Αρχείο | French Creators RSS feed for this section

Ο Αστυνόμος

18 Νοέ.

UnFlic2
Ο σκοτεινός κόσμος του υποκόσμου
—Επιθεωρητής Εντουάρ Κολμάν: «Οι άνθρωποι πάντα θα κάνουν λάθος πράξεις»
unFlicΤίτλος: Ο Αστυνόμος (Un Flic), (Dirty Money)
Σκηνοθεσία: Jean-Pierre Melville
Πρωταγωνιστούν: Alain Delon, Richard Crenna, Catherine Deneuve, Riccardo Cucciolla, Michael Conrad
Είδος: Αστυνομική, film-noir
Έτος: 1972
Διάρκεια: 100΄
Τόποι γυρισμάτων: Παρίσι, Splendid Hotel κ.ά.

UnFlic_Delon

Alain Delon – Un Flic (Ο Αστυνόμος) 1972

Σύνοψις: Ο Σιμόν (Richard Crenna) και οι συνεργοί του ληστεύουν μια τράπεζα στη πλευρά του Ατλαντικού, Γαλλία. Κρύβουν τη λεία τους στην εξοχή και τον κτυπημένο σύντροφο τους σε μια κλινική στο Παρίσι. Ο επιθεωρητής Εντουάρ Κολμάν (Alain Delon) δεν είναι επιφορτισμένος μ’ αυτή την υπόθεση καθώς ασχολείται με τη σύλληψη ενός εμπόρου ναρκωτικών στο τρένο για Λισσαβώνα. Ωστόσο γνωρίζεται με τον Σιμόν υπό την ιδιότητα του δευτέρου ως ιδιοκτήτη νυχτερινού κέντρου και συντρόφου της παγερά όμορφης Κάθυ (Catherine Deneuve), ενόσο η σπείρα του Σιμόν, ετοιμάζει μια δεύτερη επιτυχέστερη ληστεία.

UnFlic_Richard_Crenna

Richard Crenna – Un Flic (Ο Αστυνόμος) 1972

Για την κατάταξη παρόμοιων θεμάτων στη κατηγορία αστυνομικό, θρίλερ, νουάρ, εξετάζονται τα κριτήρια του θέματος με την ανάδειξη κυρίως, ποια πλευρά υποστηρίζεται – με το διαχωρισμό των καλών και των κακών. Εδώ δεν ισχύει κάτι τέτοιο, καθώς το πρώτο μέρος ασχολείται εξ ολοκλήρου με τον Σιμόν και τις δύο ληστείες τραπεζών. Επισημαίνεται πως τα πλάνα του βροχερού τοπίου στον Ατλαντικό, στη Δ. Γαλλία, κάνουν την ταινία υποδειγματικής σκηνοθετικής μαεστρίας. Το μέρος με την επίθεση στο τρένο, διακρίνεται για την προσήλωση του σκηνοθέτη στην παραμικρότερη λεπτομέρεια. Στο μεταξύ οι αστυνομικοί περιφέρονται, περιπλανώνται ακριβέστερα, στη παγωμένη και έρημη παρισινή νύχτα, χωρίς σκοπό κα αποτέλεσμα.

UnFlic_Banque

(από αριστερά) Riccardo Cucciolla, Richard Crenna, Michael Conrad – Un Flic (Ο Αστυνόμος) 1972

Ένα ψυχρό τοπίο, ψυχροί το ίδιο εκτελεστές ληστειών, ψυχρή ομορφιά και των δύο κόσμων: της νύχτας με τις φιγούρες του Σιμόν και της Κάθυ, το ίδιο ψυχρές με την αγγελική ψυχρότητα του επιθεωρητή Κολμάν που ψάχνει τους ενόχους. Η φιλία του με τον Σιμόν θα καταστεί εμπόδιο στη σύλληψη των κακών. Εκεί που ξεκινά η φιλία, σταματάει η απόδοση δικαιοσύνης.

UnFlic_Delon_Deneuve

Catherine Deneuve, Alain Delon – Un Flic (Ο Αστυνόμος) 1972

Αυτή η ταινία υπήρξε και το «κύκνειο άσμα» του Ζαν-Πιερ Μελβίλ (1917 – 1973) καθώς πέθανε από καρδιακή προσβολή πέντε μήνες μετά την έξοδο της ταινίας, στις αίθουσες.

