκινούσε από το μέσον του κόλπου. Σ’ αυτή την άκρη μπορούσα να δω ακόμα ένα μικρό μονοπάτι, που οδηγούσε από την παραλία ως το σημείο που έστριβε το συρματόπλεγμα. Ήταν απόκρημνο και η βλάστηση μέσα απ’ το μαντρότοιχο πολύ πυκνή, σχεδόν αδιαπέραστη. Μικρά ροζ κεφαλάκια από γλαδιόλες ξεπετιούνταν από τα σκοτεινά κι ένας τιρτιλής μέσα από τους πιο πυκνούς θάμνους έσερνε ένα δυνατό, σγκοπτόμενο τραγούδι. Πρέπει να τραγουδούσε λίγα μόνο μέτρα μακρύτερα από μένα, με κλαψιάρικη ένταση, σαν αηδόνι, όμως πολύ πιο σπαστά. Ήταν προειδοποίηση ή δόλωμα; Δεν μπορούσα να αποφασίσω, παρόλο που ήταν δύσκολο να μη σκεφθείς ότι είχε σημασία. Μάλωνε, ήταν μελωδικό, ξεφώνιζε, κελαϊδούσε, γοήτευε.
Ξαφνικά ακούστηκε ένα καμπανάκι κάπου μέσα από τη βλάστηση. Το πουλί σταμάτησε να τραγουδά, και εγώ συνέχισα να σκαρφαλώνω. Το καμπανάκι ακούστηκε πάλι τρεις φορές. Ήταν φανερό πως καλούσε ανθρώπους σε γεύμα, αγγλικό τσάι ή ίσως έπαιζε μ’ αυτό κάποιο παιδί. Ύστερα από λίγο το έδαφος γινόταν ομαλό στο πίσω μέρος του ακρωτητρίου και ενώ τα δέντρα αραίωναν λίγο, η βλάστηση εξακολουθούσε να είναι πυκνή.
Εκεί υπήρχε μια καγκελόπορτα αλυσοκλειδωμένη και βαμμένη. ΌΜως η μπογιά είχε ξεφλουδίσει, η αλυσίδα σκουριάσει και ένα πολύ χρησιμοποιημένο πέρασμα είχε ανοιχτεί στο συρματόπλεγμα, στα αριστερά της καγκελόπορτας. Ένα φαρδύ, χορταριασμένο μονοπάτι οδηγούσε κατά μήκος του ακρωτηρίου προς τη θάλασσα και κάπως κατωφερικά. Έστριβε ανάμεσα στα δέντρα και δεν άφηνε να φανεί τίποτα από το σπίτι. Αφουγκράστηκα για ένα λεπτό, όμως δεν υπήρχε ήχος από φωνές. Κάτω στο λόφο το πουλί ξανάρχισε να τραγουδά.
Μετά το είδα. Πέρασα από το άνοιγμα. Ήταν δυο-τρία δέντρα πιο μέσα, σχεδόν δυσανάγνωστο, πρόχειρα καρφωμένο στον κορμό ενός πεύκου, όπως τοποθετούν οι Άγγλοι τις ταμπέλες. Οι καταπατητές θα διωχθούν. Όμως αυτή η ταμπέλα έγραφε με ξεθωριασμένα κόκκινα γράμματα πάνω σε λευκό φόντο, SALLE D’ ATTENTE. Έμοιαζε σαν να την είχαν πάρει πολλά χρόνια πριν από κάποιο σιδηροδρομικό σταθμό της Γαλλίας, σαν παλιό φοιτητικό αστείο. Το σμάλτο είχε ξεφτίσει και ξεπετιούνταν καρκινώδεις λεκέδες από σκουριασμένο μέταλλο. Στη μια άκρη υπήρχαν τέσσερις τρύπες που έμοιαζαν με παλιές σφαίρες. Ήταν η προειδοποίηση του Μίτφορντ: Να προσέχεις την αίθουσα αναμονής.
Ο Μάγος εκδόσεις Βιβλιοπωλείον της Εστίας 1997, σελ. 83

The Citron Review

An Online Journal of Brief Literature

The Storyteller

“Inside each of us is a natural-born storyteller, waiting to be released.” (Robin Moore)

Delitrium

The dizzying euphoria you get from inhaling just a bit too much of that "new book" smell.

Yiannis Nanos

Visual Artist

fashion&action

Fani & Athena

paletaart - Χρώμα & Φώς

Η Ελληνική ζωγραφική στο WordPress.com

ΕΚΔΟΣΕΙΣ ΡΑΔΑΜΑΝΘΥΣ

Χρήστος Τσαντής