Λεπτομέρειες: Λέγεται πως κατά τη διάρκεια των γυρισμάτων ο Ζαν-Πιερ Μελβίλ είχε φτιάξει μια καμπίνα στο σετ και περνούσε εκεί τον καιρό του μη μιλώντας σε κανέναν – εκτός γυρισμάτων φυσικά.
Επίσης σε μια σκηνή της ταινίας στο γραφείο του επιθεωρητή Κολμάν, στον τοίχο ανάμεσα σε άλλα γραμμένα ονόματα, διακρίνεται κι αυτό του Τζεφ Κοστέλο (Jef Costello) – όνομα που είχε ως πρωταγωνιστής ο Ντελόν σε μια άλλη από τις ταινίες που συνεργάσθηκαν – «Ο δολοφόνος με το αγγελικό πρόσωπο» (Le Samourai).
Ο Riccardo Cucciolla την ίδια χρονιά (1971), είχε βραβευθεί για την ερμηνεία του στην ταινία «Σάκο και Βαντσέτι».

«Ο Αστυνόμος», αποτελεί μέρος της τριλογίας του υποκόσμου: «Ο δολοφόνος με το αγγελικό πρόσωπο» (1967), «Ο κόκκινος κύκλος» (1970), «Ο Αστυνόμος» (1972) – με πρωταγωνιστή και στα τρία τον Αλαίν Ντελόν ως παρανομούντα καταζητούμενο, και μόνο στο τρίτο – από την πλευρά του νομιμότητας, ως επιθεωρητής Edouard Coleman: Commissaire Edouard Coleman όπου και καταδείχνεται επιτυχώς η σκληρότητα και ο κυνισμός της γαλλικής αστυνομίας.

CathDeneuve

Catherine Deneuve – Un Flic (Ο Αστυνόμος) 1972

Ο ψυχρός κόσμος της νύχτας συμπλέκεται με τον εξ ίσου ψυχρό των αστυνόμων και των κλεφτών. Κλέφτες και αστυνόμοι σ’ ένα παιχνίδι ψυχρού παιχνιδιού του χρήματος και της παρανομίας καθώς συμπλέκονται σε μια αδιέξοδη πεσιμιστική ατμόσφαιρα όπου κανείς δεν κερδίζει. Τα κάδρα των λήψεων αντανακλούν πάντα την ερημιά των βροχερών τοπίων των ακτών του Ατλαντικού, της παρισινής νύχτας, του μισοάδειου πολυτελούς νυχτερινού κέντρου, όπου θαμώνες με πρόσωπα ανέκφραστα και ψυχρά περιφέρουν θαρρείς την απελπισία τους.

Η ταινία επανακυκλοφόρησε σε νέα κόπια DVD προσφάτως.

Advertisements

Οι Όμορφες της Νύχτας

19 Νοέ.

Les Belles de Nuit
beautiesofthnightcapture

beautiesofthnight2capture

Gérard Philipe, Gina Lollobrigida – «Οι όμορφες της νύχτας» 1953

Τίτλος: Οι Όμορφες της Νύχτας
Σκηνοθεσία: René Clair
Σενάριο: Ρενέ Κλαιρ
Πρωταγωνιστούν:  Gérard Philipe, Martine Carol, Gina Lollobrigida, Magali Vendeuil
Είδος: Αισθηματικό, Φαντασίας
Έτος: 1952
Διάρκεια: 87΄
Τιμητικές διακρίσεις (Κυριότερες): Βραβείο Καλύτερης ταινίας 1953 Κριτικών Γαλλικού Κιν/φου, Fipresci, Βραβείο René Clair, Υποψηφιότητα για τον Χρυσό Λέοντα, Βενετία 1953

Υπόθεση: Ο νεαρός Claude, ένας νεαρός ονειροπόλος συνθέτης, είναι το πρωί δάσκαλος, το βράδυ γίνεται ένας συνθέτης που αγωνίζεται. Δυστυχώς όλοι προτιμούν το θόρυβο από τη μουσική. Στα όνειρά του όμως, ζει σε άλλες σφαίρες όπου εκτιμούν το έργο του, του δίνουν το προβάδισμα, κατακτά ωραίες γυναίκες – ιδεατές μορφές πραγματικών υπάρξεων που γνωρίζει στην πραγματική ζωή. Τα όνειρα του γίνονται φαντασιώσεις που τον ακολουθούν στο φως της μέρας καθώς περπατά:

Η Edmée σε Edmée 1900 και Edmée de Villebois, η ταμίας του «Grand Café» σε Leila 1830, η Suzanne κόρη του ιδιοκτήτη του γκαράζ, σε Suzanne 1789, η υπάλληλος του Ταχυδρομείου σε Madame Bonacieux, όλες μεταβάλλονται από τη φαντασία του Claude – όπως και ο εαυτός του αντίστοιχα,  σε μυθικές φιγούρες μιας άλλης εποχής. Κι από ‘κει ξεκινά μια σύγχιση όπου πραγματικότητα και φαντασία συγκρούονται, δημιουργώντας απρόβλεπες συνάμα διασκεδαστικές καταστάσεις.

Κριτική από χρήστη imdb.com: Ένα όμορφο νοσταλγικό έργο
Πρόκειται για μια ταινία που θ’ αρέσει σε όσους νοσταλγούν την αξία της γοητευτικού. Σήμερα λίγες ταινίες το διαθέτουν – είτε Γαλλικές, Αμερικανικές ή άλλες.
Τη γοητεία είναι δύσκολο να την ορίσουμε αλλά την καταλαβαίνουμε μόλις τη δούμε. Τα όνειρα που κάνει ένας νέος συνθέτης μοιάζουν μια επιπόλαιη ουτοπία αλλά όταν τον υποδύεται ένας ηθοποιός της αξίας του Ζεράρ Φιλίπ όλα μοιάζουν πραγματικότητα.
Η ουσία της ταινίας είναι η σύγκρουση ανάμεσα σε ουτοπία και πραγματικότητα.

Ο ήρωας συνέχεια έρχεται μπροστά στη διαπίστωση πόσο συνηθισμένη είναι η κοινή ζωή πόσο ανικανοποίητο μπορεί να τον αφήνει όσον αφορά στις φαντασιώσεις του. Συνεχώς βρίσκεται μπροστά στο τείχος της πραγματικότητας. Κι αυτές οι σκηνές της προσγείωσης του είναι και οι πιο αστείες.
Όταν τα παιδιά στην τάξη όπου διδάσκει τον κοροϊδεύουν μέχρι θανάτου πόσο ταπεινωτικό αλλά και πόσο αστείο μπορεί να είναι.

Ο Ζεράρ Φιλίπ είπε πως ο σκηνοθέτης Ρενέ Κλαιρ δεν άφησε τίποτε στην τύχη. Κάθε λεπτομέρεια, κάθε απόχρωση εξετάστηκαν εξονυχιστικά πριν μεταφερθούν στην οθόνη. Το μεγαλύτερο πρόβλημα ήταν πως θα επιτευχθεί ο ρυθμός. Προφανώς μίκραιναν ορισμένες σκηνές για να προβάλουν το κωμικό στοιχείο. Ένας από τους μεγαλύτερους σκηνοθέτες και ένας ηθοποιός αδιαμφισβήτητου ταλέντου, ευσυνειδησία και γοητεία συνεργάστηκαν σε μια ποροσπάθεια που μας θυμίζει το ποια ήταν η Γαλλική κουλτούρα.
Μπορεί σήμερα να μοιάζει παρωχημένο και χαζό για πολλούς, αλλά σε άλλους προσφέρει την πλήρη αντανάκλαση εικόνων της αξίας ενός πολιτισμού, που δεν θα ξαναδούμε ποτέ ξανά.

Τα χιόνια του Κιλιμάντζαρο

1 Ιον.

Τίτλος: Τα Χιόνια του Κιλιμάντζαρο (Les neiges du Kilimandjaro)
Σκηνοθεσία: Robert Guédiguian
Σενάριο: R. Guédiguian εμπνευσμένο από ένα ποίημα του Β. Ουγκώ (Les Pauvres Gens)
Πρωταγωνιστούν: Ariane Ascaride, Jean-Pierrre Darroussin, Anais Demoustier
Είδος: Κοινωνική (Δράμα)
Έτος: 2011
Διάρκεια: 107′
Τόποι γυρισμάτων: Μασσαλία (λιμάνι)
Τιμητικές διακρίσεις (Κυριότερες) Κάννες 2011 υποψηφιότητα για βραβείο Ένα κάποιο βλέμμα (Un certain regard): Robert Guédiguian, Υποψηφιότητα César 2012, Arianne Ascaride, Lumiere Awards 2012, καλύτερο σενάριο: Robert Guédiguian

arianneCapture

Τα χιόνια του Κιλιμάντζαρο – Ariane Ascaride, Jean-Pierre Darroussin

Θέμα: Ένα ζευγάρι συνταξιούχων πέφτει θύμα ληστείας όμως η σύλληψη και τιμωρία των ενόχων δεν μοιάζει να ‘ναι αρκετό γι’ αυτούς.

Υπόθεση: Ο Μισέλ μέλος του ναυπηγοεπισκευαστικού συνδικάτου μόλις πριν από λίγο καιρό εργαζόταν σε ένα ναυπηγείο της Μασσαλίας. Όμως πιεζόμενος από την πολιτική απολύσεων που θέλει να εφαρμόσει η διεύθυνση της ναυπηγοεπισκευαστικής αποβάθρας του λιμανιού, παραχωρεί τη θέση του οικειοθελώς, σε κάποιον άλλο – παραιτούμενος ο ίδιος. Οι δικοί του του συμπαραστέκονται  – με τη γυναίκα του πάνω απ’ όλους, μη θέλοντας να κάνουν τα πράγματα δυσκολότερα – κάτι που προκύπτει ωστόσο, με το να πέσει σε λίγο καιρό, θύμα ληστείας. Κατά καλή του τύχη βρίσκει τον ένοχο που δεν είναι άλλος από εκείνον που πήρε τη θέση του μόλις παραιτήθηκε από τη δουλειά του.

aria_darousselCapture

Τα χιόνια του Κιλιμάντζαρο

Και ο Μισέλ και η γυναίκα του Μαρί-Κλαιρ, όταν διαπιστώνουν το κίνητρο της ληστείας βρίσκονται αντιμέτωποι με τις μεγάλες συνέπειες που θα φέρει η τιμωρία του ενόχου, καθώς και με τα ιδανικά τους: το πρόβλημα να τιμωρηθεί  ο ένοχος, συνάδει με το τεράστιο ερώτημα που βρίσκεται μπροστά τους: να αποδοθεί ή όχι δικαιοσύνη;
Η ταινία τελειώνει – αρχίζοντας σε χαμηλό ήχο που δυναμώνει σιγά-σιγά, με το πασίγνωστο ομότιτλο τραγούδι «Les neiges du Kilmandjaro«.
Τα χιόνια του Κιλιμάντζαρο: Pascal Danel

Ο Μίτος της Αριάν

16 Ιαν.

Τίτλος: Ο Μίτος της Αριάν (Au fil d’Ariane)
Σκηνοθεσία: Robert Guédiguian
Πρωταγωνιστούν: Ariane Ascaride, Jean-Pierre Darroussin, Lola Naymark, Judith Marge (φωνή της χελώνας), Jacques Boudet, Gérard Méylan (H ομάδα των 5 στη ταινία του Guédiguian του 1997, Marius et Jeannette)
Eίδος: Κωμωδία
Διάρκεια: 92
Έτος: 2014
Χώρα: Γαλλία
Μέρη γυρισμάτων: νότιος Γαλλία – Μασσαλία (περίχωρα)

ariane_cafe

Ariane Ascaride – Au Fil d’ Ariane

Η ημέρα των γενεθλίων της Αριάν είναι σημαδιακή για εκείνην: Οι καλεσμένοι δεν έρχονται βρίσκοντας ο καθένας από μια δικαιολογία. Απογοητευμένη αφήνει το ωραίο της σπίτι, την τούρτα με τα κεράκια, μπαίνει στο μοντέρνο μίνι αυτοκίνητο της εγκαταλείποντας το fancy προάστιο όπου μένει για μια περιπλάνηση στην άγνωστη μεγάλη πόλη: τη Μασσαλία. Πρόκειται για μια κωμωδία φαντασίας, που στην πορεία του οδοιπορικού της Αριάν βρίσκονται πολλά για να καταδείξει ο έμπειρος σκηνοθέτης (19η ταινία) Robert Guédiguian: τη φτώχεια, την οικομία των αγορών, τον καπιταλισμό, τον έρωτα (Ο έρωτας είναι όταν δίνεις αυτό που δεν έχεις σε κάποιον που δεν το θέλει).

Με συντροφιά μια χελώνα, η πρωταγωνίστρια Ariane Ascaride – γυναίκα στη ζωή και μούσα του σκηνοθέτη, θα συναντήσει έναν ταξιτζή, έναν μοτοσυκλετιστή, έναν εστιάτορα – στο εστιατόριο του οποίου θα πιάσει δουλειά, ένα ζευγάρι που η γυναίκα είναι «κοινή»: ένας περίεργος θίασος ανθρώπων που θα συνθέσει μια τοιχογραφία του κόσμου λίγο έξω από το σπίτι μας μας λέει ο Guédiguian. Αυτός ο κόσμος για την Αριάν είναι ένας μίτος άγνωστος για ‘κείνην απ’ όπου θα ξετυλιχθεί το νήμα της ζωής της σπιθαμή προς σπιθαμή. Μπορεί να βρει τη λύτρωση σ’ αυτή την πορεία; Αυτά τα ερωτήματα δεν απαντώνται βέβαια – πρόκειται απλά για μια τοιχογραφία ενός ετερόκλητου επαρχιακού φρέσκο, με έντονο το στοιχείο της κωμωδίας.

ariane_theatre

Ariane Ascaride – Jean-Pierre Darroussin

Στο έργο το απρόοπτο (impromptu) περιμένει σε κάθε γωνία, η έκπληξη, όπως η χελώνα που έχει πάντα μαζί της η ηρωίδα, η παράσταση του τέλους, όπου σ’ ένα φαντασμαγορικό ονειρικό σκηνικό ξετυλίγεται το παραμύθι που ποτέ κανείς δεν πρόκειται στ’ αλήθεια να ζήσει. Έξω από το σπίτι περιμένει το παραμύθι που δεν θα ζήσεις, μέσα στο σπίτι η απογοήτευση. Έξω η χαρά του απρόοπτου, αλλά και η δυσαρέσκεια από αυτό, η διασκέδαση, η ανεμελιά του άγνωστου, μέσα η διάψευση, η συναισθηματική μιζέρια. Οι καλεσμένοι των γενεθλίων της Αριάν δεν έρχονται, οι καινούργιοι φίλοι είναι κι αυτοί άγνωστοι, που θα τους ενώσει η μαγεία μιας θεατρικής παράστασης που θα μιλάει για το ακατανόητο θαυμαστό παζλ της ζωής. Με αναφορές στο γαλλικό avant-garde cinema, σε τραγούδια του Jean Ferrat και σε όπερες του Giuseppe Verdi, η ταινία κυλά αβίαστα, χωρίς να τη βαριέται στιγμή ο θεατής – πιθανώς από το αναπάντεχο των περιστατικών της – που άλλωστε αποτελεί και σκηνοθετικό κλου (clue). Ο ταξιτζής – σκηνοθέτης που ακούει κλασσική μουσική και μιλάει για την οικονομία είναι ένα σημείο κεντρικό της πλοκής της ταινίας.

ariane_taxi

Ariane Ascaride – Jean-Pierre Darroussin

Αυτή η ταινία γυρισμένη στη Μασσαλία σ’ ένα περίγυρο τόσο όμοιο με της νότιας Ελλάδας: ελιές, τοπίο στον μεσογειακό ήλιο, ταβέρνες, καίκια, γαλάζιες θάλασσες, έχει πολλές ομοιότητες με την Ελλάδα και τους κατοίκους της. Κι εδώ η ετεροκλητότητα των στοιχείων συγκλίνει σ’ ένα σημείο: στην απόδραση. Αλλά για που; Μια ταινία μπορείς να πεις «του δρόμου» road-movie, στο κυνήγι ενός χάρτινου γαλανόλευκου ονείρου. Πρόκειται για ένα σκηνικό της ζωής των ανθρώπων του «φτωχού νότου» – και μη σας φανεί περίεργο, εκεί που και ‘μεις σαν Έλληνες εντασσόμαστε.

ariane_dance

Ariane Ascaride – Ο Μίτος της Αριάδνης

Μια διασκεδαστική όψη της ζωής που θέτει ερωτήματα σκληρά, αναπάντητα. Στο τέλος μένει η αίσθηση σίγουρα στο θεατή, πως πέρασαν οι σκηνές από το ταξίδι της Αλίκης στη χώρα των θαυμάτων μπροστά από τα μάτια του. Μια χαριτωμένη κωμωδία ονείρων.

Σύνδεσμος

Gabriel Aigner – Η ωραία πεθερά

28 Απρ.

Ο Gabriel Aigner γεννήθηκε στην Αλεξάνδρεια της Αιγύπτου. Είναι ένας σκηνοθέτης που καταπιάνεται με καταστάσεις που μπορεί να είναι δυσάρεστες, ιδωμένες όμως από μια ανάλαφρη, χιουμοριστική οπτική. Άλλες ταινίες του, Absolument Fabuleux (Ευτυχώς που δεν είσαι γυναίκα) 2001, Le Libertin 2000 —η ζωή του Γάλλου φιλοσόφου του 19ου αιώνα Didier Diderot, Pédale Douce 1996.

Belle maman 1999

Belle maman – Gabriel Aigner (1999)

catherineDen

Catherine Deneuve 1999 Belle maman

belleMaman2

Catherine Deneuve, Vincent Lindon

belleMaman_all

The Wedding Party

Τίτλος: Η Ωραία πεθερά
Σκηνοθεσία: Gabriel Aigner
Σενάριο: Gabriel Aigner, Jean-Marie Duprez
Πρωταγωνιστούν: Catherine Deneuve, Vincent Lindon, Mathilde LIndon, Stephane Audran, Line Renaud
Έτος: 1999
Τόπος γυρισμάτων: Παρίσι, Μαρτινίκα
Είδος: Κωμωδία
Μουσική: Marcia Baila, Everlasting Love
Διάρκεια: 102


Μια απόλυτα εκτός καθιερωμένων προτύπων οικογένεια. Η γιαγιά (Line Renaud) gay με μια παλαβή σύντροφο (Stephane Audran), η κόρη εντελώς απελευθερωμένη, έχει ως λάβαρο το foute moi la paix και το je m’ en fous, Στο σκηνικό και η εγγονή (Mathilde Seigner) μια μονίμως αγχωμένη δικηγόρος, η συμπεθέρα (Daniele Lebrun) που έχει αδυναμία στο ποτό; Τι γίνεται όταν μόλις προ ολίγων ωρών παντρεμένη, ανακαλύπτει πως ο σύζυγος της (Vincent Lindon) είναι τσιμπημένος με την μητέρα της; Κι αν εκείνη είναι και πολύ όμορφη και απελευθερωμένη και ο σύζυγος της σε όλο το ταξίδι του μέλιτος να είναι παλαβωμένος μέχρι εμμονής μαζί της; Έρχεται η συντέλεια του κόσμου;

Όχι βέβαια, όταν αυτά συμβαίνουν σε μια κωμωδία. «Κωμωδία ηθών» στη Γαλλία του 1999 όπου οι περίπλοκες «αρρωστημένες» καταστάσεις γίνονται έναυσμα για διακωμώδιση, για διασκέδαση, για ανάλαφρο χιούμορ. Πρόκειται για ένα αντίβαρο στη σημερινή προβληματική των κοινωνιών όπου τα πάντα μπορούν να συμβούν αλλά τίποτε στην ουσία δεν συμβαίνει. Μόνο το κινητό που κτυπάει συνεχώς – τόση ενόχληση!
Το σενάριο του Gabriel Aigner και του Jean-Marie Duprez είναι κατ’ αρχήν ευφάνταστο, εύστοχο, με καλούς διαλόγους ωστόσο γρήγορα εκεί που τελειώνει το αστείο δεν μπαίνει κάτι στη θέση του που παραμένει κενή και γεμίζει με χυδαιολογίες ενίοτε.

Οι ηθοποιοί είναι άψογοι προεξαρχούσης της Κατρίν Ντενέβ που εδώ βγάζει ένα θαυμάσιο κωμικό ταλέντο να κοσμεί την εντυπωσιακή, φινετσάτη εμφάνιση της. Μια πολύ αστεία —χαριτωμένη, ταινία, με μια Catherine Deneuve σαφώς σε μεγάλα κέφια! Κι αν την έχεις δει, την ξαναβλέπεις ευχάριστα Ένα έργο που θα σε κάνει οπωσδήποτε να περάσεις μια ευχάριστη ανάπαυλα στο τέλος της μέρας.

4 Σημαίες

3/5

Η ταινία καθορίζεται από το κωμικό στοιχείο. Δυστυχώς όμως εξαντλουμένων γρήγορα των κωμικών κλισέ πάνω στα οποία στηρίζεται, συνεχίζει να τα επαναλαμβάνει διαρκώς γαρνίροντας τα με τραβηγμένους διαλόγους.
Σωτηρία για το έργο είναι ο γρήγορος ρυθμός, η άριστη κινηματογράφιση και η θαυμάσια ηθοποιία όλου του καστ.

Βίντεο

Οι ομπρέλες του Χερβούργου

29 Μάι. Catherine Deneuve
cathden

Catherine Deneuve

Προτιμήσεις από τις παλιές της ταινίες… ; Η αγαπημένη της… ; «Οι Ομπρέλες του Χερβούργου» (Les Parapluies de Cherbourg) 1964, επιβεβαιώνει στον παρουσιαστή


Το Λυπημένο Τραγούδι της Βροχής

catherinedeneuvecapture

Οι Ομπρέλες του Χερβούργου 1964

catherinedeneuveonsetcapture

Οι Ομπρέλες του Χερβούργου – Nino Castelnuovo, Catherine Deneuve

Τίτλος: Οι Ομπρέλες του Χερβούργου Les parapluits de Cherbourg
Σκηνοθεσία: Jacques Demy
Σενάριο, Διάλογοι: Jacques Demy (1931-1990)
Πρωταγωνιστούν: Catherine Deneuve, Nino Castelnuovo, Anne Vernon
Είδος: Μουσική δραματική
Μουσική: Michel Legrand
Έτος: 1964
Διάρκεια: 91΄
Τοποθεσίες Γυρισμάτων: Χερβούργο, Μάγχη
Τιμητικές Διακρίσεις (Κυριότερες): Υποψήφια για 5 Όσκαρ 1966 1 βράβευση (καλύτερη ξένη ταινία), Κάννες Χρυσός Φοίνικας 1964, Louis Delluc 1963, Jacques Demy κ.ά.

Υπόθεση: Ιστορία σε 5 πράξεις καθώς εξελίσσεται η ζωή του ερωτευμένου ζευγαριού – της Ζενεβιέβ και του Γκυ. Εκείνη βοηθάει τη χήρα μητέρα της στο μαγαζί τους «Οι Ομπρέλες του Χερβούργου» όπου πουλάνε ομπρέλες. Εκείνος σαν μηχανικός σ’ ένα γκαράζ αυτοκινήτων. Δεν θέλουν και οι δύο να μαθευτεί η σχέση τους καθώς η Ζενεβιέβ είναι μικρή ακόμη, οι αντιρρήσεις της μητέρας της ως προς αυτή τη σχέση θα είναι έντονες, και ο Γκυ που περιποιείται την εξαρτώμενη από εκείνον γιαγιά του, δεν θέλει να την αφήσει μόνη με τη βοηθό τους. Όμως έτσι κι αλλιώς, ο πόλεμος σε λίγο θα τους χωρίσει σε λίγο καθώς ο Γκυ καλείται στο μέτωπο της Αλγερίας (1958) και εκείνη μένει πίσω στο Χερβούργο να τον περιμένει.

cherbourgcapture

5 Σημαίες

4/5

Μια ταινία με την υποψήφια για Όσκαρ 1966, μουσική του Michel Legrand, μια ακόμη ιστορία αγάπης. Η όλη σκηνοθεσία συνταιριάζει το μαγευτικό τοπίο του Χερβούργου, με τις ρομαντικές παρουσίες των δύο πρωταγωνιστών, τη βροχή και τη χαρά, με τα χαμόγελα της συνάντησης αλλά και τα δάκρυα του αποχωρισμού. Ένα μιούζικαλ από τα καλύτερα, για μια βροχερή πόλη και μια λυπητερή ιστορία αγάπης. Η ηθοποιία της Anne Vernon – ως Κας Εμερί καταλυτική στο έργο.

Olivier Megaton – Liam Neeson

15 Μαρ.

Taken 2

Liam Neeson

Liam Neeson – Taken 2

Η Αρπαγή 2 (2012)
Είδος: Περιπέτεια
Σκηνοθεσία: Olivier Megaton
Χώρα: Γαλλία
Συγγραφείς: Luc Besson
Πρωταγωνιστούν: Liam Neeson (Bryan), Maggie Grace (Kim), Famke Janssen (Lenore)
Διάρκεια: 92
Τόπος Γυρισμάτων: (εξωτερικά) Istanbul, Turkey
Τιμητικές διακρίσεις (Κυριότερες) Υποψηφιότητα στην κατηγορία Καλύτερης περιπετειώδους ταινίας –  (βραβείο Saturn) από την Ακαδημία  Φανταστικού – Επιστημονικής Φαντασίας Τρόμου για το  2013 – Καλύτερο τρέιλερ από τα βραβεία Χρυσά Τρέιλερς 2013

Ήθελαν εκδίκηση – Διάλεξαν τον λάθος άνθρωπο!


I arpagi 2 (2012) on IMDb

//

Υπόθεση: Στην Κωνσταντινούπολη, ο αποσυρμένος πλέον πράκτορας της CIA Bryan Mills και η γυναίκα του, πιάνονται όμηροι από τον πατέρα ενός απαγωγέα που o Mills είχε σκοτώσει, κατά την επιχείρηση διάσωσης της κόρης του πριν κάποια χρόνια – (Taken). Eπρόκειτο τότε για την ίδια Αλβανική Μαφία που διακινεί λαθρομετανάστες, από την οποία εκ νέου αγωνίζεται να ξεφύγει, μέσα από τα δαιδαλώδη σοκκάκια των φτωχομαχαλάδων της Ίστανμπουλ.

Ενώ η κόρη του Kim που βρίσκεται στο ξενοδοχείο κινδυνεύει να πιαστεί κι αυτή, ενώ ο ίδιος με την τέως γυναίκα του Lenore, βρίσκονται ήδη όμηροι στα χέρια τους, προσπαθεί απ’ το κινητό να την σώσει καθώς εκείνη κατορθώνει να τους ξεφύγει μέσα από τις στέγες των κτιρίων της πόλης – με τις οδηγίες από το κινητό του πατέρα της  να τον εντοπίσει στο κρυσφήγετο της Μαφίας όπου βρίσκεται μαζί με τη τέως γυναίκα του. Πράγματι τον βρίσκει και ένα άγριο κυνηγητό με τους διώκτες τους ξεκινά πάλι.

Liam Neeson – Best movie clips

The Citron Review

An Online Journal of Brief Literature

The Storyteller

“Inside each of us is a natural-born storyteller, waiting to be released.” (Robin Moore)

Delitrium

The dizzying euphoria you get from inhaling just a bit too much of that "new book" smell.

Yiannis Nanos

Visual Artist

fashion&action

Fani & Athena

paletaart - Χρώμα & Φώς

Η Ελληνική ζωγραφική στο WordPress.com

ΕΚΔΟΣΕΙΣ ΡΑΔΑΜΑΝΘΥΣ

Χρήστος Τσαντής